Ano Ang Pagmamahal Sa Bayan Novels & Stories

“S-sabi ni Daddy kapag may nawalang isang taong mahal natin ay mag iiwan siya ng kahit isang maliit na dahilan para mag patuloy tayo sa buhay sa tingin niyo ano ang iniwan ni Daddy?” Tanong ni Addison sa kanila. “Pag mamahal…” Sabay sabay na sagot ng kapatid niya na ikinangiti ni Addison. They right people leave and people go but the love remains. Ang pagmamahal lang ang siyang permanente sa mundo, mawala man ang yaman mo, ang pamilya mo pero ang pagmamahal na yon ay maiiwan at maiiwan at muling maisasalin sa susunod na henerasyon.

Malinaw na malinaw sa akin ang sinabing 'yon ni mama. "Hindi naman po talaga yaman ang habol ko sa kanya, eh. Mamahalin ko pa rin po siya kahit mahirap siya kung nagkataon man na kagaya rin natin siya mahirap. Hindi yaman ang dahilan kung bakit minahal ko siya, eh. Ang yaman po ay nawawala pero ang pagmamahal po talaga ay hindi lalo na kung parehas kayong tapat at may pagpapahalaga sa isa't isa. Hindi lahat kayang bilhin ng pera ang pagmamahal. Minahal ko po siya dahil hindi sa siya ang tinitibok ng puso ko kundi siya ang nagbigay ligaya at kahulugan sa buong buhay ko. Tinanggap niya po ako kung ano po ako," paliwanag ko kay mama na hawak-hawak ang mga kamay ko.

“Mahal din po kita, Nanay.” At sa sandaling iyon, sa isang maliit na simbahan sa New York, napagtanto ni Irish na ang pamilya ay hindi lamang tungkol sa dugo. Ito ay tungkol sa pagmamahal – ang pagmamahal na ibinibigay mo at ang pagmamahal na tinatanggap mo, kahit saan ka man nanggaling.

"Walang anuman, Enzo. Tayo." Iyon ang aming mantra. Ang pagmamahal ay hindi lamang isang damdamin, kundi isang patuloy na pagpili, isang patuloy na paglalakbay. Ang aming pamilya ay hindi perpekto, ngunit ito ay totoo. Ito ay binuo sa pag-ibig, pagpapatawad, pag-unawa, at ang pangako na laging nandoon para sa isa't isa, sa bawat yugto ng aming buhay. Ang mansyon ay hindi na isang malamig na bahay; ito ay isang tahanan, na puno ng buhay, pagmamahal, at ang walang hanggang simponya ng pamilya.

Yung maramdaman na may magulang na nag-aalala sa akin, 'yung talagang nagmamahal sa akin bilang anak. Hindi ko ito naranasan noon. Oo, kay mama, ramdam ko pero sa pekeng ama ko na si Mayor Khalix, never kong naramdaman itong nararamdaman ko ngayon sa Papa Yanu ko. Laging trabaho ang prioridad ni Mayor Khalix. Kahit kailan, hindi niya ako tinanong kung may sugat ba ako o kung masakit ba ang loob ko. Hindi niya ako pinagalitan dahil sa sobrang pag-aalala. Kung may pagkakamali man ako, disiplina ang habol niya, hindi pag-unawa.

Matinding sakit, galit, pagkahabag, at pagmamahal. Mas lalo akong nasaktan para sa nanay ko, pero mas lalo ko siyang minahal dahil sa kabila ng lahat ng pinagdaanan niya sa kamay ni Kardo, hindi siya kailanman tumigil sa pagmamahal sa akin.

"Hindi ko kailanman naranasan na mahalin! Kay Alessandro lang!" "Anak, ano bang sinasabi mo? Mahal ka namin ng Papa mo.." humahagulhol na ani ni Mama. "Anong mahal, Ma? Eh lagi nga kayong abala! Mas mahal niyo pa nga ang mga mamamayan kaysa sa'kin! Mas inuuna niyo pa nga sila! May mga pagkakataong kinailangan ko kayo ngunit asan kayo, Ma?! Nandoon at naglilingkod sa taong-bayan! Sana ay hindi ko nalang kayo naging magulang!"

Madali ba talagang makuha ang pag-mamahal ng isang tao? Kailangan niya ng tagapagmana… Tsk. Ni isa nga sa dalawa niyang ama-amahan ay walang mga asawa dahil mas pinili nito na magbigay ng serbisyo kesa magkaroon ng sariling pamilya. At hindi lang iyon ang dahilan nila… Alam niyang nahihirapan ang mga ito magmahal ng babae. Walang kasiguraduhan kung pagmamahal ba talaga ang makukuha sa isang tao. Kasi ang pagmamahal isang pribiheliyo upang maging masaya ang isang tao. Kung gagawa siya ng isang pamilya… Kung wala namang pagmamahal… Masasabi ba niyang kaligayahan iyon?

At sa mga araw o linggo na wala ako, he's staying in his apartment, together with Rios. May balak na kaming magpagawa ng sarili naming bahay sa mga susunod na buwan para may matatawag naman kaming sariling amin. Isa pa, parehas lang naman kami ng gusto na manatili sa bayan na 'to. Lalo na't payapa dito, hindi katulad sa mga syudad na talamak ang krimen. It's our hometown, wala nang mas sasarap pang manirahan sa bayang kinalakihan mo.