Meaning Of Disguise Novels & Stories

Sigurado siyang makukulong siya at mawawalan nang trabaho ang kaibigan niya, once malaman ng mga ito na nagpapasok ito ng impostor at nagpanggap siyang ibang tao. Sa naisip ay hindi maiwasan ni Arriana ang makaramdam ng panlalamig. Siya yung tipo na sobrang nagi-guilty kapag nagiging dahilan siya ng problema ng iba. Lalo na at ang trabaho ng kaibigan ay family tradition daw ng pamilya. At pinagpapasa-pasahan ng henerasyon ng pamilya. It would be better to keep cool for now. Keep quiet. Atleast for the present. Save herself and minimize the damage. Kapag nakahanap siya ng pagkakataon ay pupuslit siya at aalis sa kakaibang lugar na ito.

Nakuha niya na ang gusto niya dapat siya na ang pinakamasayang biktimang nakapaghigante na sa taong umalipusta sa kanyang pagkatao. Hindi na rin masisisi si Daisy kung ganoon na lang ang pagtanggi nito sa kanya noon dahil totoo namang napakapangit ng disguise niya noon pero hindi pa rin iyon tama ang mag-alipusta at magpahiya ng taon kahit ano pa man ang pisikal na hitsura nito.

Napapabayaan na rin sila ng mga ito kaya’t laging nasa kapitbahay. “Lady Jessa, everything was now perfect like what you wanted to be,” pagtawag sa akin ni Girly na ngayon ay nakatayo na pala sa aking harapan kaya’t napalik ako sa reyalidad. Napangiti ako. “Hmm. . . Alright, thank you, Girly.” Girly slightly bowed her head while wearing her disguise. Actually, this would be the last time that both of us would wear our disguise to hide our facade to the demons of my past. I badly wanted to reveal the truth to who I really was, which definitely would be an epic scene.

Kahit na hindi ko sabihin sa kanya kung ano para saan ang laman ng paper bag ay natitiyak kong nahuhulaan na niya kung ano ang tinutukoy kong disguise. Bago ako nagtungo sa bahay ni Lotlot ay dumaan muna ako sa isang mall at bumili ng dalawang wig tapos mga kasuotan na gagamitin sa gagawin naming pagdi-disguise. "Are you ready to disguise yourself, Lotlot?" "Are you serious about this, Mavi?" tila hindi makapaniwalang tanong niya sa akin. "Of course, I am." Gusto kong pakawalan ang sarili ko kahit ngayong gabi lamang. Gusto kong pansamantalang makalimutan ang aking mga problema.

Kinuha niya ang wig sa kamay ko at dahan-dahan niyang sinuot sa ulo ko. “You need a disguise. Hindi ka pwedeng makilala kapag nasa public ka. Kapag kasama mo ako, you need to look different. Kapag hindi mo ako kasama, then go, dress the way you wish, act the way you like. Always keep in your mind, that this is part of your job,” seryoso niyang sabi. “P-pero—” Magpoprotesta pa lamang ako ay sinundan na niya agad ang sasabihin ko.

Di makapaniwalang komento nito. Napasimangot naman ako. Hindi naman kasi pagpapaganda ang naiisip ko. Gusto ko sanang palitan ang mukha ko ng hindi ako makilala ni Vander. Should I disguise myself? That would be stupid. Only stupid people who will fall for a disguise and he is freaking legendary kaya malalaman kaagad niya sa isang tingin! "I was just thinking kung pwedeng magpalit ng mukha. Yung hindi ako makikilala." Turan ko sa kanya. Alam ko naman na imposible yun.

Umaasa akong huwag naman sana iyon. Naglalaro kasi kami ng truth and dare sa club kagabi at eksaktong napag-tripan namin ang isa sa mga ilang bar-tender ng bar. Since ako ang taya, ang dapat kong gawin ay akitin ito at kapag nadala na ito sa aking karisma ay saka ko gagawin ang hubaran ito ng pang-ibaba. Naging katawa-tawa ang sumunod ng pangyayari. Mabuti na lamang at nakasuot ako ng mask ng gabing iyon para hindi makilala ang aking mukha. Sinadya pang lagyan ng fake na nunal ang aking kabilang pisngi para hindi talaga halata na ako iyon.

“Ang dami mong alam, ha. Did you do disguising before? Saan mo natutunan ang mga ito?” Natawa ang binata. “Natutunan kong mag-disguise noong mga panahong miyembro pa ako ng hukbo. Putik at damo pa nga ang camouflage namin, eh.” “Aside from that, ano pang another form of disguising ang ginagawa mo?”

"Ayos lang naman--" "'Wag na nga." But we still ended up in the grocery. "This is really unnecessary. Para akong nagcocosplay." Naiirita nitong hinawakan ang ipinasuot kong blonde na wig at salamin. "Well, that's the idea, Zeph. If you don't get it by now, you need a disguise." "Why?" "Because we can't be bothered by your fans." Sabay dampot ko sa isang box ng cereal. Panay ang lagay ko sa shopping cart na itinutulak niya.

Napaisip naman ako sa kung paano ba ang gagawin. "Entering without anyone suspecting us," I mumbled, and closed my eyes for a bit and then leaned back. Tumingala naman ako at tumitig sa kisame. "A disguise." Napatingin ako kay Luci nang magsalita siya. Tinasaan ko siya ng kilay at pina-ulit ang kaniyang sinabi. "I said, a disguise," ulit niya. Napapilantik naman ako ng aking daliri at parang nabuhayan ang aking mukha.