Pagmamahal Sa Bayan Novels & Stories

"Bakit ba hindi mo 'ko magawang mahalin, Craig? Handa ko naman gawin ang lahat para sa'yo, para mahalin mo ako." "Mahal? Ganito ba ang pagmamahal para sa'yo? Minsan akong nagalit kay Anastasia nang sapilitan niya akong ipinakasal sa kanya, pero kaya niya akong palayain kahit mahirap at kahit masakit sa kanya na gawin 'yon, dahil totoo ang pagmamahal niya para sa akin. Cameron, kung totoo mahal mo 'ko, hindi mo gagawin ang mga bagay na 'to. Papalayain mo 'ko dahil alam mong doon ako liligaya," mahaba niyang litanya.

“Hindi ko siya gusto mawala, Ma.” “Eh di sabihin mo sa kanya. Kahit takot ka. Kahit hindi mo pa alam ang lahat. Basta totoo ka.” “Paano kung hindi na ako sapat? Paano kung hindi ko na siya mapasaya?” Ngumiti si Mama. “Ang pagmamahal, hindi paligsahan ng kung sino ang pinakamasaya. Ito ay pagtanggap sa bawat parte ng isa’t isa. Kahit pangit. Kahit sira. Kahit durog.”

Dahil maalaga? Puwedeng humanga. Puwedeng respetuhin. Pero pagmamahal ba agad iyon? Kaya mo bang halikan ang isang tao, ipakita ang pinaka-pangit mong side, ibigay ang buong sarili mo… dahil lang “maganda” ang dahilan para mahalin siya? Doon niya unti-unting naintindihan ang ibig sabihin ni Jaxen.

I am actually planning to visit Pampanga this weekend, para na rin madalhan ng bulaklak si Mama. I smiled at the thought of her liking the flowers I will give her. How I miss my mom, her warmth and her smiles. If she only loved a good man, she would have been happy and alive. Hindi na baleng hindi ako nabuhay sa mundong ito, ang mahalaga ay naranasan niya sanang mahalin ng totoo. She didn't deserve to be a mistress. If we can only choose who to love, the world would have been better.

Doon ko naramdaman ang huling piraso ng puzzle na nahulog sa tamang lugar. Mahal ko na siya. Hindi ito yung klase ng pag-ibig na nakikita sa mga fairytale. Hindi ito yung klase ng pag-ibig na puro bulaklak at kanta. Ito ay pag-ibig na nabuo sa gitna ng apoy, sa ilalim ng ulan, at sa loob ng isang madilim na yungib. Mahal ko siya hindi dahil sa yaman niya, kundi dahil sa kung paano niya ako tiningnan kagabi—na parang ako ang kaisa-isang bagay na mahalaga sa mundo. Mahal ko siya dahil sa kaniyang mga peklat, dahil sa kaniyang mga sakripisyo, at dahil sa kaniyang paninindigan na protektahan ako.

Tawanan lang ang sinagot niya. Napalabi ako. Hindi ko mapigilang mapatitig kay tatay Amado. I am so proud of him. Sa lahat ng farmers. The government should support our local farmers. Hindi dapat nila pinapabayaan. Malaki ang binabayad nilang tax pero sila pa ang walang kagamitan. Mura rin ang bintahan ng palay, halos lugi na sila sa puhunan.

Kung hindi ako nagpakabulag sa tamis ng pagmamahal, sana ay buhay at masaya ang bayan na iyon hanggang ngayon. Doon ko natatwang ang pagiging isang mamamatay bampira ay isang mabigat ngunit mahalagang responsibilidad. Responsibilidad na kailangan kong gawin para sa ikakabuti ng sangkatauhan. Responsibilidad na hindi ko nagawang maintindihan noon sa aking ama. At kailangan ko nang paigtingin sa sarili ang responsibilidad na ito.

Parang isang halaman lang 'yon na kapag hindi mo inalagaan at hindi mo diniligan ng pagmamahal ay unti-unti ring mamamatay. “Mahal... Mahal na mahal...” Pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit sa kabila ng mga natamong pasakit ni mama kay papa ay nagawa niya pa rin akong sagutin ng ganoon. Bakit mahal niya pa rin si papa?

"...ang pagkakataong hinayaan kong mawala." Tumigil si Mommy sa paglalakad. Marahan niyang hinawakan ang aking kamay. "Cyrus." "Hindi mo na mababawi ang nakaraan." "Pero maaari mong pagandahin ang hinaharap." "Tandaan mo..." "Ang pagiging ama ay hindi lang nasusukat sa mga taong nawala." "Kundi sa pagmamahal na ibibigay mo mula ngayon."

It was a life I hadn’t asked for, a life I hadn’t earned. Kaya kahit papaano, nakakaramdam pa rin ako ng pagkakonsensya. Pero ano pa nga ba? Gano'n naman yata talaga kapag mahal mo, 'di ba? Gagawin mo ang lahat, makasama mo lang ang taong mahal mo.