Mangas Para Brazos

Meu noivo era o principal neurocientista do país. A primeira namorada dele foi diagnosticada com câncer, e só lhe restava um mês de vida. Para acompanhá-la em sua última jornada. Ele me forçou a engolir um novo soro da amnésia que havia desenvolvido, para que eu o esquecesse por um mês. Durante esse mês, ele ficou ao lado da primeira namorada para organizar o casamento, passar a lua de mel, e prometer um reencontro em outra vida, no meio de um mar de flores. Um mês depois, ele, em prantos de sangue, ajoelhou-se sob a chuva e, com a voz rouca, me perguntou: — O efeito do remédio é só de um mês. Por que você me esqueceu para sempre?

"Inakit mo ako para sa pera. Ikaw rin ang dahilan kung bakit naghiwalay kami ng girlfriend ko. Ito ang tandaan mo, ni kakarampot na pagmamahal, wala akong mararamdaman para sa 'yo. Gusto mong lumaya? Tss! Magdusa ka muna at pagbayaran ang ginawa mo!"

Hindi naging maganda ang una at ikalawang pagtatagpo ni Armelle at Hanz. Lalo na ng nalaman nila na pareho silang titira sa iisang bubong. Ngunit hindi akalain ni Armelle na si Hanz ang masasandalan niya sa panahong bigo siya sa pag-ibig. Dumating pa sa punto na nagpanggap ito na boyfriend niya sa harap ng ex-boyfriend niya. Naging maayos ang samahan nilang dalawa at para niyang naging kuya si Hanz. Hanggang sa nagising na lang siya isang araw ay may nararamdaman na siya para sa binata. Inilihim niya ang kanyang pag tangi para hindi magbago ang pakikitungo nito sa kanya. Isa pa, kilala itong playboy. Ayaw rin niyang mapabilang sa mga naging babae nito kahit imposibleng mangyari iyon dahil parang nakababatang kapatid ang turing nito sa kanya. Ngunit hindi inaasahang panauhin ang magpapabilis sa pag-alis niya. Sinabi ng babae na malapit na itong ikasal kay Hanz. Para hindi siya makasira ng relasyon ay umalis siya ng walang paalam. Makalipas ang tatlong taon ay muling nagtagpo ang kanilang landas dahil siya ang magiging bagong sekretarya nito. Akala ni Armelle ay naibaon na niya sa limot ang nararamdaman niya para kay Hanz ngunit nakaramdam siya ng lungkot ng makita niya na kausap ng binata ang babaeng nakaharap niya tatlong taon na ang nakalipas. May pag-asa pa kaya na bumalik sa dati ang samahan nila kung sa araw-araw na pagkikita nila ay malamig na ang pakikitungo nito sa kanya? Hanggang kailan niya ililihim ang tunay na damdamin para sa binata gayong habang lumilipas ang mga araw na kasama niya ito ay mas lalo lamang lumalalim ang pagmamahal niya para rito?

Renací. Volví a los 18 años, justo antes del examen de admisión a la universidad. Era el año en el que Diego Alonso más me amaba, y también el último. Porque ya había conocido a su verdadero amor, Valeria Reyes, la mujer por la que se enamoraría de verdad. Por ella, fue capaz de todo, al punto de que me pidió ser su novia, solo para distraerme de mis estudios. Así que en lugar de la universidad de élite en la que hubiera podido entrar, terminé en una simplemente ordinaria. Hasta fingió un accidente para retenerme y que me perdiera el concurso; todo para que Valeria ganara esa medalla de oro. En otra ocasión, cuando Valeria perdió mucha sangre, él me manipuló para que donara una cantidad excesiva. Esto arruinó mi salud para siempre, dejándome con dificultades para quedar embarazada. Al final, Diego se vio forzado a casarse conmigo, pero pasaba los días sumido en la depresión, obsesionado con las fotos de su amor. El día que supo que Valeria se casaba, me abandonó sin piedad y se quitó la vida por amor. En esta vida, por fin estoy despierta. No volveré a amarlo. Solo quiero ser egoísta, y amar únicamente a mí misma. Entonces cuando Diego me preguntó con arrogancia: —Renata, ¿quieres ser mi novia? Yo, tranquilamente, negué con la cabeza. —No.

Eu fui linchada na internet pelas minhas próprias funcionárias que eram mães. Elas começaram a espalhar que a creche gratuita da empresa, feita especialmente para os filhos delas, era na verdade uma "prisão de crianças", um truque cruel para forçar horas extras. O que elas não sabiam era que aquela creche foi o meu projeto mais caro e mais amado: eu importei equipamentos de ponta, contratei professores de fora do país, montei uma estrutura em que cada criança custava, em média, oito mil reais por mês. Ainda assim, a internet inteira caiu matando em cima de mim, me chamando de palhaça, de hipócrita, de capitalista nojenta. Foi aí que eu perdi a paciência e soltei um comunicado interno para todos os funcionários: [Para atender ao desejo de autonomia das famílias na criação dos filhos, a empresa decidiu encerrar o serviço de creche gratuita. A partir de hoje, será substituído por um auxílio‑creche: funcionários que se encaixarem nos critérios receberão 200 reais por mês.] Bastou o aviso ser enviado para o caos começar. As mesmas mães que me xingavam estão agora em massa na porta da minha sala, implorando para eu não fechar a creche.

