Maria Clara Lines Tagalog Novels & Stories

Maybe siya lang. Napaatras si Kent sa sinabi niya. Pero ‘yong paatras na ginawa nito ay papasok naman sa kwarto niya. Hindi niya mapigilang mapangisi sa reaction nito dahil sa kaloob-looban niya, alam niyang hindi nito inaasahan ang sinabi niya. Pati nga siya ay hindi niya inaasahan, paano na lang si Kent na ang buong pagkakakilala nito sa kaniya ay mahinhin, mabait, mala Maria Clara. Pero isa pala siyang Maria Clarita, another version of Maria Clara. Kasi hindi naman si Jose Rizal ang nagsulat sa kaniya. She’s writing her own version.

“May sari – sarili kaming mga kwarto dito at puro malalaki. Kung makikita mo lamang ang bahay ay malulula ka sampung beses ang laki sa bahay namin sa maynila!” “Talaga! Patingin nga!” ani ni Clara sa akin na halata sa boses ang excitement. “Sige sandali, lalabas ako,” ani ko at tumayo sa aking kama. “Sino sino pala ang mga kasama mo riyan?” tanong ni Clara sa akin. “Si Lola Teresa saka si Maria,” sagot k okay Clara habang bumababa ng hagdan. “Sino si Maria?” tanong ni Clara. “Kapatid ng tatay mo?”

Gusto mong jowain din kita? @kaiatienza (retweeted) go bestea @clauxbible kaya mo yan girl! Muli akong natawa. Sa away lang talaga nagkakasundo si Kai at Cloud. Parang hindi nagbubugbugan sa totoong buhay, eh. @niquelabraba (retweeted) Makatawag ng mare akala mo kaibigan...close tayo te? @clauxbible (retweeted) bestea, short for marites 'yon.

maarteng komento ni Moneca. "Oo nga, actually mas swerte si Maria Clara sa iyo 'a kasi siya may dyowa si Ibarra na mahal na mahal siya 'e ikaw, Lyn? Nakatikim ka na ba ng halik ni adan kahit minsan? Ops, malaman hindi pa, kasi nga ang higpit ng parents mo," giit ni Thrina at pinaikot nito ang mga mata.

Lumingon siya nang diretso sa camera, na tila ba nakikita niya ako sa kabilang panig ng screen. "Clara..." tawag niya. Pabulong lang ito, pero sapat na para manginig ang buong katawan ko. "Please... just one sign. Tell me you're okay." Mabilis akong tumalikod at naglakad nang mabilis palayo sa mga telebisyon. Hindi ko na kailangang makita ang pagmamakaawa niya. Tapos na ang Clara Vergel. Si Maria Evangelista na ako ngayon.

mahina kong sambit dahil baka iyon na ang inaatupag niya sa kaniyang cellphone. “Teka, mabilis lang ito. Gusto mo ba may underscore or wala? Maria lang ba pangalan mo?”tanong niya habang naglalakad kami palapit sa bookstore. “Ugh.. Maria Isabella Buencamino,”I hesitantly said. “Ganda ng pangalan mo! Bagay sa iyo para kang si Maria Clara sa nobela ni Rizal kulang nalang ng Ibarra para in real life Noli Me Tangere.”

na lang din, susubukang abutin Panaginip lang kita kaya gusto kong antukin Oras na maghawak-kamay baka bigla kang alukin Walang hiling na kapalit, gusto lang kitang mahalin, uh Ikaw ang aking laging nais makapiling Hindi Maria Clara kundi Maria Makiling Binibining napakaganda at wagas, walang wakas Samahan mo 'ko, sabay tayong mangarap nang mataas Kapag nariyan ka, bumabagal ang ikot ng mundo Hindi kita dapat ginugusto pero natutukso

“H-Hindi si Mike ang mag-da-drive?” “I’ll drive you home, Mari,” tugon na sabi ni Clarence. Nanlaki ang mata ni Mari. “S-Sigurado ka?” muling tanong ni Mari. Biglang namula ang pisngi ni Clarence nang ma-realize niyang first time niyang ihahatid si Mari at first time niyang makakasama ito nang solo sa kotse. “Y-Yes. It’s getting late na. Kailangan na kitang ihatid sa inyo at baka kung anong isipin pa ni Lola Epiphania,” trying hard na pabirong sabi ni Clarence

I just can't believe that you were mine now "What?" Irita kong sagot. Nilingon ko siya. Hindi ko alam kung magpapasalamat ba ako o ano dahil lumingon ako. You were just a dream that I once knew I never thought I would be right for you I just cant compare you with Anything in this world You're all I need to be here with forevermore "Oh my gosh!" Napahawak pa si Cherry sa bibig niya. Sabay-sabay ding napatili ang mga kababaihan na malapit sa kanila.

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.