Papa Pipi

Après avoir été traitée comme une banque de sang par le premier amour de mon mari, je suis morte de maladie dans le logement loué que mon mari milliardaire m'a concédé par charité. Aujourd'hui, cela a fait trois jours depuis ma mort, et mon fils de six ans a enfin compris que quelque chose n'allait pas. Il a joué avec ses jouets et s'est coupé le doigt, et je ne l'ai pas consolé. Il a ouvert un paquet de biscuits et a porté la nourriture à ma bouche, et je ne l'ai pas arrêté. Il s'est blotti contre moi, a agrippé mes vêtements et a murmuré « maman », et je n'ai pas répondu. Désemparé, il a trouvé mon téléphone et a appelé son père, mon mari milliardaire. « Papa, pourquoi maman dort encore ? » L'homme a aussitôt envoyé une photo de lui en train de dîner pour la veille de Noël avec son premier amour, puis a dit d'une voix froide : « Elle dort, elle n'est pas morte. Aujourd'hui, c'est la veille de Noël, je suis très occupé. » « Dis à ta mère capricieuse que le jour où elle acceptera de reconnaître son erreur, elle pourra revenir me voir. » L'appel s'est terminé. Mon fils est resté figé longtemps. Il a ramassé dans la poubelle le dernier biscuit de la maison, l'a cassé en deux et a porté un morceau à ma bouche. « Maman, mangeons aussi. »

Masaya na at kuntento kahit naghihirap sa buhay ang dalagang si Janiya. Para sa kanya, lahat ay makakaya at malalagpasan niya basta't kasama niya ang kaisa-iss na lang niyang pamilya- ang Papa Crisanto niya. Pero paano kung isang araw, bigla na lang siyang iwan ng pinakamamahal niyang ama? Iniwan siya nito nang wala kahit maayos na paalam man lang. Iniwan siya nito nang walang kahit ano maliban sa isang pirasong papel kung saan nakasulat ang dalawang address ng mga lugar na hindi niya alam. Isa na roon ang lugar na tinawag nitong "Mansion de Castillejos". Doon umano nakatira ang matalik na kaibigang babae ng ama niya- si Yvonne. Ngunit nang marating na niya ang mansiyon, isang nakakagulat na rebelasyon ang sumampal sa kanya- dalawang taon na palang patay ang babaeng pakay niya. At ang tanging naiwan nito sa mansiyon ay ang katulong na si Gervacia at ang nag-iisa nitong anak na lalaki, si Strike Vicencio o "SV"- isang kilalang CEO hindi lang dahil sa kagwapuhang taglay nito kundi lalo na sa pagiging enigmatiko at misteryoso- na walang pagdadalawang-isip na inako ang pangangalaga sa kanya pansamantala habang hindi pa bumabalik ang ama niya. Ano ang nakatakdang mangyari sa pagsasama nila ng binata sa iisang bubong? At paano kung unti-unti ay makaramdam siya ng pagtatangi sa lalaki? Lalabanan ba niya ang sariling nararamdaman o ipaglalaban at gagawin niya ang lahat para maangkin ang supladong bilyonaryo, kahit na sampung taon ang agwat ng edad nila sa isa't-isa at nalalapit na rin itong ikasal sa iba?