Sa araw ng kasal ko, dumating ang first love ng fiance ko sa wedding ceremony suot ang parehong haute couture gown na gaya ng sa akin. Pinanood ko silang tumayo ng magkasama sa entrance, binabati ang mga bisita na para bang sila ang bride at groom. Nanatili akong mahinahon, pinuri ko sila, sinabi ko na bagay sila sa isa’t isa—maganda at matalino, itinadhana sila para sa isa’t isa. Napaluha ang babae at umalis. Gayunpaman, ang fiance ko, ay hindi nagdalawang-isip na ipahiya ako sa harap ng lahat, inakusahan niya ako na mapaghiganti at makitid ang pag-iisip. Noong matapos ang wedding banquet, umalis siya para sa dapat sana ay honeymoon namin—at siya ang kasama niya. Hindi ako nakipagtalo o gumawa ng eksena. Sa halip, palihim akong nag-book ng appointment para sa abortion.

Ano ang gagawin mo kung ang taong pinakamamahal mo higit kaninuman ay sapilitang inilayo sa iyo? "I'll seduce him," sagot niya. "Hindi lang para bawiin ang nararapat sa akin, kundi para iparamdam din sa kanya ang sakit na naranasan ko noong kinuha niya ang anak ko."

Organisasi Al Reint adalah organisasi rahasia yang tidak diketahui keberadaannya. Para intelijen maupun organisasi rahasia dunia hanya mengetahui namanya saja tanpa tahu mereka itu sebenarnya apa. Gosipnya organisasi itu adalah organisasi terkejam yang pernah ada, organisasi itu dipimpin oleh seorang ketua yang mereka sebut dengan Azqadam. Dia adalah seorang yang sangat misterius hanya kaki tangan atau mata dewanya saja yang pernah melihat wajahnya, tidak ada yang tahu rupa dan jenis kelaminnya karena dia selalu mengenakan topeng dan mengenakan jubah putih. Dibawah kedudukan Azqadam ada 9 para wakil yang disebut dengan tetua suku, dari ke-9 tetua hanya tetua no 3, 5, dan 7 yang sangat misterius mereka tidak pernah menunjukan jati dirinya ke sesama para tetua suku. Ada yang mengatakan mereka bertiga merupakan seorang putera mahkota maupun pangeran sebuah kerajaan yang ada di dunia ini dan ada yang mengatakan mereka adalah para crazy rich dunia. gosipnya pun simpang siur tidak ada yang dapat memastikan kebenarannya. Yang pasti semua orang yang ada di organisasi Al Reint adalah orang berbahaya dan penuh tipu muslihat. Kaki tangan atau Mata dewa dari seorang Azqadam dikenal dengan nama Alorest. Seorang yang berhati dingin, jenius, dan sedikit gila. Kegilaannya adalah suka membunuh para penjahat, dia suka membunuh mangsanya secara halus, selalu membuat ide kematian yang diluar nalar, para tetua menyebutnya si psikopat jenius gila. Dunia yang terlihat indah dan damai sebenarnya hanyalah ilusi semata karena yang sebenarnya terjadi adalah banyaknya krisis kelaparan diseluruh dunia, para pemimpin yang tamak akan harta kekayaan negara, serta gencatan senjata di beberapa negara. Misi dari organisasi Al Reint adalah ingin mereset dunia agar menjadi dunia yang ideal. Tapi dalam setiap misi yang berawal dari sebuah kebaikan pada akhirnya akan menciptakan sebuah kejahatan pula. Karena hakikatnya manusia tidak pernah puas dan selalu diliputi oleh nafsu dunia sehingga dapat mengubah tujuan awal dari misi tersebut.

Sabi nila, may isang taong nakatadhana sa atin. Isang tao na siyang inilaan para makasama natin sa habang buhay pero hindi nila nabanggit na bago natin mahanap ang tamang tao para satin ay makakatagpo muna tayo ng mga tao na aakalain nating " siya na" peor hindi pa pala. Mga taong aakalain nating nakatadhana satin pero namamalikmata lang pala tayo pero kahit anong mangyari isang lang ang totoo....sa dinami-dami ng taong makikilala natin sa buhay natin, makikita padin natin kung sino talaga ang nakatadhana para sa atin.

El camión rumbo a la universidad iba atascado de gente. A propósito, me pegué contra una estudiante de nuevo ingreso; se veía tiernita e inocente. Llevaba una minifalda escolar. Se la levanté sin dudarlo para frotárselo contra su trasero jugoso. Y para colmo, como venía de una familia pobre, su ropa interior tenía un agujero. Justo cuando estaba a punto de entrar en su intimidad, me hice para atrás rápidamente. Pero ella me agarró con fuerza, y dijo: —¡Señor, empuje duro, no se suelte!