Pagsulat Ng Tula Novels & Stories

Sa pulang tinta na tila padaskol na isinulat, nakasaad ang mga salitang nagpahinto sa tibok ng puso ko: “𝐴𝑘𝑎𝑙𝑎 𝑚𝑜 𝑏𝑎 𝑡𝑎𝑝𝑜𝑠 𝑛𝑎 𝑎𝑛𝑔 𝑙𝑎ℎ𝑎𝑡? 𝐴𝑛𝑔 𝑟𝑒𝑔𝑎𝑙𝑜𝑛𝑔 𝑖𝑡𝑜 𝑎𝑦 𝑝𝑎𝑟𝑎 𝑠𝑎 𝑏𝑎𝑡𝑎𝑛𝑔 𝑖𝑡𝑖𝑛𝑎𝑔𝑜 𝑚𝑜. 𝐵𝑖𝑙𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛 𝑚𝑜 𝑎� ��𝑔 𝑚𝑔𝑎 𝑎𝑟𝑎𝑤, 𝐴𝑠𝑡𝑟𝑖𝑑. 𝐷𝑎ℎ𝑖𝑙 𝑘𝑢𝑘𝑢𝑛𝑖𝑛 𝑘𝑜 𝑎𝑛𝑔 𝑙𝑎ℎ𝑎𝑡 𝑛𝑔 𝑚𝑎ℎ𝑎𝑙 𝑚𝑜 𝑠𝑎 𝑏𝑢ℎ𝑎𝑦... 𝑡𝑎𝑝𝑜𝑠 𝑛𝑎 𝑠𝑎 𝑖𝑦𝑜𝑛𝑔 𝑎𝑚𝑎, 𝑎𝑛𝑔 𝑎𝑛𝑎𝑘 𝑚𝑜 𝑛𝑎𝑚𝑎𝑛.”

“Gusto ko sanang bigkasin ang mga panata na aking inihanda.” Diyos ko, napakaganda niyon. Isang tula na pakshet na napakaperpekto, na hindi pa kailanman narinig ng mga tainga. Isang pagpapahayag ng pag-ibig at isang pangako ng karangalan at katapatan. Nagpalakpakan ang lahat. Maging ang pari ay puring-puring pinunasan ang mga gilid ng kanyang mga mata.

Balik na tayo sa main topic. So ayon na nga, nahatid kona ang sulat na kinakailangan ng mga magulang ko. Hindi ko naman nilagay talaga ang kahinaan ni makisig doon. Hindi ko alam kung anong binabalak ng mga magulang ko pero tingin ko nakaka sama iyon. Ang sulat na gawa ko ay hindi naka sulat sa papel or dahon. Naka sulat ito sa kawayan gamit ang aking marker, hindi naka ukit, dahil may duda ako sa mga pangyayari. At saka ko na iyong ilalantad.

Kailangan kong ipaglaban ang aking sariling landas, ngunit tila napakahirap kumalas sa mga kadena ng aking nakaraan. Habang nag-iisip, nagpasya akong ilabas ang mga damdaming ito sa pamamagitan ng pagsusulat. Kunwari, para sa isang taong mahilig sa mga tula, ngunit sa likod nito ay isang sigaw ng pagnanais na makawala. Minsan, ang mga salitang ito ang nagiging aking kanlungan, ang tanging paraan upang maipahayag ang mga nararamdaman ko.

At kung anuman ang pasya ng isa ay nararapat lamang na siyang unawain at igalang ng isa't-isa. Si Pael... Hindi pa rin niya makalimutan ang mala poetic drama na ginawa sa malawak na lawn ng Saint Magdalene Academy sa gitna ng ulan noong lunes. At hindi rin niya maawat ang sarili na balik-balikan ang tagpo kung saan ay biglang sumulpot na parang bayaning mangingibig ang binata at iniligtas sya sa bingit ng kahihiyan. Tuloy ay para siyang tanga na nakatingin sa kawalan habang ang ngiti ay kay tamis. Hindi na sya makapaghintay na ma i-kwento ang lahat ng iyon sa ina.

Tanging ang bituin at ang kislap ng gasera ang nagbibigay ng liwanag. Kinuha ko ang aking notebook, ang tanging saksi sa aking mga lihim na novella at sa aking tunay na pagkakakilanlan bilang isang manunulat. Gusto kong magsulat tungkol sa kapayapaan, tungkol sa isang dalagang nahanap ang sarili sa dalampasigan. Pero ang bawat salitang lumalabas sa aking panulat ay puno ng pait at pangungulila.