Pagmamahal Sa Bayan Novels & Stories

"Basta nakaramdam na lang ako ng pagseselos tuwing nakikipag-date ka sa mga naging boyfriend mo noon. No’ng una akala ko ay baliwala lang 'yon, pero no’ng araw na ibalita mo sa akin na ikakasal ka na pakiramdam ko ay biglang gumunaw ang mundo ko, hanggang sa hindi ko na natiis at gumawa na ako ng hakbang para mapasaakin ka, at lubos akong nagpapasalamat dahil naging akin ka na nga talaga." Ang pagsimangot ko ay napalitan ng malapad na ngiti. "Well, ang totoong pagmamahal ay hindi mo alam ang dahilan kung bakit mahal mo ang isang tao, dahil kapag minahal mo lang dahil sa may dahilan ka para mahalin siya, 'yon ay hindi totoong pagmamahal, kundi 'yon ay pagkagusto lamang sa dahilang nakita mo s

"Kailangan kong sabihin sa kanya ang totoo. Kailangan kong sabihin sa kanya na gusto kong bigyan ng pagkakataon ang aking ama." Ngayon ko lang napagtanto na ang pagmamahal ay hindi lang tungkol sa pagprotekta sa isang tao – ito rin ay tungkol sa pagbibigay ng pagkakataong magbago at bumawi. At alam kong si Damien ay mauunawaan iyon. "Babe, pumunta ka dito sa office ng 3pm. Gusto ko ikaw ang meryenda ko. I love you!" text niya sa akin.

“Ano ba ang ibig sabihin ng pagmamahal para sa’yo? Kasi para sakin madaming kahulugan ang pagmamahal, pwedeng mahal mo kasi gusto mo, o mahal mo dahil kailangan mo!" Nag-isip si Liam ng ilang segundo, pero makikita sa mata niya ang determinasyon. “Para po sa akin, ang pagmamahal ay hindi lang puro saya. Ito po ay ang pag-unawa, pagtanggap, at pagsuporta sa lahat ng aspeto ng taong mahal mo—kahit sa pinaka-mahirap na parte ng buhay niya. At higit sa lahat, ito po ang pag-prioritize sa kanya bago ang sarili mo." Nagpalitan ng tingin sina Mommy at Daddy. Hindi ko mawari kung impressed sila o may susunod pa silang banat.

Pero may isang katotohanang natitira. Yung pilit kong tinatago. Yung kinatatakutan ko. Humigop ako ng hangin at kumuha ng panibagong papel. Umaalog ang kamay ko habang nagsisimula ako. --- Letter Four > Damian, Mahal kita. Hindi tulad ng pagmamahal ng isang bansa sa hari nila, o ng sundalo sa commander nila. Hindi tulad ng mga alamat na paulit-ulit ikinukwento ng bayan.

Nais niyang bawiin ang kaniyang mga sinabi kanina pero mas nangingibabaw sa kaniya ang kaniyang mga hangarin. “Lolo, lola, ito ba ang klase ng pagmamahal na sinasabi niyo sa akin noon? Ang pagmamahal na handang magpalaya at manakit para lang maprotektahan ang taong mahal na mahal mo? Ang pagmamahal na handang magtiis at magsakripisyo para sa ikabubuti ng taong isinisigaw ng iyong puso? Ang pagmamahal na handang maghintay ng tamang panahon? Masakit pala…Masakit pala ang ganitong kalalim at uri ng pagmamahal. Pero tulad din ng sabi niyo, ganitong uri ng pagmamahal ang magdudulot ng matinding kasiyahan at kapanatagan sa bandang huli. Panghahawakan ko ang bagay na iyon. Magtitiwala ako sa uri ng

A F T E R A W H I L E Namangha na lang akong nakatitig sa sinasabing bayan ni Jopay. Hindi ito ang inaasahan ko. Iniisip ko na maaaring may tiangge o kaya naman palengke. Basta, malayo siya sa inaasahan ko. Ang bayan na sinasabi ni Jopay ngayon ay sementadong daan, may mga shops na pakiramdam ko ay nasa Makati lang kami. Walang mga building doon na sobrang malalaki. Pero maraming shops, restaurant at may mall pa akong nakikita. Malayong malayo talaga ito sa inaasahan ko.

Ang kaninang masiglang ambience ay napalitan ng matinding pagdama ng respeto at awa. Hindi ko mapigilang mapaisip: Ano kaya ang pinagdaanan ni Mommy? At anong klaseng lalim ng pagmamahalan meron sila ni Daddy para kayanin ang ganong klaseng pagsubok? Bumalik ang tingin niya sa amin, at ngumiti. “Kaya mga anak, kapag dumating sa punto na susubukan kayo ng buhay, piliin n’yong kumapit, hindi bumitaw. Kasi minsan, ‘yung pagmamahal ay hindi sinusukat sa saya, kundi sa kung gaano kayo kayang manatili kahit masakit.”

Muli niya akong hinalikan at saka mariing pumikit habang magkadugtong ang mga noo namin. “Kulang ang salitang mahal kita, para mailarawan ang nararamdaman ko sa iyo. Wala pa akong minahal nang ganito sa buong buhay ko. Ikaw lang. Ngayon, habang nakatingin ako sa mga mata mo at nahahawakan kita ng ganito, lalo ko lang napapatunayang hindi ko kayang mabuhay nang wala ka. I am yours, and my life is yours. I love you even beyond what love truly means, Farah Jimenez. My future Mrs. Lance Dominguez,” buong pagmamahal niyang pahayag na lalong nagpaiyak sa akin.

Sa bawat matalim n'yang titig sa akin ay pakiramdam ko ay sinusunog ako sa nagliliyab n'yang galit para sa akin at matinding pagkamuhi. "P*kpok ka! And you will always be a p*kpok! Kahit anong pagamamahalan na ibigay ko sa'yo, my love will never be enough dahil pangkalahatan ka! Walang nagiging sapat sayo just like your p*ssy! Na kahit sino na lang lumigaya ka lang! Magka-pera ka lang! Listen to me, Alera. Get out of my sight at huwag na huwag ka ng bumalik pa! Don't you ever show your face to me ever again dahil ayaw na kitang makita pa! You and I is over! I can't marry a woman like you! Masyado kang marumi para maging asawa ko. Hindi ka nababagay sa akin lalo na sa pagmamahal ko!" mariin n

"Simula't sapol alam nya lahat. At tanggap nya ako. Sya ang babaeng nagpamahal ulit sakin. Na may kulay pa ang mundo. Matagal na kasi nya akong gusto, simula pa noong highschool gusto nya ako pero wala lang salyang pag asa sa pag iibigan namin ni Victorina. At napamahal rin naman ako sa kanya." "Pinagtagpo, pero hindi tinadhana." "Sabi nila, may tatlong tao sa buhay mo, First love, true love at dalawa yun. Syempre ka nalang kung ang isang taong mahal mo ay first love mo at true love mo." "Yang mansyon, yang palayan, pinabili ng lolo mo. At tamnga tama, mag pera ako ng time na yun kaya binili ko. Itong mansyon na ito, amin sana yun ni Alfredo.