Paano Gumawa Ng Wedding Vows

Livia Shelby, 19, ay pinilit na pakasalan si Damian Alexander – isang walang-awang CEO na may malamig na puso. Nag-aalab ang galit sa ilalim ng kanilang relasyon, at minsan ay nagiging malabo ang linya sa pagitan ng sama ng loob at pagnanasa. Ngunit ano ang mangyayari kapag ang pag-ibig na namumuo sa pagitan nila ay nakatali sa isang kontrata… at ipinagbabawal na banggitin?

Ivanna didn’t expect na si Jax Alister, yung lalaki na in-hire niya bilang bodyguard, ay isang bloodsucker. She found herself tangled, completely enamored sa attractiveness ni Jax at unti-unting nagiging isang indescribable na feeling ang nararamdaman niya. Pero, marami pang secrets sa buhay ni Jax na hindi niya alam, na slowly nagbubukas kasabay ng common thread sa pagitan nila. *** “Are you sure you want this? Kasi hindi mo ako mapipigilan,” sabi ko habang nasa gitna ng aming extraordinary love making. Tumango si Ivanna. “Go ahead, Jax. Do it harder at never stops.”

Si Zarina Alcantara ay isang misteryosang babae. Walang nakakakilala sa kanya ng lubos. Tahimik, maganda, at tila may tinatagong lihim na hindi maabot ng sino kahit pa ang kanyang future husband. Si Damian Hidalgo naman ay isang CEO. Guwapo, masungit, ngunit mapagmahal na apo sa kanyang lolo. Hanggang isang araw, ang dalawang tao na ito ay pinagtagpo sa pamamagitan ni Matthew, kung saan ipinagkasundo silang ikakasal ayon sa gusto ng matanda. Para kay Lolo Matthew, nagkasundo ang dalawa. Hindi maganda ang una nilang pagtatagpo dahil sa simula, hindi pag-ibig ang nagdala sa kanila sa pagsasama kung hindi isang kasunduan lamang. Ngunit, paglipas ng panahon, hindi napigilan ng dalawa ang mahulog sa isa't-isa sa kabila ng kanilang magkaibang mundo. Hanggang saan ang kanilang pagsasama kung balang araw ay natuklasan nila ang lihim ng isa't-isa? Pipiliin ba nila ang kanilang pag-iibigan o hayaan ang mga sikretong wasakin silang dalawa…

Biglang inatake sa puso ang aking mom, at mabilis na umapaw ang kaniyang medical bills bago pa man ako makahinga nang maayos.   Desperado na ako kaya agad akong humarap sa mayaman kong boyfriend sa pagasa na baka makatulong siya sa akin, o makaisip manlang ng solusyon sa sitwasyon. Pero sa halip na suporta ang aking matanggap, nagpakawala siya ng isang tirada na mas matindi pa sa kahit na anong salitang narinig ko.   “Ito ba ang dahilan kung bakit ka sumama sa akin? Para sa pera ko? Wala kang pinagkaiba sa ibang mga babaeng nagbibigay sa kanilang mga sarili sa akin. Parepareho kayong lahat—kaawa awa at walanghiya kayong mga babae kayo!”   Bago pa man ako makapagreact, agad niya na akong itinulak palabas ng pinto.   At nang maintindihan niya ang buong kwento, binigyan niya ako ng isang bank card nang hindi nagtatanong ng kahit na ano. “Candice”, tahimik nitong sinabi gamit ang nagsisisi niyang boses. “Birthday mo ang password nito.”   Hindi ako nagsabi ng kahit na ano sa kaniya. Hinayaan kong mahulog ang card sa sahig bago ako umalis nang hindi lumilingon sa kaniya.

Three days before my wedding, Eric Foreman's childhood love returned to the country with her terminally ill mother. She wanted to marry Eric to fulfill her mother's dying wish. I objected furiously to it in my last life, and Eric eventually rejected Naomi Corbin's request. Naomi appeared with her mother's funeral picture in the middle of our wedding and accused Eric of being heartless. Eric got the bodyguards to kick her out, and our wedding continued without a glitch. However, he did not return home that night. Since then, he insisted that we sleep in different rooms. He would rather get drunk than touch me. When I questioned him about this, he said to me drunkenly as his eyes glazed over, "Ayla, every time I look at you, I'm reminded of the look of despair in Naomi's eyes and her mother's dying face… I regret making that decision!" His answer depressed me, and I eventually died from it. When I opened my eyes again, I had returned to the day Eric tried to convince me to give Naomi our wedding. This time, I agreed. I called my family as I watched him leave happily. "I agree to the marriage alliance. We can hold the wedding in three days."

After four years of marriage, Liam Burrey found himself shouldering all blame without complaint. Instead of gratitude, he was met with a divorce agreement. Despite his four-year relationship with Serena Lloyd, it could not withstand Liam's apparent mediocrity.Serena was a renowned and esteemed CEO, but little did she know that everything she achieved was intertwined with Liam. The moment Liam signed his name on the divorce agreement, he made a decision: if he weren't going to choose modesty anymore, then the entire world would have to bow down at his feet!

