Maria Clara Lines Tagalog 소설 & 이야기

MIRANDA Ibinaba ni Miranda ang paningin sa mabatong bahagi ng dalampasigan. Inaayos pa ng mga tauhan ang kanilang magiging pagbaba. Malamig ang hangin dito at malansa sa ilong. Huminga siya nang malalim at muling inalala ang script na kaniyang inihanda habang nasa biyahe. Sumilip siya saglit sa mukha ni Josen bago madamdaming umirap dito. "Hindi parin ako makapaniwala, Josen. You chose that useless stone over my gold body? Sinayang mo ang oras ko, De Leon! Hindi ako makapaniwala na ganito pala kayo!" sigaw niya sa buong boses. "Ano nalang ang masasabi ng Aman ko? Ng aking Aya? Naloko ako ng isang De Leon, hah!"

muli niyang tawag dito at sa pagkakataong iyon ay idinilat ng matanda ang kanyang mga mata. “Hija,” nanghihinang tawag nito kay Eunice. “Lola!” masayang tawag ni Eunice at idinikit sa kanyang pisngi ang ni Doña Divina na hawak-hawak nito. “Lola Divina, salamat sa Diyos nagkamalay na rin po kayo,” wika ng dalaga na labis na nagpapasalamat. Nanghihinang inabot ni Doña Divina ang pisngi ni Eunice at pinunasan ang luha nitong nagsisimulang kumawala sa mga mata nito.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

nakatagis-panga niyang sambit sa ina. “Ano’ng gagawin mo? Ipapakulong mo ’ko? Ang sarili mong ina? Do it, Marcus!” anito, nanghahamon. “Palibhasa, nilason na ni Claire ang isip mo kaya nagkakagan’yan ka. Nasa’n na ang Marcus na kilala ko? Ang Marcus na may paninindigan? Dahil sa babaeng ‘yon, nagbago ka. Nimfa is still better than her. I'd rather choose Nimfa than your mis—”

CLARISSA “Mabuti at pinayagan ka ng seloso mong asawa na maagang pumunta sa amin?” napatingin ako kay Clark at palihim na ngumiti. Who would have thought that other than me, kapatid din pala niya sa ama itong si March? “Yeah cause maaga kami ni Clarissa aalis ngayon… Alangan namang gabi pa ako payagan ni Rod,” aniya at kumain ng manga habang hindi humihiwalay kay tiyang Ysabel na natutuwa sa kaniya.

".tanong ng tansya ko nasa sengkwenta anyos na siya Pero kahit mukhang matanda na siya napakaganda parin ng Mukha niya.. Yung mala Maria Clara ang pes? Nakakainggit!sana pagtanda ko din ganiyan din ang faces ko! "Nothing I just visiting my beautiful auntie". Sabi ni mayabang Totoo naman! Maganda naman talaga siya "Sus!nangbola nanaman ang inaanak ko".tawa naman ni tita,Mam?Lola?ay ang pangit pakinggan!Mam nalang

Agad namang sumagot ang dalaga. "For me, It's Maria Clara by Fernando Ma. Guerrero." Tumango naman ang professor sa sagot niya. "Hmm, bakit iyon ang gusto mo Ms.Torres?" Curious na tanong ng prof. sa dalaga. "Para sa akin po, napaka ganda ng nilalaman nito. Isa dito ang pang pito na stanza, na nagpapatunay kung gaano kamahal ni Ibarra si Maria. Mamatay man si Maria pero maaalala pa rin siya dahil sa nobela na ginawa ni Ibarra gamit ang mga kamay niya." Mahabang paliwanag nito.

ang hirap na niyang basahin ngayon dahil bihira siyang magsalita. Mas naging refined din kumilos. Parang mas naging lady like tulad nung unang beses kaming nagkita. Nahiya na nga akong biru-biruin siya. Kakaiba din ang isang 'to. Pwedeng maging Maria Clara at the same time amasona. Wala sa sariling natawa ko nang maalala kong sinapak niya ko sa nguso. Ang tapang. Pero ngayon parang di makabasag pinggan.

Kay aga-aga, napaka makasalanan ng kanyang salita. Nagpatuloy lamang ako sa pagno-novena. Hindi ko pwedeng alisin ang siyang kinasanayan ko na sa probinsya. Matapos kong maghuling mystery ay nag sign of the cross ako at saka tumayo. Itinaas ko ang belo ko saka nilingon na si Clarina. "Aatakihin ako sayo Marikah!" "Ikaw naman, para namang hindi ka sanay mag novena at rosaryo."

Mga sira! "Pwede na 'no?" Narinig ko pang tanong niya sa kasama niya at pareho silang pangiti-ngiti sa akin. "Pwede na 'yan, sir, wampipti rin 'yan baka maka-wampayb ka ba nga e. Mukhang yayamanin. Ganda ng kotse!" sagot naman at sulsol ng kasama niya. May sira na nga yata talaga sila. Akala yata nila pumapatol ako sa mga ganoon. Dalagang-Filipina ito 'no! Ala-Maria Clara!