Novel & Cerita Pagmamahal Sa Bayan Tula

Tumingin siya sa kanila nang diretso, puno ng katiyakan ang kanyang mga mata. “Ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa yaman, sa katayuan sa lipunan, o sa pakinabang na makukuha natin sa isang tao. Ang tunay na pagmamahal ay nakikita sa puso, sa kabutihan ng kalooban, at sa kakayahang magbigay ng tunay na kapayapaan sa kaluluwa. Si Lyka ay hindi mayaman, hindi galing sa angkan na kauri natin, ngunit siya ang nagturo sa akin kung ano ang tunay na halaga ng buhay. Siya ang nagparamdam sa akin ng kaligayahang hindi kayang ibigay ng anumang negosyo o ari-arian.”

“Kunin mo yan, walang gustong umagaw sayo!” Tinulungan ng aking Ina si Graciela palabas at tumingin sa akin ng may panunuya. “Bakit ba ako nagluwal ng taong walang awa at napakasama.” Sila ang nagtrato sa akin na prinsesa noon pero, sila rin ang nagtrato sa akin na parang basura. Nagsimula ito ng Valentine’s Day. Nang tumuntong ng limang taon si Graciela at sinisigawan niya ako dahil gusto niyang makuha ang lanterns.

Gusto niyang magwala. "Ano ba? Ano ang kasalanan ko? Naging mabait naman akong tao ah? Naging mabait naman akong citizen ng bansa na ito pero bakit sobrang sakit ng balik sa akin ng tadhana? Ito ba ang sinasabi nilang pagmamahal? Nag pagkatapos ng saya ay kailangan mong lumuha ng dugo dahil sa matinding pighati?

Pruweba at katotohanan na hindi talaga siya nito mahal. Siya at ang kanyang ina ay iisa ang mga mukha. Nakikita lang nito sa kanya ang yumaong ina kaya siya nito minahal. Ang pagmamahal at pag-aalaga na pinadama nito sa kanya ay hindi talaga iyon para sa kanya. Ang pagmamahal at pag-aalaga na iyon ay para sa kanyang ina. Pagmamahal at pag-aalaga na hindi nito naipadama sa kanyang ina.

How on earth she could be here? "What do you think? Pumonta lang kami dito para magdasal? Of course, it's our honeymoon, Anong gusto mo ikwento ko pa ginawa namin sayo" Kita ko Naman Ang pamumula nang Mukha nito sa Galit "I'm his first " "and so? Matatawag ka nalang Naman nyang better experience eh" magsasalita pa Sana ako nang Wala g pasabing tinalikuran ako nito at nag martsa paalis. Pikon lang. _________________________________

" Nagmamahal, Ang iyong inay. Umiyak ako ng umiyak habang yakap ko ang sulat na ginawa ni inay para sa akin. "Bakit inay? Bakit dito ko pa nalaman ang lahat? Bakit kung saan wala kana? Bakit mo naman ginawa ito sa akin? Hindi ko matanggap inay. Mahal na mahal ko kayo. At sobrang sakit na malaman na hindi kayo ang tunay kong mga magulang. Ang sakit, sobrang sakit. Na para bang dinudurog ang puso ko ngayon. Inay, bakit? Bakit? Matatanggap ko pa na sinabi niyo sa akin. Kaysa sa sulat niyo sinabi. Walang sasagot sa mga tanong ko. Pero salamat kasi inalagaan niyo ako at minahal na parang tunay na anak. Sa kabila ng lahat masaya ako at mahal na mahal ko kayo. Kung naririnig mo ako ngayon. Wala ako

"Tama ka dyan, Bea. At gusto kong magpasalamat sa iyo dahil kahit kailan, hindi mo ako iniwan. Pinakita mo sa akin ang tunay na kahulugan ng pagmamahal at pagtitiwala." "Mahal, ang pagtitiwala at pagmamahal ay siyang pundasyon ng isang matagumpay at masayang pamilya. Kaya tara na, balikan natin ang mga magagandang alaala at alagaan pa natin ang mas marami pang magagandang pagkakataon." Mas lalong uminit ang mata ni Franco, "Oo, Bea. Hindi tayo magsasawa sa pagmamahalan. Magsasama tayo hanggang sa pagtanda natin."

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

“Alam mo bang ikaw ng dahilan kung bakit buhay pa ako ngayon? Masyado ka pang bata no'n kaya hindi mo na maalala. Kayo ng Mama mo ang tumulong sa akin at sa'yo ko naramdaman ang pagmamahal na hindi ko kailangang paghirapan. Ipinangako ko sa sarili ko na kapag dumating ang araw na magkita tayong muli, aalagaan kita dahil mahal kita.” “Mahal din po kita, Tito Ram...” Umiiyak na yumakap si Raya kay Ram. Ngayon niya napatunayan na kahit hindi maganda ang ugali niya, madami siyang kalokohan at masama ang tingin sa kaniya ng lahat mayroon naman siyang Tito Ram na kahit hindi nito ipinapakita alam niyang mahal siya nito.