When I was ten years old, both my parents passed away. My sister, Brianna, and I only had each other left. We were tormented at the orphanage before the Larsons adopted us. They doted on Brianna and me, and even allowed their daughter, Vivian Larson, to get engaged to me when I was 20 years old. It was a wonderful tale of love. Vivian didn't let any of us down. She would have given me the moon if she could, and she loved me with all her heart. During the ten years we spent with the Larsons, Brianna and I led a good life and never suffered at all. The night before we got married, Vivian took out a treasured bottle of vintage wine. It was to be served at our wedding. However, I poisoned the wine and killed everyone in the Larson family, including my own sister.

Biglang tumunog ang celfon ko at ng tignan ko ito hindi familiar ang numero, binuksan ko ito at nagulat ako sa laman ng mensahe, "kumusta kana? saan ka ngayon pwede ba tayo magkita?" wala akong idea kung sino ang nagtext kaya sumagot ako ng "sino ito?" sagot nya ang bilis mo naman makalimot ako lang naman ang laging laman ng isip mo. sagot ko ulit ahh talaga walang laman ang isip ko ngayon kundi pera, pera ka ba? sagot nya, ibibigay ko sayo yan basta magkita tayo sa panaginip ko. napakunot ang noo ko at bigla akong nacurious kaya sumagot ako "sige matutulog na ako para magkita ko na yong pera na inaasam asam ko hahaha". saan kaya nya nakuha number ko at sino kaya ito? tumunog ulit ang celfon ko di ko maiwasan tignan "alam mo bang nakahiga ako ngayon sa pera, asam ko na katabi kita hihi, pero wala akong saplot ngayon sarap sana kung katabi kita" pero uminit na ulo ko sa nabasa ko di na ako sumagot. Tumunog ulit ang celfon ko, di ko maiwasan tignan, "ini imagine ko na katabi kita at hubot hubad ka din sinisimulan ko ng dilaan ang malaki mong ut*ng habang hawak mo ang nabubuhay ko nang t*t* nahuhumindig ito at galit na galit na gusto ng pasukin ang p*ke mo, ahh sarap ng labi mo pinapasok ko na dila ko sa bibig mo habang ang kabila kong kamay ay nasa baba ng p*ke mo sinalat ko ang hiwa mo sobrang basa kana pakiramdam ko gusto mo nang ipasok ko ang oten ko sa kepyas mo napaungol ako sa sarap ng itutok ko sa butas mo ang sikip bago ko tuluyan ipasok hinimas himas ko muna sa hiwa mo naririnig ko ang ungol mo." "bastos!" sagot ko..

I was with Marco, the New York Mafia heir, for seven years. He never told his family about me. But when I walked in on a wedding rehearsal and saw the groom embracing the bride-to-be. It was Marco! "Her fiancé's held up in Italy. I'm just a stand-in," he told me, but his eyes never left her. "You're the best wedding planner in New York. This wedding has to be flawless." But I saw something in his eyes I'd never seen before. A possessiveness that bordered on resentment. Isabella, the bride, hated every idea I had for her. In the end, Marco told me to give her the wedding I'd spent five years designing for myself. "Our wedding can wait. I'll give you something bigger, I promise. It's just a plan, Sophia. It's what you do. Giving it to a client should be easy, right?" He didn't know. It wasn't just a plan. It was my dying wish. In the end, I gave him what he wanted, quietly preparing to die. Later, he went mad, kidnapping the world’s best doctors—risking a global manhunt—all to save me.

Ang ampon ng aking ama ay ikinulong lamang sa masikip na storage closet nang halos labinlimang minuto, ngunit tinalian niya ako at itinapon sa loob bilang parusa. Tinakpan pa niya ang ventilation gamit ang mga tuwalya. "Bilang nakatatandang kapatid ni Wendy, kung hindi mo siya kayang alagaan, marapat lamang na maranasan mo rin ang takot na naramdaman niya,” seryoso niyang sabi. Alam niyang may claustrophobia ako, ngunit ang aking mga desperadong pakiusap, ang aking matinding takot, ay sinagot lang ng malupit na sermon. "Magsilbi sana itong aral sayo para maging mabuting kapatid." Nang tuluyang lamunin ng kadiliman ang huling hibla ng liwanag, nakakaawa akong nagpumiglas. Isang linggo ang lumipas bago muling naalala ng aking ama na may anak pa siyang nakakulong at nagpasya siyang tapusin na ang aking parusa. "Sana'y naging magandang aral sa iyo ang isang linggong ito, Jennifer. Kung mangyayari pa ito muli, hindi ka na pwedeng manatili sa bahay na ito." Ngunit kailanman ay hindi niya malalaman na matagal ko nang nalanghap ang aking huling hininga sa nakakasulasok na silid na iyon. Sa kadiliman, unti-unti nang nabubulok ang aking katawan.