Novel & Cerita Ng O Nang

Nagmamadaling pumasok siya sa loob ng kaniyang kotse at sinundan ang babae. Nagpasya si Micah na bisitahin ang kaniyang optometrist. She needs a glasses again. Balak niya ring mag-change ng glass frame. Nang makapasok siya sa loob ng EO ngumiti sa kanya ang kanyang opticians. "How are you Ms. Montenegro," masiglang bati nito sa kanya. Pumasok si Micah sa loob at naupo.

Ang lambing ng kilos na iyon ay lubhang wala sa lugar, isang bawal na kaibahan sa karahasan na nakapalibot sa kanila. "Ang nitrogen ay patuloy pa ring pumapasok sa sistema," mahinang babala ni Diego, kahit na hindi niya binibitawan ang leeg nito, ang kanyang maitim na mga mata ay bumaba sa kanyang mga labi, bahagyang bumukas. "Ang oxygen sa partikular na bloke na ito ay tatagal ng marahil tatlong minuto, kailangan nating makahanap ng exit hatch."

] "Gano'n ba?" Bumuntong-hininga siya para mapigilan ang namimintong luha. Hindi tuloy nito malaman kung nagiging emosyonal lamang ba siya dahil sa pagbabago ng kaniyang hormones o sadyang nakakaramdam ito ng awa kay Noah. [Hindi naman po sa nangingialam ako, Ma'am pero totoo po bang hiwalay na kayong dalawa ni Sir Noah?]

Ibinaba niya ang kanyang tuhod sa malamig na sahig, sa harap ng babaeng bumili sa kanya, sa harap ng babaeng nagmamay-ari ng kanyang kapalaran sa susunod na anim na buwan. Ngumiti si Nosgel—isang ngiting walang galak, kundi puno ng tagumpay at pagmamay-ari. Dahan-dahan niyang binuksan ang maliit na kahon na hawak niya. Sa loob ay isang kwintas na pilak. Mas manipis ito at tila mas pinong tingnan kumpara sa suot ni Nosgel, ngunit mas matibay pa ito sa anumang tanikala. Sa gitna nito ay may nakaukit na maliit na palamuti: ang mga titik na NJF. Ang mga inisyal ng pangalan niya. "Yuko," utos niya sa pangatlong pagkakataon.

ungol neto at nang lalo kong binilisan ay di ko na kayang pigilan, malapit nang sumabog ang aking nararamdaman. KIRA im coming ! Ahhhh itoo na Baby ! Sh*t ito naaaa ! Oohhhhh . Me too shey Aahhhhhhhhhhh !!

Nang nakaakyat na kami sa aming kubo ay biglang niyang isinara ang pinto namin. “Anong paalam mo sa akin kaninang umaga?” “Magbebenta ho ng gulay, Nang.” “May nagbebenta ba ng gulay na ganyan ang ayos?” “Nagtinda naman ho muna ako, Nang. Pagkatapos no’n, saka ako sumama kay Jinx.”