Maternal Instincts Novels & Stories

"Kalma ka nga. You might interrupt their mating. Quiet down, okay and let's just watch our Vergue making her own babies." Napabuntong-hininga si Matthieus. Napailing. "Walang delicadeza iyang kuneho natin, Anne. At kinukonsenti mo pa." "Now you really sounded like a tyrant father. Let's just see kung oobra iyang ka-istriktuhan mo sa mga magiging anak natin." "I highly doubt that ngayon pa lamang sapagkat nang ginagawa pa lamang natin ang magiging anak natin ay dama ko nang ugali mo ang dadalhin nila."

nag-aalalang tanong sa’kin ni Ares ng balingan n’ya ko. Kaagad n’yang hinawakan ang mukha ko at pinunas ang basang pisngi ko gamit ang daliri n’ya. Hindi kuna pala namamalayan na umiiyak na pala ako. Ano ba ‘to! “Siguro dahil sa hormones n’ya ‘yan, ganyan talaga ang mga nagbubuntis masyadong sensitive sa lahat ng bagay. Kaya anak, alagaan mo s’yang mabuti”sabi ng Mama ni Ares.

“To our dear Missamy is going to make a fantastic Mom. She has the tenderness to care for a newborn, the sense of humor necessary to endure the terrible twos, and the strength to make it through the teen years. Siguro naman Missamy nagkukunwari kang buntis noong bata ka pa. Nagpapabili ng baby doll para complete yung paglalaro bilang isang ina.” At bakit alam mo Shin? Syempre lahat naman ng bata dumadaan dyan. Namiss ko tuloy si Kuya noong ginawa ko lang namang baby yung laruan niyang si Superman. Nilagyan ko ng Diaper kunwari. May milk bottle na nakahanda in case na umiyak. “What's more, she has great instincts, which will guide her in making choices for her baby. No matter how many sleeple

“Kung pwede lang, ikaw na rin ang maging baby monitor.” Napairap si Alexis pero hindi mapigilang ngumiti. “Hindi mo kasi naiintindihan. Iba ang instinct ng isang nanay. Mas mabuti nang OA kaysa magsisi sa huli.” Kinabukasan, tuloy-tuloy ang kanyang pagiging alerto. Bawat tunog na marinig niya—kahit simpleng hikab ni Ayanna—ay napapasugod siya. Kapag umuubo nang bahagya ang sanggol, tila ba gusto niya nang tawagan ang pediatrician.

Hindi ko pwedeng hayaang mangyari iyon sa ama ng anak ko. ​Ang matinding takot na bumalot sa akin ay biglang napalitan ng isang nagliliyab at nakakamatay na maternal instinct. I am Madame Feldway. Wala akong pakialam kung mamamatay tao pa siya o isang multong galing sa impyerno. Walang pwedeng manakit sa pamilya ko. ​Marahas kong inalis ang aking seatbelt.

Hindi niya dapat pakialaman ang mga iyon. She wanted to read books pero wala pa siyang bagong mga libro. Nabasa na niya halos lahat ng nasa bookshelves ng asawa. Even pregnancy books. Marami siyang pwedeng gawin kaso nalilimitahan dahil sa pagbubuntis niya. Ayaw naman niyang ipilit dahil ayaw niyang i-risk ang mga bata. And due to pregnancy hormones ang bilis niyang malungkot at ma-down. Ang bilis niyang maging emosyonal. She’s walking slowly through the great white mansion ng may ideyang pumasok sa kanyang isip.

His eyelashes fluttered gently, and a small smile rested on his lips. Ipinikit ko na rin ang aking mga mata, pero hindi ako natulog. Kailangan maging alerto ako sa lahat ng pagkakataon. Even in rest, a part of me remained awake, listening carefully to every small sound and movement. That’s how mothers are. No matter how tired they become, their senses never truly rest. Napangiti ako dahil malaki ang ginawang pagbabago sa akin ng pagiging isang nanay. I became more mature and more responsible. It was as if my entire being had learned to revolve around my son, instinctively placing his needs before my own.

putol ni Erna sa akin. I sigh and finally said goodbye. Simula nung umalis ako sa ampunan pagkatapos kong manganak ay bilang lamang sa daliri ang paglabas ko sa gabi. Kadalasan ay maaga akong umuuwi para kay Ken. Nasanay na akong bantay-sarado siya sa pagtulog pati paggising kaya naman hindi ko maiwasang mag-alala. Ganon pala talaga kapag nanay ka na, hindi lang katawan ang made-develop kundi pati na rin ang mind set. As a mother we have that instinct to put our off springs first, kahit wag na ang ina anak na lang muna.

At ngayon kasama niya sa iisang silid ang babaeng sinasabing nobya niya. Matalim niya itong tinitigan, kasing talim ng bagong hasa na kutsilyo. Nagmulat ito. Nakipagtitigan sa kaniya. Pero ito ang unang nag-iwas ng paningin. Sinasabi ng babae na buntis ito at siya ang ama. Parang gusto niyang matawa. Tanging si Katrina lamang ang gusto niyang maging ina ng magiging anak niya. Pero, sa kasamaang palad, wala itong kakayahang magbuntis, dahil may problema ito sa matris. Ngunit, kahit ganoon, tanggap niya ang kakulangan nito. Maaari naman silang mag-ampon kung gugustuhin nilang magkaroon ng anak.

“Do you think she feels the same?” Natigilan ako. “She said she’s not sure yet,” sagot ko. “Then be patient with her,” sabi ni Mom habang nilalagay ang last bottle sa rack. “But son, make sure that in her ‘unsure’ stage, you’re not the one who’s unsure of who she really is.” Napatingin ako sa kanya. “Ano pong ibig niyong sabihin?” Napangiti lang siya. “Wala. Instincts lang ng isang ina. I like her, don’t get me wrong. But there’s something about Marga now that feels… different.”