Pagsulat Ng Tula นิยาย & เรื่องราว

Lalo na't malalayo pa ang mga pinang galingan ng mga ito. Samantalang naghintay naman si Sol ng reply ng katext-mate kaso nga lang, inabot na siya ng sampung minutong kakahintay at ni isang text man lang wala siyang natanggap kaya minabuti niyang itabi na lamang ang cellphone sa may gilid at kinuha ang pen at notebook niya sa loob ng drawer. At nang mailapag niya ito sa ibabaw ng kama niya. Nagsimula na siyang sumulat ng kanta. Isa sa hilig nito ang magcompose ng kanta at masaya siya kapag nagagawa niya ito at na-e-express niya ang kan'yang nararamdaman sa pamamagitan ng pagcompose ng kanta.

Kahit paano naisalba niya ang ego niya. Masakit pero kinaya at itinago niya at nagtagumpay siya doon. At sa kagustuhan niyang ilabas ang totoong nararamdaman minabuti niyang isulat nalang iyon sa pamamagitan ng isang tula. Maliban kasi sa pagtugtog ng violin at gitara, poetry ang isa pang hilig niya.

Sa papel ang mga salitang nakasulat ay: Tulad ng mga magagaan na ulap na nagsasara ng buwan, tulad ng hangin na bumabalik sa niyebe. Tiningnan ng dalaga ang mga salita at nagtanong, "Miss, ano ang ibig sabihin ng mga salitang ito?" Matiyagang paliwanag ni Lauren, "Ang malabo niyang anyo ay parang ulap na malumanay na tumatakip sa buwan. Ito ay mali-mali na parang mga snowflake na tinatangay ng hangin. Ito ay isang tula na naglalarawan sa Diyosa ng isang ilog."

Sa pulang tinta na tila padaskol na isinulat, nakasaad ang mga salitang nagpahinto sa tibok ng puso ko: “𝐴𝑘𝑎𝑙𝑎 𝑚𝑜 𝑏𝑎 𝑡𝑎𝑝𝑜𝑠 𝑛𝑎 𝑎𝑛𝑔 𝑙𝑎ℎ𝑎𝑡? 𝐴𝑛𝑔 𝑟𝑒𝑔𝑎𝑙𝑜𝑛𝑔 𝑖𝑡𝑜 𝑎𝑦 𝑝𝑎𝑟𝑎 𝑠𝑎 𝑏𝑎𝑡𝑎𝑛𝑔 𝑖𝑡𝑖𝑛𝑎𝑔𝑜 𝑚𝑜. 𝐵𝑖𝑙𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛 𝑚𝑜 𝑎� ��𝑔 𝑚𝑔𝑎 𝑎𝑟𝑎𝑤, 𝐴𝑠𝑡𝑟𝑖𝑑. 𝐷𝑎ℎ𝑖𝑙 𝑘𝑢𝑘𝑢𝑛𝑖𝑛 𝑘𝑜 𝑎𝑛𝑔 𝑙𝑎ℎ𝑎𝑡 𝑛𝑔 𝑚𝑎ℎ𝑎𝑙 𝑚𝑜 𝑠𝑎 𝑏𝑢ℎ𝑎𝑦... 𝑡𝑎𝑝𝑜𝑠 𝑛𝑎 𝑠𝑎 𝑖𝑦𝑜𝑛𝑔 𝑎𝑚𝑎, 𝑎𝑛𝑔 𝑎𝑛𝑎𝑘 𝑚𝑜 𝑛𝑎𝑚𝑎𝑛.”

“MA'AM Celine...” Tila nabalik siya sa reyalidad ng marinig niya pagtawag sa kaniya. Doon ay mabilis niyang binitawan ang hawak niyang ballpen. Kasalukuyan kasi siyang nag-i-invertory ng order nila ngayon sa restaurants ng maisip niyang gumawa ng tula. Tula na ngayon ay halos lahat nasa basurahan na lalo't hindi niya nagugustuhan ang mga kinalalabasan ng mga gawa niya.

“Gusto ko sanang bigkasin ang mga panata na aking inihanda.” Diyos ko, napakaganda niyon. Isang tula na pakshet na napakaperpekto, na hindi pa kailanman narinig ng mga tainga. Isang pagpapahayag ng pag-ibig at isang pangako ng karangalan at katapatan. Nagpalakpakan ang lahat. Maging ang pari ay puring-puring pinunasan ang mga gilid ng kanyang mga mata.