Pagmamahal Sa Bayan Mga Nobela at Kwento

Madali ba talagang makuha ang pag-mamahal ng isang tao? Kailangan niya ng tagapagmana… Tsk. Ni isa nga sa dalawa niyang ama-amahan ay walang mga asawa dahil mas pinili nito na magbigay ng serbisyo kesa magkaroon ng sariling pamilya. At hindi lang iyon ang dahilan nila… Alam niyang nahihirapan ang mga ito magmahal ng babae. Walang kasiguraduhan kung pagmamahal ba talaga ang makukuha sa isang tao. Kasi ang pagmamahal isang pribiheliyo upang maging masaya ang isang tao. Kung gagawa siya ng isang pamilya… Kung wala namang pagmamahal… Masasabi ba niyang kaligayahan iyon?

Pero diyos ko, ang babaw pala ng pagkakaintindi ko sa salitang pagmamahal. Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi lang puro tamis at saya. Napatunayan ko iyon sa pinakamasakit na paraan, nang tuluyan nang sumuko at bumitaw si Mommy, at si dad, nang tuluyan siyang umalis at hindi na nakaya lahat…

sabi ni Ma'am Casandra. "Love and support?" ulit ni Ma’am Margaret, na para bang naiinis sa sinasabi ni Ma'am Cassandra. "Ang love, hindi lang yan nasa salita. Ang tunay na pagmamahal ay nasa gawa. Kaya nga itong si Pipay, kahit simpleng piyaya cake lang, may pagmamahal at effort!" dagdag nitong sabi. Napatigil ako sa pagkain. Shocks, ang galing ni Ma’am Margaret. 'Ako na ang example ng pagmamahal at effort' masaya kong sabi sa aking isipan.

Nanatili lamang siyang nakatayo doon, tila isang napakalaking pader na matagal nang itinayo, at ngayon ay unti-unti nang gumuguho dahil sa patuloy na pagpatak ng tubig na aking ipinapakita sa kanya—ang aking wagas na pagmamahal. “Dahil iyon ang tungkulin ng pagmamahal, Mayor Lucas,” malumanay kong sagot habang inaabot ko ang aking kamay upang hawakan ang kanyang magaspang at malamig na palad. “Ang mahalin ang isang tao hindi dahil sa kung ano ang meron siya, kundi dahil sa kung sino siya. Kahit sirang-sira pa siya... kahit puno pa siya ng sugat at pilat... ang tunay na pagmamahal ay ang kusang manatili at tumulong na buuin siya muli.”

tanong niya sa babae. Noong una ay hindi ito nagrereact. Patuloy lang sa pagkastig sa sarili nito ang babae. “Hindi,” sabi nito mayamaya. “Dahil kapag nagmahal ako siguro ay hindi ako magiging duwag na sabihin at iparamdam iyon. Dahil ang pagmamahal, isang bagay na dapat ginagawa, tinatanggap at ipinaparamdam nang may tapang. Iyon ang natutunan ko buhat nang iwanan ako ng mga magulang ko. Kailangang maging matapang ako kung gusto kong magmahal at ganoon din ang taong magmamahal sa akin. Kailangan niyang iparamdam at ipakita sa akin na more than anything else ay ako ang pinakamahalaga sa kanya. Na gaano man karami ang mga kapintasan ko ay tatanggpin niya ako. Kailangan ay matiyaga siyang hint

Palagi na ay namamalimos siya sa atensyon at pagmamahal ng mga ito. Ang Tito Jaypee lamang niya ang nagparamdam sa kanya ng tunay na pagmamahal. Kaya rin siguro sabik siyang makuha ang pag-ibig ni Gabriel. Pangarap sana niyang bumuo ng masaya at buong pamilya sa piling nito. Ngunit maski kay Gabriel, namamalimos rin siya ng pagmamahal. Ano ba ang mali sa kanya? Ano ba ang kulang?

Pero hindi ako susuko. Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi lang tungkol sa masasayang sandali-ito rin ay tungkol sa pag-unawa, pagtitiis, at patuloy na pagpupursige para sa isa't isa. --- GABRIELLA MONICA JIMENEZ POV @Samaniego Medical Hospital

"Walang anuman, Enzo. Tayo." Iyon ang aming mantra. Ang pagmamahal ay hindi lamang isang damdamin, kundi isang patuloy na pagpili, isang patuloy na paglalakbay. Ang aming pamilya ay hindi perpekto, ngunit ito ay totoo. Ito ay binuo sa pag-ibig, pagpapatawad, pag-unawa, at ang pangako na laging nandoon para sa isa't isa, sa bawat yugto ng aming buhay. Ang mansyon ay hindi na isang malamig na bahay; ito ay isang tahanan, na puno ng buhay, pagmamahal, at ang walang hanggang simponya ng pamilya.

Paliwanag ko rito. Napapailing naman si tito Solomon. "Hija, tandaan mo... Hindi sinusukat ang pagmamahal sa estado at kayamanan. Nasa puso yan, dahil kahit anong yaman ay walang makakatumbas sa pagmamahal." Sagot nito sa akin.

Tanging ang pagmamahal ang maaaring magdulot ng sakit. Kung wala kang puso at hindi marunong magmahal, para kang isang pader na gawa sa tanso at bakal—hindi tinatablan ng kahit anong sandata. Malungkot na sinabi ni Samantha, "Kuya, madaling mahalin ang isang tao, pero napakahirap niyang kalimutan. Hindi naman sa hindi ko sinubukang sumuko. Ilang taon ko nang sinubukan, pero hindi ko nagawa. Kaya nga nagdesisyon akong sumugal—hayagang umamin at habulin siya."