"Mau sampai kapan seperti ini, Ad? Papa tidak menuntut banyak kok. Jadilah anak yang BERGUNAAA! Kamu seharusnya malu sudah 25 tahun, hidup masih menjadi benalu di keluarga!" Kilasan ucapan itu terus muncul dibenak pria berusia 25 tahun bernama Adrian. Kehidupan penuh kegagalan harus ia lewati dengan berbagai tekanan. Hidupnya bagai bertopang pada ranting rapuh yang kapanpun siap terjatuh. “Ya Tuhan, pintaku hanya satu, hidupkan aku saat kehidupanku memiliki takdir yang bahagia.” Ucapan konyol yang Adrian katakan nyatanya bukan bualan semata. Akibat kecelakaan yang hampir merenggut nyawanya, jiwanya tiba-tiba terbangun di kehidupan yang jauh dari apa yang ia bayangkan. “Hahaha.. ini GILA!!! Bagaimana bisa aku terjebak di sini?!” Transmigrasi jiwa? ini memang gila, tapi itulah kenyataannya. Lebih parahnya lagi, Adrian bertransmigrasi ke tubuh seorang anak berusia 18 tahun. Tak jauh berbeda dengan takdirnya dahulu, sosok ini juga memiliki takdir buruk bahkan terancam berakhir dengan kematian tragis. "Jangan bermimpi untuk mendapat penghormatan, Ad. Harusnya kamu sadar mengapa orang diistana membencimu. Seorang pangeran tak seharusnya terlahir dari rahim seorang selir. Kedudukanmu dimata mereka tak lebih seperti rakyat jelata. Kau harus ingat ini, kau hanyalah aib istana!!" Dengan segala ketidakadilan dan bayang-bayang kematian, mampukah Adrian merebut tahta dan membawa akhir bahagia untuk sang protagonis sengsara? “Tak kusangka menjadi Adrian si pangeran terbuang lebih melelahkan dibanding Adrian si pengangguran. Sial! Kalau aku sudah kembali nanti, akan kupatahkan jari-jari laknat milik Kimberly itu. Teganya ia menggunakan namaku untuk novel setragis ini.”

Everyone had been poisoned. The toast for my party had just happened and now people were dropping like flies around me. And then I saw him. He entered the hall like an angel of death, his dark brown eyes two pools of malevolence that shone with sinister intent.Despite his twenty years of age, he definitely had more kills under his belt than years on his person. I was viciously yanked into the hard body of the man responsible for everything going on.One muscular arm went over my chest, pinning me to him. Fear lodged itself in my throat upon the sensation of cool dangerous metal at my temple. I bit back a whimper. He was going to kill me. “The name is Gabriel Rossi,” he murmured, his deep voice sending ripples of fear down my spine. “And your papa is going to watch me k*ll his precious princesa. He took my birthright from me. I’m gonna take something from him too.” I gathered my courage and with a surprising amount of strength fueled by the sheer terror pumping in my veins, I pulled myself out of Gabriel’s grasp. He tried to grab my arm, only for his hand to go over the protective bangle that suppressed my magic. I gave another fierce jerk of my body and the bangle broke away, left behind in his hand as I pulled free. I heard the cocking of his p*st0l. My eyes met the feral glowing yellow eyes of my killer, one hundred percent sure I was going to die. “Mate,” Gabriel Rossi said, staring straight at me. **** In a world where darkness and magic collide, Evelina finds herself entangled in a perilous dance with fate. You can run from Gabriel Rossi....but you can't hide. ***

Di bagian timur Kota New York ada dua ahli waris. Satu adalah maniak kecepatan yang mendominasi arena balap, satu lagi adalah aktuaris genius yang mengendalikan arus modal. Keduanya berasal dari keluarga terpandang dan sifat mereka berbeda jauh. Namun, mereka tumbuh bersama sejak kecil dan menjadi satu-satunya sahabat sejati. Mereka pernah berebut perhatian seorang gadis, juga berselisih karena taruhan di arena balap. Namun, saat berusia 15 tahun, mereka sama-sama menggantungkan sebuah lencana tembaga di dada. Itu adalah hasil latihan ukiran tangan dari Mia di kelas kerajinan, dengan sebuah huruf "M" yang tergores di bagian belakang. Saat itu, Mia duduk di bangku paling belakang kelas. Tak seorang pun tahu siapa identitas dia sebenarnya. Namun, kedua laki-laki itu mengenakan lencana tersebut selama 10 tahun penuh. Entah itu saat berdiri di podium juara F1 atau saat mengetukkan palu pada investasi triliunan di bursa, lencana tembaga murahan itu selalu menempel di dada mereka dan tak pernah tergantikan. Sampai akhirnya muncul Ella. Putri kesayangan dari keluarga konglomerat baru. Ella menyulam sebuah emblem kain berhiaskan benang emas dan memberikannya kepada mereka. Kain itu cuma benda biasa yang mirip dengan pernak-pernik murahan yang dijual di pasar loak. Namun, mereka malah sama-sama melepas lencana tembaga itu dan menggantinya dengan kain murahan yang diberikan Ella. Mia tidak mengatakan apa pun. Dia hanya diam-diam menyimpan foto lama mereka yang tercetak di sebuah koran usang. Malam itu juga, dia menelepon ayahnya yang jauh di Sisilia. Nada bicaranya sangat tenang saat berkata, "Papa, aku menerima pernikahan politik ini."

