Tula Sa Pagmamahal Sa Bayan 소설 & 이야기

pinunasan niya ang luhang kanina pa pala tumulo ng hindi niya namamalayan. "Alam mo Hijo, ang pagmamahal ay walang hate, galit, pagyayabang o kahit anong negative na mayroon dito sa mundo." hinawakan siya nito sa balikat. "Ang pagmamahal hindi ka niyan sasaktan gaya ng sinasabi ng iba. Isipin mong mabuti ang bawat disisyon mo. Damhin mo yung pagmamahal na mayroon ka para sa isang dalaga." Naalala niya ang sinabi niyang tatanggapin niya kung ano man ang pagkakamali nito dahil mahal niya ang dalaga.

"Oo! Tama po kayo na mahirap lang ako pero nagmamahalan po kami ni Uno." "Ano'ng alam mo sa pagmamahal, hija? Ang ibigay ang sarili mo sa kaniya?" Tumawa siya nang nakakainsulto. "Marriage is not all about love. Para sa mahihina lang ang pagmamahal na iyan. Hindi iyan nakakabuhay ng pamilya. Sa palagay mo ba, pakakasalan ka talaga ni Uno? Hindi iiwan ni Uno ang marangya niyang buhay para sa lang sa isang katulad mo!"

lang ang masasabi ko! “Kaya ikaw, Lila, kapag nais mo ng lalaking tulad ng Tatay mo kung magmahal ay huwag kang padadala sa mga kindat at sipol ng mga lalaki riyan sa siyudad! Mas mahalaga na ang isang dalaga ay marunong magpahalaga sa sarili! Hindi iyong nagpapasipol lang na parang aso na humahabol sa buto!”

Baka kung ganoon ay mamahalin mo ako kaagad. I am sorry kung ikinukulong kita sa pagmamahal ko, subalit ito ang tama. Ganito rin magmahal si papa kay mama. Nakita ko kung paanong unti-unti siyang minahal ni mama nang lumago ang haciendang mula sa dugo at pawis niya. Kaya nasisiguro kong mamahalin mo rin ako sa takdang panahon. Ikaw ang gusto kong katuwang sa pagpapalago pa lalo ng Hacienda Miraflor, ikaw lamang at wala nang iba pa.

Tanging ang pagmamahal ang maaaring magdulot ng sakit. Kung wala kang puso at hindi marunong magmahal, para kang isang pader na gawa sa tanso at bakal—hindi tinatablan ng kahit anong sandata. Malungkot na sinabi ni Samantha, "Kuya, madaling mahalin ang isang tao, pero napakahirap niyang kalimutan. Hindi naman sa hindi ko sinubukang sumuko. Ilang taon ko nang sinubukan, pero hindi ko nagawa. Kaya nga nagdesisyon akong sumugal—hayagang umamin at habulin siya."

“I won’t, Rose. Unless you will beg to do it, and I am willing to take it with pleasure, love.” “Love?” Her forehead wrinkled. Tila nabigla rin siyang tawagin ko sa endearment na iyon. “Alam mo ba ang salitang iyon, Ethan? Don’t call me that way, dahil hindi mo naman alam ang bagay na iyon. Ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa bagay na kaya mong ibigay o sabihin. Kung itong sarili ko ang iaalay ko, I’m pretty sure that it wasn’t part of your endearment. It was lust after all!”

“Mahal din kita, Leandro. Pero higit sa lahat, mahal ko rin ang sarili ko. At iyon ang dahilan kung bakit handa akong mahalin ka ng buo.” At sa huling sandali ng gabing iyon, habang nakayakap sa isa’t isa, napagtanto nila—ang pagmamahal na tunay, ang pagmamahal na hindi pumipilit, ay hindi lamang tungkol sa isa’t isa. Ito ay tungkol din sa pagtanggap sa sarili, sa lakas, at sa kakayahang mahalin nang buo, nang walang takot, at nang walang panghuhusga.

Kinuha ko ang mga kamay niya at dinala ito sa aking bibig. “Kapag nagmahal ka ay hindi mo titingnan kung ano ang kasiraan o kakulangan niya bagkus ay tatanggapin mo siya ng buong buo at mamahalin ng higit pa sa sarili mo. Ganoon kita kamahal Thalia, napakaimposible mang paniwalaan dahil ito pa lang ang pangalawang pagkakataon ng ating pagkikita ngunit iyon ang totoo. Minahal na kaagad kita ng una ko pa lang masilayan ang maganda mong mukha.” Tagos sa puso na pahayag ko sa kanya.”

Si Adrian at Alexa ay naging simbolo ng tagumpay ng bayan—ngunit alam nilang ang tunay na tagumpay ay hindi makakamtan nang walang pagsasakripisyo at pagtutulungan. --- Pagwawakas Ang bayan ay muling nagtulungan upang magtagumpay, at ang bawat hakbang ay nagbigay liwanag sa kanilang landas. Habang nagsisimula silang magpatuloy, alam nila na hindi nila dapat kalimutan ang mga mahahalagang aral na natutunan sa kanilang laban. Ang bayan, sa wakas, ay muling nakatagpo ng pag-asa at liwanag na nagbigay ng mas maliwanag na kinabukasan.

sagot niya. "Ang swerte ng ibang tao dahil biniyayaan sila ng pagmamahal,"aniko at ininom ang kapeng hawak ko. "Paano mo naman nasabi 'yan, lahat tayo binayayaan ng pagmamahal. Masyado lang kasi tayong nabubulag sa ibang bagay, kaya hindi na natin nakikita yung totoong nagmamahal saatin,” wika niya.