Maria Clara Lines Tagalog Novels & Stories

Ang mga mata ay mas tumalim habang tinititigan siya sa isang mapan-insultong titig. Bahagyang nag-angat ang kilay ni Miranda. Ang maikli niyang peluka ay nagbibigay sa kaniya ng isang mas nakakaasar na ekspresyon. "Ako ang nag-iisang anak ni Doña Agatha at Don Hernan, ang inyong lingkod, Miranda mula sa mataas na pamilya ng Isle Jia," kaniyang pagpapakilala sa mas matigas at klarong tinig.

“Captain Jaycee!” Nang sandaling narinig ko ang pangalan ng aking mahal ay agad akong napalingon para makita kung ano ang kan’yang kalagayan. Akay-akay siya ni Charles nang sandali iyon. Halos tumalon sa tuwa ang aking puso nang makita ko siya ng buhay. Labis akong nagpapasalamat sa Diyos at buhay siya. Ibinalik ko ang aking atensyon sa aking pasyente at tinapos ang pagtahi rito.

muli niyang tawag dito at sa pagkakataong iyon ay idinilat ng matanda ang kanyang mga mata. “Hija,” nanghihinang tawag nito kay Eunice. “Lola!” masayang tawag ni Eunice at idinikit sa kanyang pisngi ang ni Doña Divina na hawak-hawak nito. “Lola Divina, salamat sa Diyos nagkamalay na rin po kayo,” wika ng dalaga na labis na nagpapasalamat. Nanghihinang inabot ni Doña Divina ang pisngi ni Eunice at pinunasan ang luha nitong nagsisimulang kumawala sa mga mata nito.

Saad ko sa aking sarili. Binaba ko na Ang script at bumuntong hininga Saka humiga na sa kama agad Naman akong nakatulog. Kinaumagahan ay ginising ako ni Connie. Ms. louisse Chua gising na umpisa na Ang shouting mo sa Delafuente. Nakarating kami sa pagshoshoutan namin at Nag-umpisa na kami sa aming shouting. " I fell in Love with the bashard who chose me to drink."

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

nakatagis-panga niyang sambit sa ina. “Ano’ng gagawin mo? Ipapakulong mo ’ko? Ang sarili mong ina? Do it, Marcus!” anito, nanghahamon. “Palibhasa, nilason na ni Claire ang isip mo kaya nagkakagan’yan ka. Nasa’n na ang Marcus na kilala ko? Ang Marcus na may paninindigan? Dahil sa babaeng ‘yon, nagbago ka. Nimfa is still better than her. I'd rather choose Nimfa than your mis—”

CLARISSA “Mabuti at pinayagan ka ng seloso mong asawa na maagang pumunta sa amin?” napatingin ako kay Clark at palihim na ngumiti. Who would have thought that other than me, kapatid din pala niya sa ama itong si March? “Yeah cause maaga kami ni Clarissa aalis ngayon… Alangan namang gabi pa ako payagan ni Rod,” aniya at kumain ng manga habang hindi humihiwalay kay tiyang Ysabel na natutuwa sa kaniya.

Mga sira! "Pwede na 'no?" Narinig ko pang tanong niya sa kasama niya at pareho silang pangiti-ngiti sa akin. "Pwede na 'yan, sir, wampipti rin 'yan baka maka-wampayb ka ba nga e. Mukhang yayamanin. Ganda ng kotse!" sagot naman at sulsol ng kasama niya. May sira na nga yata talaga sila. Akala yata nila pumapatol ako sa mga ganoon. Dalagang-Filipina ito 'no! Ala-Maria Clara!

Maybe siya lang. Napaatras si Kent sa sinabi niya. Pero ‘yong paatras na ginawa nito ay papasok naman sa kwarto niya. Hindi niya mapigilang mapangisi sa reaction nito dahil sa kaloob-looban niya, alam niyang hindi nito inaasahan ang sinabi niya. Pati nga siya ay hindi niya inaasahan, paano na lang si Kent na ang buong pagkakakilala nito sa kaniya ay mahinhin, mabait, mala Maria Clara. Pero isa pala siyang Maria Clarita, another version of Maria Clara. Kasi hindi naman si Jose Rizal ang nagsulat sa kaniya. She’s writing her own version.

“May sari – sarili kaming mga kwarto dito at puro malalaki. Kung makikita mo lamang ang bahay ay malulula ka sampung beses ang laki sa bahay namin sa maynila!” “Talaga! Patingin nga!” ani ni Clara sa akin na halata sa boses ang excitement. “Sige sandali, lalabas ako,” ani ko at tumayo sa aking kama. “Sino sino pala ang mga kasama mo riyan?” tanong ni Clara sa akin. “Si Lola Teresa saka si Maria,” sagot k okay Clara habang bumababa ng hagdan. “Sino si Maria?” tanong ni Clara. “Kapatid ng tatay mo?”