Louis Bernard a ingéré par erreur un nouvel hallucinogène, et sa situation est devenue critique, en tant que médecin de famille, j'ai été forcée de devenir son antidote. Je suis née avec une grande fertilité, et je suis tombée enceinte après une seule fois. Après l'avoir épousé, j'ai donné naissance pour lui à des jumeaux, un garçon et une fille, intelligents et pleins d'esprit. Mais après le mariage, Louis n'a pas permis aux enfants de l'appeler papa et a passé ses journées à se saouler en tenant la photo de son premier amour. Au cours de notre dixième année de mariage, il a mis le feu et nous a brûlés vifs, moi et les enfants, dans la cave. Il s'est avéré qu'au fond de son cœur, il m'en a toujours voulu de l'avoir sauvé ce jour-là. Il a obstinément cru que j'étais intervenue exprès à son moment de faiblesse, dans le seul but de grimper les échelons sociaux. Cela a entraîné la rupture de sa relation avec son premier amour, qui, bouleversée, a eu un accident de voiture. En rouvrant les yeux, j'ai découvert que j'étais revenue au jour où Louis avait pris par erreur l'hallucinogène. Cette fois, j'ai volontairement laissé à son premier amour l'occasion de le sauver, et je suis partie vers le bureau…

Warning: Please be advised that this story contains TRIGGER WARNINGS, and POTENTIALLY OFFENSIVE LANGUAGE, VIOLENCE, SEXUAL HARASSMENT, SENSITIVE LANGUAGE ang MATURED THEMES, that not suitable for young audiences. _________ Akala ko ang pagkamatay ni mama at papa ang pinakamasakit na nangyari sa buhay ko hindi pa pala dahil may mas lalong masakit pa na nanaisin ko na lang ding mamatay para makasama si mama at papa. Ang hirap at sakit na dinanas ko sa poder ng tiyahin ko.Ang pagmalupet niga sa akin. Ang pagtalikod sa akin ng mga kaibigan ko noong kailangan ko sila. Ang ipagtabuyan ako ng taong mahal ko at ang pagkamuhi niya sa anak namin dahil isa akong biktima ng panggahasa. Imbis na tulungan,pinili nilang ako ay talikuran at pabayaan. Ngunit sa kabila ng lahat ng pinagdaanan ko may taong taos-pusong tumulong sa akin at inako ang lahat ng responsibilad na hindi niya dapat gawin sa akin. Ngunit ang hindi ko inasahan na ang taong tumulong pala sa akin ay siya pala yong taong sumira ng buhay ko ng buong pagkatao. Ang taong tumulong sa akin siya rin pala ang taong gumahasa sa akin. Gusto ko siyang maparusahan sa ginawa niya sa akin, ngunit sa anong paraan? Ipagkatiwala ko ba iyon sa batas o ako mismo ang gagawa? Ngunit, paano? Gayong sa puntong ito natutunan ko na siyang mahalin. Bakit sa ganitong paraan ako pinaglaruan ng tadhana? Makayanan ko bang ipakulong ang taong mahal ko? Maibigay ko pa ba ang hustisya para sa sarili ko kung ang taong iyon ay parte na ng buhay ko?

