Pabula Short Story Tagalog Novels & Stories

Pahabol kong sigaw. Napangiti akong mag-isa matapos kong maalala ang maikling panahon na lumipas. Dati rati ay pinagpapantasyahan ko lang si Czarina. Hindi ko rin lubos akalain na darating ang panahon na mapapansin niya rin ang aking kaguwapuhan.At higit sa lahat, sino nga ba ang mag-aakalang ang isang masungit na tigre ay bigla kong napaamo at sa bitag ko'y tuluyan na nga itong nasilo. THE END _eZymSeXy_05_

When things become what you used to do, it’s so hard to let go. Mula dito ay malinaw na malinaw ang mga ngiti ng tatlong nasa larawan. Si Papa na naka-akbay kay Mama habang karga ako sa kabilang braso. This portrait seems so perfect. Ang sarap pagmasdan. Nakakalunod ‘yung mga ngiti namin. Ang bata ko pa sa portrait. Ang inosente ng mga ngiti.

She sighed, closing the magazine and holding it to her chest, allowing herself a brief moment of longing before tucking it away, along with the memories it had stirred. Pampanga is a province in Central Luzon, famously known as the Culinary Capital of the Philippines. Its rich culinary heritage, passed down through generations, is celebrated not just locally but across the country. For Isla, the mention of Pampanga always brought a sense of pride and nostalgia. It was her home, the place where her dreams were born and where her story with Vincent began. Seeing Vincent in the magazine reminded her of how deeply their shared roots were tied to this province, where food was more than just suste

["Oh? Nasaan ka apo?" ["Nasa mall po, La. Si lolo po ba nandiyan?"] Tanong ko. ["Ha? Ah eh wala eh, alam mo naman ang lolo mo, busy, masyadong mahal ang trabaho."] Inilapag ni lola saglit ang phone niya tapos kinuha ulit, ["Ay siya apo, busy ka yata. Mag-enjoy ka diyan kasama ang mga classmate mo."] Tumingin ako sa paligid ko at nakakita ng isang maliit na portal, nandoon si lola at kumakaway. ["Nako, kayo talaga, La. Hahaha!"]

Ng biglang may nahulog. Napalingon ako sa boung room... May gumulong na ballpen... ... nakakapagtaka... Lumapit ako sa ballpen na yun... Kulay pula... Nang pupulutin ko... Biglang may nakita ako ng madalian sa gilid ko... Isang .... Halos di ako makasigaw... Dahil ang nakita ko ay isang... Nanghina ang buo kong katawan...

biglang singit ng fourth prince sabay akbay sa amo ko. He narrowed his eyes to his cousin then pursed his lips. "Yñaki's pouting though.Nag sisisi ba't 'di siya sumama." Tahimik lang akong nakikinig sa palitan ng dalawa. Busy ako sa pag tapon ng pera na ngayon ay gabundok na. Balak yata ni Kamahalan na kasing taas ng Mount Apo ang malikom niyang pera ngayong gabi.

Si Osang ang unang kumalas sa walang humpay na daldalan dahil napasulyap sa relong pandingding. “Gagabihin na ‘yon, o kaya baka hindi dito uuwi.” Tumindig na rin si Pepang. “Ako na ang maglalabas ng b****a.” Nagprisinta si Abigail para hindi na marinig ang pinag-uusapan ng dalawa tungkol sa amo nila. “Naku, salamat na lang, Abi.” Tumanggi si Pepang. “Ang maganda para sa ‘yo ay magpahinga na agad. Gudnayt na.”

At sa ilalim, may isang pangalang nakasulat sa pulang tinta: Jinyan. Nanlaki ang mga mata ni Panni. Ang kanyang kamay ay nanginig habang binabasa ang huling pangungusap sa liham. "Ang lihim ay hindi ang inyong pagkakaiba, kundi ang inyong pag-iisang dugo. Jinyan, hindi ka isang Lu. Ikaw ay isa sa amin."

Mag pakipot ka naman Athena kahit ngayon lang. Pinulot ko ang mga gamit ko para maka alis na. When I'm sad I don't know what is happening around me. Ni hindi ko nga namalayan na wala na si Bobby at iniwan ako. Walang kwentang kaibigan! Humakbang na ako palabas ng room but I noticed something. There's an anemone flower lying on the floor begging me to pick it. So I crouched and feel the patterns that naturally embellished in each blue petals. At first I thought it's the anemone flowers alone but I'm wrong. Dahil sa gitna nito ay may maliit na papel na naka-ipit. I pulled out the paper and read the written message. The white paper has a writing with a hard strokes of pen. Sa bawat letra ay mah

subukan mong magpakita sa pinas nang walang pera ipapahiya kita sa mga pinsan mo Frito" (Don't come home here in our province, try to come here in the Philippines without money, I'll embarrass you in front of your cousins.) "Hindi na kita anak, pinapahiya mo ako sa mga kamaganak ko rito.. akala ko ba naman porket hapon mapapangasawa ko giginhawa na buhay. haruki mahiya ka naman sa mga pinsan mo na naka graduate na ha p*****a kang bata ka wala kang kwenta"