Disguise In Tagalog 소설 & 이야기

Hindi kase ito umiimik kapag kakain na kami, anong nakain n'ya. Lumapit naman si Jhamir kay Angelo saka hinawakan ito sa ulo na akala mo ay esperitista. "Lumabas ka d'yan! Lumabas ka diyan sa katawan ng kaibigan namin at ibalik mo siya"

Talagang maiilang nga s'ya sa akin. Pinagpagan ko ang aking sarili dahil sa duming nakakapit sa aking damit. Hindi na nakakatuwa ang damit na suot ko ngayon. Kahit na sabihing kakaiba at maganda ito sa suot ng iba ay marumi na. Makati na suotin at iba na rin sa pakiramdaman. "Halika na binibini," saad ni Leonardo kaya naman sumunod na ako.

Or I'm gonna cut your. Eugene Xao is haft chinese, haft filipino tapos 'tong si Benjo Pichard naman ay haft pilipino, haft ungas. "My what?!" "Your hair." "Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this."

Alam niyang mas mabuti na mag-ingat at huwag gumawa ng kabalastugan sa mga sandaling iyon dahil baka bumalik lang ito sa kanya. Kahit naka-disguise, iniisip pa rin ni Emerose na mas mabuting itago ang sarili sa mga taong gusto niyang gantihan. Ayaw niyang makaligtaan ang anumang impormasyong makakatulong sa plano niyang matagal nang iniisip simula nang malaman niyang si Emerald ang kanyang halfsister at anak ng kanilang ama kay Lucy.

aniya pero deep inside gusto niyang sabihin na napahamak nga talaga siya. "Oo na, sorry. Pero, wait yung tanong ko. Paano ka gumanda? May nag sponsor ba? Send tips naman oh!" aniya sa usiserang boses. "Wala. Ito talaga ang itsura ko. Disguise ko lang iyon para maging safe." aniya, napahanga naman si Andrea sa sinabi niya. Hindi pa rin makapaniwala sa natuklasan na tila isang diyosa ang kaibigan. Kalaunan, naging abala sila sa kani-kanilang trabaho.

Pasakal na hinawakan niyang muli sa leeg ang dalaga habang nanlilisik ang mga mata dahil sa galit. "Dahil hindi ako ang tunay na asawa ni Alexander at ginagamit niya lang ako upang hindi mo maagaw sa kaniya ang tunay niyang mahal!" Kahit nahirapan huminga ay nagawa niya pa ring angilan anh binata.

Minsan, ang pinakamagandang disguise ay ang uniporme ng isang taong hindi pinapansin ng mga mayayaman, ang mga waiter. Kinaumagahan, maaga kaming nag-ayos. Iniwan namin ang hotel at nagkita kami ni Tito Eduardo sa isang abandonadong bodega sa likod ng isang malaking mall. Akala ko ay makakakita ako ng isang lalakeng mukhang gangster, pero ang bumungad sa akin ay isang matandang lalake na naka-chef's uniform, maamo ang mukha pero bakas ang talino sa kanyang mga mata.

“Ganito ba talaga kalaki ang tiwala ng mga inner disciple sa isa’t isa, para basta magpalitan ng kayamanan?” Napangisi si Hector, parang may alam na sikreto. “Brother Pedro, tinamaan mo ang punto. May isang patakaran bago makapasok sa palitan — kailangan mong may dalang disguise pill. Kapag ininom mo ’yon, maliban na lang kung nasa Foundation Establishment stage ang tumingin sa’yo, hindi ka makikilala ninuman.” Biglang kumislap ang isang ideya sa isip ni Juan. “Hector… kaya ka pala nanghihiram ng ganyang karaming talisman—para sa disguise pill?”

Wala pa man ako sa ikalimang higaan kung nasa siya nang mapahinto ako sa paglalakad ko. Nakita ko si Mama ay este yung artista! She's wearing a mask with her sun glasses. Pero hindi hadlang 'yon para hindi ko siya makilala. Mas lalong ikinagulat ko nang hawiin nito ang kurtina na nagsisibling parang pintuan sa ikalimang higaan kung nasaan siya. Lunapit ako rito at bahagyang sumilip doon. Tinggal niya ang shades niya at ang mask. Tama ako! Siya nga 'yon.

Malaking sampal na iyon sa akin bilang isang agent dahil pakiramdam ko ay wala akong kwenta. Kasalukuyan akong naglalagay ng malaking pilat sa aking mukha. Tama nga ang sabi ni Tina ang pagdidisguise ay complete disguise, hindi iyong basta na lamang naglagay ng kung ano lang sa mukha.