"The Rossi family doesn't need a Don. We just need a Donna." As the only heiress of the Rossi family, this was the law that I had set when I received the Browning pistol—a pistol that resembles the ultimate authority in the Rossi family—from my Papa when he was on his deathbed. But three years ago, the police relentlessly investigated the money laundering business that my fiance, Lorenzo Moretti, was in charge of. If that business were to get exposed, the Rossi family's hundred-year-old legacy would be ruined. In order to protect my family's legacy and to allow Lorenzo to continue legalizing my family's businesses, I decided to become the scapegoat for all the crimes. On the rainy night of my arrest, I personally handed the pistol over to Lorenzo. "Protect my family for me before my return." This gave Lorenzo legitimate authority to run my family. He used the pistol to purge my subordinates and take over the family business. He even broke my law by announcing to the public that he'd become the next Don soon. An invitation with golden borders is soon leaked from the family's inner circle. Lorenzo's and another woman's names are printed on the cover. During a visit, my private lawyer says mockingly, "If you don't get out of prison now, the Rossi family might take on another man's last name for real." I just sneer in response. After that, I get bailed out of jail in advance and return home to celebrate Lorenzo's "funeral". But no matter how many times I scan my iris at the biometric scanner in the estate, the result always comes out wrong. A young woman, who's toying with the pistol, opens the door at that moment. The contempt and disdain in her eyes are plain to see. "Where the hell did a crazy woman like you come from? You came to the wrong place. This is my private turf, you know."

La quatre-vingt-dix-neuvième fois où mon fiancé, Draven, a raccroché, je me suis traînée jusqu'à l'église familiale, le diagnostic d'insuffisance rénale terminale serré contre moi. « Père, je veux rompre avec la famille des Roche et rompre mes fiançailles avec Draven Frost. » À ces mots, mes parents sont arrivés en trombe, accompagnés de ma sœur adoptive, Bianca. Mon père, le mastermind de ma famille, n'a pas hésité : il m'a giflée en pleine joue, là, devant le prêtre. « Ton fiancé est un leader respecté dans notre monde et tu oses l'humilier de cette manière ! » « Tu as fait honte à notre famille devant toute l'organisation ! » Ma mère m'a arraché le diagnostic des mains, après un regard rapide, elle a ricané : « Tu as encore joué à la malade pour attirer l'attention, n'est-ce pas ? Qu'est-ce que tu veux faire cette fois ? » Ma sœur adoptive, Bianca, s'est accrochée aux bras de nos parents, sa voix étranglée de larmes : « Je suis tellement désolée. Tu peux prendre ma place au gala. Arrête seulement de tourmenter papa et maman, s'il te plaît ! » J'ai essuyé le sang qui coulait de mon nez et j'ai répété calmement mes paroles au prêtre. « Je ne suis plus la fille de la famille des Roche. Je ne suis pas digne d'une alliance avec les Frost. » « Je vais mourir dans trois jours. Je voulais que ces fiançailles soient rompues avant ce moment. »

Après que ma vingtième demande de lien mental ait été ignorée par mes parents, j'ai foncé vers le Conseil des affaires de la meute. Le rapport médical en main, j'ai lancé sans préambule : « Bonjour, je veux renoncer à mon identité au sein de la meute... et IMMÉDIATEMENT ! » Dix minutes plus tard, mes parents ont fait irruption dans la salle, traînant ma sœur adoptive Elsa. Tous les trois avaient l'air terrifié. Mon père, un Bêta, les crocs apparents et les griffes frémissantes, s'est avancé en hurlant : « Tu n'es qu'une enfant gâtée en quête d'attention ! Arrête ton numéro, tu me fais honte ! » Ma mère, médecin légiste de la meute, a arraché mon rapport, y a jeté un coup d'œil et a ricané : « Tu as falsifié ça juste pour qu'on s'intéresse à toi ? Tu as toujours été une menteuse pathologique. » Elsa, accrochée à leurs manches, sanglotait : « C'est de ma faute… Je devrais pas insister pour organiser cette cérémonie de transformation… Je suis désolée, mais Jennifer, arrête de mentir pour manipuler la culpabilité de papa et maman ! » Je me suis calmement essuyé le sang qui coulait de mon nez, me suis redressée et ai répété à la conseillère : « Je n'ai plus de famille depuis longtemps. Effacez toutes mes traces du registre de la meute. Mes funérailles sont dans trois jours, et je veux pas les retarder. »