Lunar Letters の小説・ストーリー

Kusang napahinto si Thalia ng muntik na niyang mabanggit ang tungkol sa pamangkin pa niyang isa, walang iba kundi si Apollo. “I mean mabuti at dumating ka. Malakas ang kutob ko na ikaw ang makakahanap kay Luna.” Alam ni Luna na muntik na nitong mabanggit ang nabasa niya sa libro. Hindi na niya kailangan pa ng kumpirmasyon dahil nanggaling na mismo sa bibig ng kaniyang tita. Malaki ang pusibilidad na nasa paligid lang ito katulad niya.

Halos hindi na magkasya ang kanilang tawa sa loob ng sasakyan. "Pagdating natin doon, ako ang unang yayakap kay Tita Mary Loi! I have missed her so much since the last visit," ani Venus, nakataas pa ang kamay na para bang may deklarasyon. "Ay! Hindi pwede, Ven! Ako muna," kontra agad ni Luna, sabay turo sa sarili. "Kasi ako ang laging nagpapadala ng sulat sa kanya, am I right, Daddy?"

Noong bata pa kasi sila, hindi lang sa walang pakialam si Luna, tinutulungan pa nito ang ibang babae na mag-abot ng love letter sa kanya. "Ayun naman pala," sabi ni Lola Divina. "Magtiwala ka sa kanya. Hindi kailangang mag-panic na parang may national crisis dahil lang sa isang tawag. Kung talagang compatible sila ni Ralph, bakit pa sila humantong sa annulment?" Habang nag-uusap ang dalawa, nasa tahimik na sulok si Luna. "Hello, Ralph?" "Luna." Nang marinig ni Ralph na sumagot si Luna, nakahinga siya nang maluwag. "Gumawa si Manang Celia ng mga cookies na gusto mo. When are you coming home? I'll bring them up to you."

“The board is waiting.” Lucas nodded, eyes still on Moon. “I'll be there.” Moon stepped back. “Don’t worry. I’ll be professional, too.” She walked out before he could say anything more. --- After the meeting, Moon went back to her desk and saw a white envelope resting on her keyboard. She opened it. It was a note. "If I can’t say it where everyone’s listening, I’ll write it where only you can hear. – L" She stared at it. She hated how one sentence — one damn sentence — made her chest tighten all over again.

See you in 10 months. Nagusot ang mukha niya. Anong see you in 10 months do'n? Mas lalong sumama ang timpla ng mukha niya habang inaalala ang kakaiba nitong mga ngiti mula pa no'ng enrollment. Kaya pala! "Hey, Laine? Ayos ka lang?" Bumalik siya sa realidad at mabilis na tumango kay Hazel. "Oo naman!" At hilaw siyang ngumiti. "Hindi naman 'yon guwapo," bulong niya.

Parang apoy na dumadaloy ang kapangyarihang bigay ng buwan sa aking mga dugo. Glowing threads of light came out of the moons' hands and travelled towards me. My body absorbed the lights. After some time, Luna and the other moons stopped glowing. They look normal. "Luna, what is happening?" tanong ko. "Fight, Vera. Fight." she said at nagmamadaling bumalik sa puwesto nila kanina. The moons are now in front of us. "No one was permitted to lay even a finger on Vera or her friends. Dadaan muna kayo sa bangkay namin." saad ni Luna. All of the moons prepared for a fight. I tried to call Luna and stopped her, but she is unstoppable. Hindi niya pinakinggan ang mga tawag ko. Luna, why are you risking

“That letter contains everything that we have to know about this fog, and where we could enter.” Mahinang humimig ang dalaga at binasa ang content ng mensahe. It was then when Selene brought a hand to her mouth and she bit her thumb’s fingernail. Umangat ang isang kilay ni Lucas at balak niya sana itong pigilan ngunit nang mapansing hindi naman nginangatngat ng dalaga ang kuko dala ng anxiety, hinayaan na lamang niya ito.

Kabado kong inagaw ang hawak nitong itim na sobre at tuluyang nanlaki ang mata ng tumambad sa akin ang pamilyar na letra. Isa itong sobre na may kakaibang tekstura at amoy. Kinadidikitan ito ng gintong marka ng letrang 'G'. Bagay na agad kong binuksan at tuluyang nabasa ang mga salitang unti-unting gumuhit sa mga papel na tila ba mahika. 'Alas dose ng gabi sa mansyon ng mga Gravesend, doon tayo magkita. ~Luther'

Isa lang itong simpleng puting kahon. Binuksan niya. Sa loob, isang pulseras ang kanyang nakita. Payak, gawa sa rose gold, at may maliit na ukit. L + Y Ngumiti siya. Nasa loob ng kahon ang maliit na papel. Isang note galing kay Leonardo. “Hindi ito singsing. Pero sana maramdaman mong araw-araw, sinisikap kong mahalin ka sa paraang kaya ko. – L.”

Hindi niya p'wedeng ipahalata sa lalaki na nanghula lang siya. "Is that all?" 'Ano? May iba pa bang nakaukit doon?' Tumaas muli ang dalawang kilay ni Yael. "B-Buwan. May imahe ng buwan sa tabi ng initials," nakangiting sabi ni Livina nang maalala niya ang palaging sinasabi noon ni Luna sa kaniya. "To be exact, a crescent moon."