Disguise Tagalog Novels & Stories

Kinakabahan ito at biglang pinagpawisan ang mukha nito, nanginginig at kanina pa napapalunok. That is right, matakot ka. Ang layo ng mukha ko sa disguise ko ngayon, but the presense, hindi iyon maikakaila. Malayo na rin ang pangangatawan ko mula ng mawala ako sa puder nila Papa.

“Hmm… masquerade. Gustong-gusto ko ang masquerade.” “Ano po ‘yon?” tanong ni Anri, puno ng kuryosidad. Banayad na ngumiti si Mari. “Ito ‘yong laro kung saan nag-aayos at nagsusuot ng maskara ang lahat para itago ang tunay na sarili nila. Nagsusuot sila ng iba’t ibang kasuotan at nagkakatipon.”

“Aba, kulang na lang yata eh hilahin nila ‘yung balat ko sa mukha.” Kumunot ang noo ni Analyn. “Hilahin ang balat?” “Oo, di ba sa mga pelikula nagdi-disguise ‘yung mga bida o kontrabida? Nagsusuot sila ng maskara sa mukha para magaya nila ang mukha ng kalaban nila?” Muling natawa si Analyn. “Ang taba ng utak mo, ano? Naisip mo pa ‘yun?”

"Ibig niyo pong sabihin... disguise??" Tama. Disguise. May dalawang sikat na master ng disguise sa bansa. Ang isa ay nagtatrabaho para sa pulis, at ang isa naman ay sa gray area gumagalaw, naniningil ng napakamahal na presyo. Kaya nilang baguhin ang mukha at edad ng isang tao sa loob lang ng maikling panahon.

“Ang dami mong alam, ha. Did you do disguising before? Saan mo natutunan ang mga ito?” Natawa ang binata. “Natutunan kong mag-disguise noong mga panahong miyembro pa ako ng hukbo. Putik at damo pa nga ang camouflage namin, eh.” “Aside from that, ano pang another form of disguising ang ginagawa mo?”

habol ko pa. Ayoko na ulit maranasan yon– hindi ko na hahayaan na mawala pa ang kaibigan ko, I can help him to save them… Marahan na humarap sa akin si Cold at tumitig naman ito sa akin bago marahang huminga ng malalim at ipinikit ang mata. “Fine, but you have to disguise as Dhia. Passport ni Dhia ang gagamitin natin para walang problema,” pagsuko nito na malawak kong ikinangiti.

Di man lang ba ako isasama? “Ikaw ngayon ang nakatoka kay Papa, kaya ibig lang sabihin… Maiiwan ka dito.” “Hoy! Alam ba yan ni Ate?” “Hindi. Pero dalawa kami. At meron kami nito. Taran!” Pinakita sa aking ang napakakikay na kutsilyo. @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

Doon na nagsalubong ang kilay ko sa kanya. "Ah, excuse me I'll take this call." Bigla itong kumaripas ng takbo palayo sa akin para takasan ang mga sasabihin ko. Binisita ko ang suot nitong see-through-dress na ang tanging natatakpan lang ay ang masesesla nitong katawan. Umiiling na humarap muli ako sa salamin para sa huli ay madisya. Okay na daw ang lahat sabi ng baklang si Trix."

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

Pagkasabi ko ng mga salitang 'yon ay agad akong nag-alis ng maskara at umakyat ng entablado. I'm not talking about the mask I stole from William. Well, suot ko naman siya. But behind that mask, I'm wearing William's realistic face. A perfect disguise if you know what I'm saying. "How do you like my disguise, big brother? It took me an hour to create a replica of your partner's face. Hindi na sana ako mag-d-disguise kaso baka 'pag nakita mo ako, e bigla mo akong barilin."