Made By Yours Truly Meaning Novels & Stories

Hindi sana ganito kagulo ang buhay natin. Hindi rin nagtagal ay ako na ang sinunod na inayusan, ayoko din naman na masyadong makapal ang make up ko kaya simple lang ang pinagawa ko. Tama lang para sa isusuot ko, na ako mismo ang gumawa.

“Oh? Sakto ah. Akala ko masyadong malaki.” “Did you make this yourself?” tanong ko habang sinisipat ang bracelet na nasa pulsuhan ko. Tumango siya. “Naghahanap ako ng mga bagay na aaliw sa akin kaya napadpad ako dyan.” Nakangiting aniya. She made this herself… “Wow! Namumula ka!” “What?” Tumango tango siya. “Huwag mong pansinin.” “Ang dali mo naman matuwa,” mapang-asar na aniya.

alok ko para iliko ang usapan. "Saan mo 'yan nabili?" Napangiwi naman ako. Ang arte talaga ng isang ito pagdating sa pagkain. Yong tipong akala niya ay malalason siya kapag hindi niya malalaman kung saan nabili at sino ang gumawa. "Home made 'yan, don't worry. Safe ka sa lason kung 'yan ang inaalala mo." "Sino ang nag bake?" "Ako," confident kong saad.

Natigil ang pagtulak ko sa pinto baka sakaling sabihin niya. “Hmm, I didn’t buy this.” Nang maamoy ‘yon sa mainit init at umuusok na kanin ay lalo akong nagutom. “Well, did someone cook it for you? Can you ask if he/she could make one for me?” His brows raised. “Well, I made it.” Pasimpleng lumaki ang mata ko. My tummy really wants it. “M-Marunong ka?” Hindi makapaniwalang sabi ko.

"I can't believe you made these for me." "I wanted to give you something that no one else could give you," sabi niya. "Something that took time and effort. Something that came from my heart." Hindi ko mapigilang makaramdam ng awa at saya. Masaya ako dahil araw-araw niya akong binibigyan ng fresh flowers, tapos ngayon naman ay binigyan niya ako ng handmade na croquette flowers na siya mismo ang gumawa.

tanong ko. “I don’t know. Maybe because I’ve never seen someone so passionate about leaves,” biro niya. Tumawa ako. “Baka kasi ‘di mo pa nakita ang finished product.” Habang naghihintay kami sa pagbibilad ng ibang strips, tumabi siya sa akin at biglang nagtanong, “Do you do this often? Make mats, I mean.” “Oo naman,” sagot ko. “Kapag mag-isa ka sa bundok, kailangan mong maging resourceful. At saka… masarap sa pakiramdam kapag may nagagamit kang gawa ng sarili mong kamay.”

"Magpakarami?" He chuckled, "Yeah. So, let's make our little Lalaine or little Fire. Ayaw ko nang Made in Russia, Made in Canada or so on. Gusto ko nang Made in the Philippines." Natatawa kong tinampal ang pisngi niya, "Siraulo ka talaga."

Ibig sabihin ay hindi ako maaaring manghimasok sa buhay niya, at gayundin siya. Kinuha ko ang tsokolateng nasa aking drawer. Ako ang gumawa nito nang isang araw. Hindi ko alam kung masasarapan ba siya sa lasa nito, pero kahit papaano kasi ay napasiya nito ang aking puso kamakailan. Gusto kong iyon din ang maramdaman niya ngayon. "Here, take this. Nang mga panahon na malungkot ako, gumawa ako ng sariling recipe ko ng tsokolate. When I tasted this, suddenly I felt okay."

Building things from scratch. Ganoon din ang ginawa ko sa ArmyGamers. At ngayon, may isang piraso doon na hindi ko maipaliwanag kung bakit masyadong nagiging… personal.

natatawang sabi ko. Sarkastiko siyang ngumisi. “Hindi mo naman nagustuhan 'yong ginawa kong bahay na gawa sa putik noon, e.” “Putik naman kasi 'yon.” “Kahit na! Bahay pa rin 'yon. Ginawa ko at in-effortan ko. Na-appreciate mo man lang sana. It's the least you can do anyway.”