Pagsulat Ng Tula Novels & Stories

Nang hindi na naghihintay ng sagot ay tumalikod na ako at lumabas. Sa likod ko, galit na umaalingawngaw ang boses ng tatay ko. “Anong meron sa pag-uugaling iyan? Sinusubukan lang naming tulungan ka! Sa tingin mo ba may magandang maidudulot ang paggawa ng eksena? Kung wala namang problema sa pag-uugali mo, bakit sila magsasabi ng mga ganitong klaseng bagay sa’yo?”

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

Akmang kakagatin ko na ito nang biglang pumasok sa isip ko ang susunod na mga saknong ng tula. ' Latak ng kasinungalingan, Tiyak na ika'y pagsasarhan, Bahid ng pagkukunwari, Hindi mo mawawari, Sa paring nagkamali, Hanapin ang ugat ng talulot sa bahaghari.' Binaba ko ang mansanas. Nasa isang pagsusulit pa rin ba ako? Ngunit wala akong nabuksan na ibang pintuan maliban sa una kong napuntahan.

At kung sakaling dumating ang sandali na ako’y mapagod, at ang mga salita ay tila nawawala sa aking isipan, aalalahanin ko ang inyong pagtanggap, at doon ako muling magsisimula. Dahil ang tula, tulad ng buhay, ay hindi laging tapos sa huling taludtod, ito ay nagpapatuloy sa pagitan ng mga alaala, at sa puso ng mga taong patuloy na bumabasa. Kaya ito ang aking tula hindi lamang para sa ngayon, kundi para sa lahat ng bukas na darating,

'Huling pag-ibig na aking matatamasa, Unang kilig sa iyo nadarama, Laging ikaw ang pipiliin sa araw-araw, Iibigin, umulan man o umaraw, Nakaukit ka na sa aking puso, Gagawin ko ang lahat, huwag lang tayong magkalayo.' Iyan ang nakasulat na tula. Tapos sa ibaba nito ay may nakasulat na initials na PDRNG. Naghahanap pa ako ng iba ngunit ito lang talaga ang nahanap kong nararamdaman kong may koneksiyon sa naunang nahanap kasi sa mga letrang makikita din dito.

Pinangalanan siya mula sa isang sikat na tula ni Zizhan na tinatawag na “Inscription on the Forest Wall” Ganito ang tula. ‘Madalas na niloloko ng mga bundok ang ating mga mata. Gumugulong na serye ng bundok sa isang minuto at matayog na tuktok sa sunod; Tinatago nila ang kanilang totoong larawan sa lahat ng tao dahil nagkataon na sila ay nasa loob.’ Pinangalanan si Cadfan sa tula na ito.

bulong niya sa hangin bago tumalikod. KINAGABIHAN ay inaaliw niya ang ganiyang sarili sa pagsusulat ng mga tula, ito kasi ang ganiyang paraan upang mailabas niya ang ganiyang saloobin. Labing apat na taong gulang siya noong nag umpisa siyang magsulat ng mga nobela, maikling kwento at tula. Hanggang ngayon ay ginagawa niya pa rin ang kaniyang hilig ngunit hindi na madalas dahil na rin sobrang busy siya sa pagtuturo at sa mga side line niya. Napatigil siya sa pagtitipa nang bigla na lamang tumunog ang kaniyang cellphone nang makita niya ang pangalan ni King ay napapikit siya at sinagot ito.

Pumunta siya sa laci ng mesa at kinuha ang isang pad ng payak na papel at isang panulat, at umupo siya sa mesa at sumulat. Hindi isang mensahe sa pamamagitan ng isang channel. Hindi isang sobre sa pamamagitan ni Pryce. Isang liham. Ang uring bagay na isinusulat mo dahil kailangang umiral ito kahit hindi ito maipadala kailanman, dahil kailangang isalita ang ilang bagay bago maidala nang wasto.

Tinranslate ko na lang sa tagalog, at doon lang nila naintindihan yung meaning ng tulang binasa nila. Pagkatapos ay pinasulat ko rin sila ng maikling tula para sa mga parents nila,para naman may maipapakita sila pag-uwi. Naglabas ako ng mga watercolors para magamit ng mga bata. Ang kalat nga lang, pero lilinisin din naman yan. Mas magandang may experience sila sa paggawa ng arts. Matapos ang ilang oras na pagtuturo, oras na nga para umuwi. Hindi ko makakalimutan ang kanilang mga ngiti, pati ang kanilang kakulitan sa maghapong ito.

"Gagawa nalang ako ng tula para sayo. Tugma-tugmang tula para sa aking pinakamamahal na dalaga. Dilag na kasing ningning ng mga tala sa kalangitan." "Hindi naman tugma sa dulo eh," natatawang sabi ko. "Panty mo'y aking susungkitin maamoy lang ang mabango mong singit. At kung kili-kili mo'y maasim ito'y hindi ko papansinin. Sapagkat ika'y aking iniibig. Pansit mo man ay hindi kasarapan ito'y akin paring titikman. Nais kong ipatikim rin naman sayo ang aking masarap, mahaba at matabang hakdog. Maging ang aking itlog ay babatihin upang iyong matikaman at ikay maliwanagang ako'y iyo naman talagang pinakamamahal."