Sobrang na-excite ako sa pag-usbong ng karera ni Masiela Lusha nitong mga nakaraang buwan — parang lagi siyang may bagong proyekto na nagpapakita ng iba’t ibang mukha niya. Mula pa noon, kilala ko siya hindi lang bilang aktres kundi bilang manunulat at tagapagtaguyod ng mga proyekto para sa kabataan, at sa taong ito, ramdam ko na mas pinagtutuunan niya ng pansin ang pagsusulat at pagpoprodyus ng sariling mga kwento. Sa mga post at panayam na nakita ko, madalas niyang binabanggit ang pagbuo ng mas personal na materyal: mga maiikling kwento, koleksyon ng tula, at mga ideya para sa independent films na nagbibigay-daan sa kanya para mas maipahayag ang kanyang voice sa likod ng kamera.
Hindi ako nag-aassume ng eksaktong pamagat, pero bilang tagahanga, natuwa ako na may balance siya sa pagitan ng pag-arte at pagsusulat. Nakakatuwang isipin na may mga proyektong family-friendly at introspective na dumudulot ng warmth at reflection — bagay na swak sa estilo niya. Kung susukatin ko bilang long-time fan, mukhang purposeful at intentional ang kanyang mga hakbang ngayong taon: mas malinaw ang kanyang creative direction at mas marami siyang kontrol sa storytelling na gusto niyang ibahagi.