Mind-bending Novels & Stories

Para akong naglalaro ng isang puzzle pero hindi ko mabuo dahil kulang-kulang ang piraso. As I opened my eyes, determined, I swear to myself that I will unravel this mystery puzzle just to find who was behind of the shit that was happening. Nang matapos akong maligo ay agad akong nakaramdamdam ng pagod. Pagod sa ginawang paglakad takbo sa labas ng bahay at pagod sa pag-iisip kung ano ba talaga ang nangyayari. Hindi ko namalayan na nakatulugan ko na pala ang pag-iisip. Ngayong paggising ko ay madilim na ang kalangitan at siya ring pagkulo ng sikmura ko.

Inilibot ko pa ang aking mga mata dahil baka andito lang din ang susing makakapagbukas nito nang mapadako ang aking paningin sa isang painting na naroroon sa gilid ng pintuan. Inaanalisa ko ang painting na iyon, dahil mukhang may mali rito. It's a painting of a road, an endless twisted road. It's twisted, bakit kaya? Kaya inabot ko ito at inayos sa tamang posisyon na sa tingin ko ay tama. And suddenly something just clicked kaya napadako ang pansin ko sa doorknob at kaagad itong pinihit, and it opened. Wow!

Para bang may ibang tao sa loob ko at siya ang nagkukusa para manggulo ngayon sa mga desisyon na binubuo ko. Tumayo na ako sa sopa para magtungo na rin sa kwarto. Maaga pa rin akong babangod mamaya para sa pupuntahan ko. Ayoko na ring mag-isip pa ng kung anu-ano dahil hindi na kinakaya ng isip ko ang mga bagay na tumatakbo rito. Maraming bagay ang nangyari na hindi ko inaasahan ngayong araw na ito. Ayoko na muna. Tama na muna. I'm tired to think and these whole 'thinking' is exhausting. :)

Napakaganda ng company na iyon at halos kapareho ng interior at architecture ng Zillanide. Nangalumbaba ako sa desk at tumulala sa dalawang monitor. Halos kagatin ko na ang mga kuko sa kamay ko dahil sa sobrang pag-iisip. I need to give some paper in our Financial Firm since my father isn't there, he's meeting investors. And I'll be in a meeting with the head of one department at that company. What if I meet him there? I know the probability of meeting him today is too small but I can't help but to overthink.

sambit ko matapos na tumama sa bunbunan ko ang folder na ibinato ni Emman sa akin. "You’re starting to scare me, bro. Nagiging magkaboses na kayo ni Syntax. Konti na lang, baka mapagkamalan na kitang siya." saad ni Emman sabay yakap sa kanyang sarili na parang batang natatakot. "Kapag ganyan ka, minsan naiisip ko baka si Syntax ka na nga, nagpapanggap lang."

I can't find the perfect word to use to describe it. It was releasing currents. There are wire or tube like threads that was all over her brain at bahagya pang gumagalaw-galaw ang mga 'yon. They were burying themselves in her brain. Fuck. I don't want to see it but I was mesmerized. I-It looks beautiful. The threads were glowing. And i guess what's on it were electricities. Rushing and going inside her brain. Just like how bloods stream in our veins. Yes like that! Now, paano nila paghihiwalayin ang dalawa?

Hindi na niya kaya magtapang-tapangan ng mabilis siya nitong itinaob sa kama. Tuluyan na siyang naluha ng itaas nito ang kamay niya sa headboard ng kama at lagyan ng posas ang kamay niya. "No! L-Let me go you crazy pig!" Malakas na humalakhak ito na parang isang baliw. "Damn you, bitch, you're turning me on!" Ano bang klaseng sakit sa utak mayro'n ito? Bakit parang tuwang-tuwa ito na makakita ng takot na takot at nahihirapan?