Lunar Letters の小説・ストーリー

I said at nilagay naman niya ang kamay ko sa kaniyang batok, he pulled me closer to him, his hands on my waist. Lumaki ang ngiti ko nang inikot niya ako and he also did the same, he turned around and we both laughed at our craziness. We danced under the stars, like there's no problem around us. The moon we're not shining at us but, the star does. "I'll do everything just to make the Moon shine just for you my love," he whispered while dancing me in a slow rhythm. I smiled. "Maybe I still don't know you but I promise, when the moon shines on us like the star does. I will stay with you, forever," I whispered and I don't know where that words came from, I just feel like I'm so fucking safe in h

May parte sa utak niya ang tila nagsasabing nakausap na niya ito. Pero saan? Kailan? Hindi niya matandaan. Nang muling bumukas ang pinto at pumasok si Lucas. “’Pag tumawag pa ulit si Lolo ‘y ‘di ko na alam ang idadahilan ko. Buti na lang at nakapagpadala ako ng letter sa…” Hindi na nasundan ni Luna ang sinasabi nito nang sabihin ang salitang ‘letter'.

Nakangiting wika ko nang makahiga kami sa kama. "Ako po ang magle-lead ng prayer natin, Mama." Turan ni Nala habang naka-tingin sa 'kin at naka-ngiting hinawakan ang mga kamay ko gamit ang maliliit niyang kamay. "Lord, thank you po sa mga biyaya na ipinagkakaloob mo po sa amin ni Mama. Gabayan niyo po kami sa mga desisyong aming gagawin. Sana po, Lord, kung nasaan 'man si Papa ngayon ay masaya at ligtas siya. Heto po ang aming dalangin sa pangalan ni Hesus, amen."

"Your girlfriend?" tanong ng lalaking may crescent moon tattoo kay Lucas. Halos malapit lang ang mga ito sa kanila at rinig na rinig dahil ang harang ay chainlink wire lamang of aluminum wire bilang pan-secure sa pasyalan.

Sa gitna ng racetrack may madamong clearing, doon sila tumigil ni Liam. “Look, the moon is bright tonight, babe,” ani Liam, tinuro ang buwan. Tumingala naman si Lily, pinagmasdan ang buwan. The moon is indeed big and bright, surrounding it are stars, twinkling one after the other. “Dinala mo ko rito para mag-star gazing?” ani Lily, muling bumaba ang tingin sa asawa.

Nasa isipan ni Luna kung ano ang meron sa loob ng card na 'yun na pinagguguluhan nilang lahat. "Just a piece of paper." Napatingin naman si Luna sa kakambal n'ya na nagsalita sa gilid n'ya at pinakita sa kanya sa hawak na tablet nito kung ano ang laman nun na mas lalong kinakunot ng noo ni Luna. "Hindi ko alam na mas weird na pala ang mga batang ka-edad natin. Matagal na 'yang nauso 'di ba nung nasa america tayo?"

Nilibot niya muna ng tingin ang paligid sa huling pagkakataon bago tuluyang lumabas ng condo. Maglalakad na sana siya papunta sa elevator nang may pumasok sa isip niya. Bigla niyang naisipang puntahan ang condo kung saan nangyari ang mainit na gabi nila ni Almedel, the night that led to the conception of Luna, the baby in her womb. She decided to call the baby Luna for now, like the moon, isang buwan na nagsisilbing liwanag sa madilim niyang pinagdadaanan.

Para kay Leon. Huminga siya nang malalim nang makaramdam na naman siya nang sobrang saya. Hanggang ngayon, kinikilig pa rin siya sa short message na isinulat ni Leon. Para bang nasa sinaunang panahon sila na dinadaan sa love letter ang lahat. Napakagat siya ng labi para pigilin ang pagtili niya.

“But living together is a big thing.” “How big?” tanong ni Callyx, seryosong seryoso. “Bigger than the fountain? Bigger than the dentist?” Napakunot ang ilong niya, para bang sinusukat sa pagitan ng takot at paborito. “Bigger than both.” Napangiti si Luna kahit papaano. “It’s like… when two planets try to share one orbit. Minsan, nagbabanggaan. Minsan, umiinit.”

Sabi ng kaibigan mo dito raw kita hintayin, so I'll wait for you here. Kallum: Stop screening my texts and calls, please. Kallum: Did I do anything wrong? Kallum: Can you come to me now? Kallum: Lucrecia. What? Kallum. He's the reason why I love hand-written letters. I can still remember someone always leaves hand-written letters in my locker. Walang palya. Na sa tuwing umaga at darating ako, naroon na iyon. Na tila alam niya ang schedule ko sa araw-araw at inuunahan niya ako. It wasn't a typical admiration letters. It was just an encouragement letters. Saying I'm doing well all the time and I matter. Mula noon ay inaabangan ko na ang mga latter na galing sa kanya.