Suspense Novels & Stories

Matiim kong tinitigan ang nakasulat sa librong nasa aking harapan ngunit hindi talaga ako makapag-concentrate. Humampas ang malakas na hangin na mas lalong nagpadiin sa katahimikan ng paligid. I surveyed the premises again. Dahil ako lang mag-isa ay biglang tumaas ang balahibo sa aking batok. My eyes started to become unsettled and my palms are sweating. Pakiramdam ko talaga may nanonood sa akin. Hindi ako 'yung tipo na matatakutin pero hindi ko pa rin mapigilan ang pagtaas ng aking balahibo. There’s something strange that I can’t explain.

“New movie. And again, hindi si James ang leading man. Tinanggap ko. Para lang may distraction ka. Pwede mo pang gamitin yung mga rumors sa inyo for publicity. Kinuha ni Nadine ang wine sa center table at nagsalin sa baso. “You may be thinking na I’m so selfish for forcing you to meet him pero Nads, ayoko lang masayang lahat ng pinaghirapan mo.” Hindi pinansin ni Nadine ang kaibigan at nagpatuloy sa paglagok. “Nads. You know James. He’s just impulsive. And stupid. But he loves you.” Napatigil si Nadine. “No.”

Lumitaw ang isang satisfied na ngiti nang makita niya ang libro atsaka na siya umupo sa kama at inumpisahang basahin ito. Mystery, thriller at suspense. Ito ang mga paboritong babasahin ni Eros. Para sa kaniya ay boring ang mamuhay kung walang tanong ang gumugulo sa isip niya. Walang kulay rin ang buhay kung wala siyang inaabangang sagot. Kaya para maramdaman niya ang mga ganoong bagay, ay tinutuon niya madalas ang sarili niya sa pagbabasa ng mga mystery novels para paulit ulit niyang maranasan ang mabaliw sa mga tanong na gumugulo sa isipan niya. Hanggang sa kinabukasan, pagsapit ng umaga. Sa wakas, nagkaroon na ng malaking question mark sa utak niya. At ngay

Hidden Desire Author's POV " Nakwento na sa akin ni Van na meron silang naging pasyente nila Zandro. Binanggit niya ang tatlong halimbawa: isang bata, isang buntis, at isang lalaki—lahat ay dinala sa hospital, ngunit pawang patay na. Hindi nila maintindihan kung bakit namatay ang mga ito, dahil walang bakas ng sugat sa labas ng katawan ng mga biktima. Inisip nila na baka dahil lang sa malnutrisyon ang sanhi.

Pagsisisihan mo ang araw na ito na dinurog mo ako. Inabot ko ang phone ko para sana tawagan si Gian at ng makuha ko 'yon ay binalik ko ang tingin ko sa kalsada pero hindi ko napansin na may kasalubong pala akong truck, huli na bago ko pa makabig ang manobela at naramdaman ko na lang ang pagsalpok ng sasakyan ko sa truck. Hindi ko na alam ang susunod na nangyari dahil biglang sumakit ang ulo ko at nandilim agad ang paningin ko. Gian POV

Pero pagkatapos nun natahimik ang lahat at tumakas ang bumaril. Ngayon napapaisip ako, set-up lang ba ang lahat! Sinadya ang pagbaril kay Mr. Zhang para si Ron ang mapagbintangan, nakakapagtaka naman kasing hindi pinapatamaan ng mga tauhan ni Mr. Zhang ang suspect gayong may pagkakataon silang tamaan ito. At bakit sinadya nilang sa lugar na hindi makikita ng CCTV nakatayo ang mga bantay, tanging si Mr. Zhang lang ang makikita roon.

“Hindi sila ganun.” Pero kahit anong pilit kong i-deny, bumabalik pa rin sa isip ko ang mga eksenang nakita ko—yung mga biglaang katahimikan kapag papasok ako sa isang kwarto, yung distansyang pilit pero halatang may tinatago, at yung tensyon na hindi mo maipaliwanag pero ramdam na ramdam mo. Napaupo ako sa kama, napahawak sa sentido ko habang sinusubukang ayusin ang gulong tumatakbo sa utak ko. This is not just about suspicion anymore. This is about something that could destroy everything if proven true.

Tumigil ako—at nakita ko ang takot sa mukha niya. “N–nawalan tayo ng preno!” Nanlaki ang mata ko. Malapit na kami sa intersection. Red light. May malakas na busina sa gilid—isang bus, diretsong papalapit. Niliko niya ang manibela para umiwas—pero may van sa harapan. Bang! Umikot-ikot ang sasakyan. At nagdilim ang lahat. Nagising ako sa matinding sakit ng puson ko.

Kung kailan nagmamadali na siyang pumasok sa building dahil ilang minuto na lamang ay late na siya, ngayon pa tuloy nagkaroon ng problema. Malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya sa ere at muling binuksan ang wallet niya, nagbabakasakaling may isang-daan siya roon. Ngunit sa kasamaang palad, limang-daan lamang din ang nakita niya roon. “Ano na, miss? Mamamasada pa ako! Nasasayang ang oras ko nang dahil sa ’yo!”

Ano ang gagawin ko? Nagsisimula na siyang makaramdam ng matinding pag-aalala, lalo na't wala siyang naipakitang anumang pag-aasikaso sa kanyang sarili. Napansin naman ni Mr. Salfuego ang bakas ng pagkabalisa sa mukha ng kanyang temporary secretary. Agad niyang naisip na marahil wala itong dalang damit o kahit anong personal na gamit para sa overnight stay.