Made By Yours Truly Meaning の小説・ストーリー

Ibig sabihin ay hindi ako maaaring manghimasok sa buhay niya, at gayundin siya. Kinuha ko ang tsokolateng nasa aking drawer. Ako ang gumawa nito nang isang araw. Hindi ko alam kung masasarapan ba siya sa lasa nito, pero kahit papaano kasi ay napasiya nito ang aking puso kamakailan. Gusto kong iyon din ang maramdaman niya ngayon. "Here, take this. Nang mga panahon na malungkot ako, gumawa ako ng sariling recipe ko ng tsokolate. When I tasted this, suddenly I felt okay."

Itong ginagawa namin ay iyong sinasabi kong clothing line namin na umabot na ng ten thousand followers sa isa sa social media platforms namin. Lahat ng naroon ay sariling gawa namin, sariling designs, gamit, at pera. Iyong clothing line namin na iyon ay parang isa naming Thesis noong college kami na kailangan at talagang required naming gawin. Malay ko ba kung bakit may ganoon pero at the end of the day ay pinagpatuloy na rin namin at na-enjoy rin namin itong ginagawa namin ngayon.

Nababatid ko na tuwang-tuwa siya sa binigay ko. "Wow! This is so cool." "Alam ko, ako may gawa niyan e." "Ginawa mo 'to?" Tumango ako bilang sagot. "Natuto akong gumawa ng ganyan noong bata ako. Kapag wala akong magawa, gumagawa ako ng ganyan saka ko binebenta. At alam mo ba sabi dati sa akin ni Lola, kung sino daw ang bibigyan ko ng ganyan ay tyak na hindi ako makakalimutan."

Kinuha ko ang maliit na papel na nakadikit sa mesa sino naman kayang--parang alam ko na. Pangalawang beses niya na itong ginawa. Decie, I made you a cookies.Eat this and don't you dare to give the cookies to others,eat well. G.Garfin

I trust Him. "Huwag mo ring ikukumpara ang sarili mo sa iba, anak, you're no cookie-cutter or cookie-molder creation that came off an assembly line in Heaven. God handmade you and do you know that nobody spends time handmaking something that's common. Handmade means it's unique, therefore, you must be special to Him. And since He made you, you're wonderful, because He doesn't produce anything less..." Alam kong hindi na ako malinis katulad ng dati. Pero kahit na ganito, kahit sobrang mali ako qt may mali ako, alam kong tatanggapin niya pa rin ako.

Aalis na sana ako kaya lang ay muli siyang nagsalita. "Wait," Napatingin ako sa kaniya at nakita kong bumaba ang tingin niya sa mga accessories na gawa ko. "You made those?" tanong niya. Hindi naman ako kaagad nakapagsalita. Hindi kasi ako makapaniwala na ang isang katulad niya ay mapapansin 'yon. "A-Ah oo. Handmade," sagot ko pagkatapos ay nagkibit ng balikat.

nakangisi niyang imporma. "Eh? Really?" Kyaaa! Totoo ba 'tong narinig ko? "Yes." Sobrang natuwa ako sa 'king narinig na halos magtatatalon na ako. Ang akala ko talaga hindi mabebenta ang mga gawa ko. Watercolor lang kasi ang gamit ko at saka hindi naman gano'n ka ganda ang pagkakagawa. Hindi naman kasi ako gano'n ka galing tulad ng ibang artist na hinangaan ng ibang tao.

NANUYO ang Ialamunan ko. "Gwen? Are you there? Are you busy?" tanong ni mommy. Humugot ako ng malalim na hininga. "You're busy? I can call later if you want." Tumikhim ako at pumikit ng mariin. Inisip kong kung ano iyong painting ko, akin parin naman iyon. Whoever will steal the concept or the name of it, hindi parin niya nakokopya ang pakiramdam ko noong ginawa ko iyon. That's the thing about artists, you can't really completely call yourself original. "Can I see the painting?"

tanong ko. “I don’t know. Maybe because I’ve never seen someone so passionate about leaves,” biro niya. Tumawa ako. “Baka kasi ‘di mo pa nakita ang finished product.” Habang naghihintay kami sa pagbibilad ng ibang strips, tumabi siya sa akin at biglang nagtanong, “Do you do this often? Make mats, I mean.” “Oo naman,” sagot ko. “Kapag mag-isa ka sa bundok, kailangan mong maging resourceful. At saka… masarap sa pakiramdam kapag may nagagamit kang gawa ng sarili mong kamay.”

“Don't get too hard on yourself. I think you’re doing great in designing the invitation.” Napanguso ako. “Hindi mo pa nga nakikita eh. Paano mo nasabi ‘yan?” “Because you’re the one making it,” he simply answered, yet it did not get ignored by my heart. “I believe you more than I believe myself, langga. So, just calm yourself and show them what you’ve got.” Hindi ko na napigilang yakapin siya. Tuwang-tuwa naman siyang yumakap pabalik.