Bittersweet นิยาย & เรื่องราว

Nina Reyes has always been the girl na hindi pinipili pero pinagpapantasyahan at pinagnanasahan. Hindi siya ang pinakamaganda sa room, hindi ang pinakamatalino, at lalong hindi ang babaeng ipinagmamalaki ng mga lalaking dumadaan sa buhay niya. Ordinary, insecure, and painfully aware of her shortcomings, Nina has spent years believing that if she could just become more desirable, someone might finally choose her and stay. Ang kanyang hubog ay pinagpapantasyahan ngunit hinde sya pinipili, bakit kaya? Then she meets Ivan Cross. Wealthy, commanding, and devastatingly composed, Ivan is the kind of man who never begs for attention because he has never needed to. He doesn't chase. He doesn

It's like a combination of masculinity and sweetness. I mentally rolled my eyes because the word 'sweetness' should never be in a sentence with his name. Kahit katiting, walang sweetness sa katawan niya. Allergic yata sa sweets kaya gan'yan. Baka ipinaglihi sa ampalaya kaya bitter. "Are you going to enter or what?"

“Kagaya nang sinabi ko kanina, pumasok si Mr. Balyurin sa club, that is with the objective of falling to the happiness’ hands. At nangyari na nga. Mayroong code ang mga kustomer ng drogang ito, sa pag-order ng inumin ay ito ang sinasabi. Nalaman ni Mr. Balyurin ang code sa isang biktima ng happiness, about the details, you could ask him.” “So he got the drink. We thought it was happiness itself but it was not. We found out that it was a sleeping pill. Ang totoong happiness ay nasa border. I assume you aalready know the border?” “Yes, it’s the trading place,” sagot ni Juancho. “Indeed, Mr. Balyurin was brought there after niyang inumin ang sleeping pill.” “Did he really drink it?” tanong nama

that bitterness will become the sweetest you won't be imagine. Our story might end here, but our love will remain sweet forever. THE SWEET BEAUTIFUL ROMANCE IS NOW SIGNING OFF. ---

Ngiti lang, gaya ng dati. Lumapit ang isang babaeng staff, may bitbit na tray ng desserts. “Ma’am, would you like something sweet?” mahinhin niyang tanong. Ngumiti ako. “Yes, thank you.” Pero bago ko pa man mahawakan ang dessert, nagsalita ulit si Calvin. “Hindi siya mahilig sa matatamis. Mas gusto niya ‘yung bitter. Right, honey?” Tumingin siya sa akin. Ngiti. Pero malamig. Malalim. Mapang-insulto.

Napakahilig ko pa naman sa mga sweets. Nakiramdam at lumingon-lingon pa ako sa paligid bago ko iyon binuksan. 'Yong totoo, wala naman akong paki kung mahuli man ako ni Francisco. Dinala niya ako rito kaya wala siyang magagawa dahil gagawin ko lahat ng gusto ko. At wala rin akong paki kung hindi iyon para sa akin. As if naman kakain siya ng ganito. Hindi akma para sa kaniya. Ang bagay niyang lamunin ay papaitan, tulad ng mindset niyang bitter at mahirap maunawaan.

Ginawa kong malambing ang mga ngiti ko sa labi, kahit na nanggagalaiti ako sa kaniya. "Hindi naman." Hinawakan niya ang kamay ko saka ako hinila papasok sa loob. Sabay kaming naupo. Titig na titig siya sa akin. Nanunukso ko naman siyang nginitian, pero ang totoo kinakabahan ako. Lumapit siya sa akin at basta na lang akong hinalikan sa labi na kinagulat ko. "Sorry," bulong niya. "I'm craving for something sweet. Ang tamis kasi ng labi mo."

Gumaralgal na ang kanyang boses at nararamdaman na niyang nag umpisang uminit ang gilid ng kanyang mga mata. "I hate you..!" matigas nitong pagkakasabi. " Hate me hanggang kailan mo gusto at wala akong pakialam Doon! Ang hindi ko lang maintindihan pati ibang tao ayaw mong kausapin ako! Bakit may sakit ba akong nakakahawa?!" "No! Pero ayaw kong mahawaan mo si Kim sa kalandian mo!" Hindi na siya nakapagtimpi at malakas na nasampal niya ito sa pisngi.

Puno ng determinasyon saaking tinig. "Friendship, hindi kita maintindihan." "Huwag kang mag-alala, hindi ka madadawit sa plano. At ang pangako ko sa'yo na mananatili lang ako rito ng isang buwan ay tutuparin ko pa rin iyon." "Jela, kahit habangbuhay ka ng tumira dito ay okay lang saakin. Ang hindi okay ay 'yang pinaplano mo. Hindi ako sang-ayon diyan."

deretsyong sabi ko sa babaeng nasa harapan ko. Mula sa pagkagulat ay biglang nagbago din ulit ang eskpresyon ng kanyag mukha. Lumambot ito at muling gumuhit ang matamis na ngiti sa kanyang mga labi. “Sorry, hindi ko alam. You don’t like sweets pero tinangagap mo ang lahat ng binibigay ko sa iyo. Naa-appreciate mo ang lahat ng ginagawa ko,” saad nito sa akin.