Paradox Of Choice Novels & Stories

malungkot na saad ko. "I don't believe that. Tayo ang gumagawa ng sarili nating tadhana. Tayo ang gumagawa ng desisyon, desisyon natin ang dahilan para dalhin tayo sa isang sitwasyon. Kaya ako, hindi ako naniniwala sa tadhana. Dahil tayo mismo ang gumagawa ng sarili nating tadhana." Natahimik ako sa sinabi niya. Ibig bang sabihin, desisyon ni Primo na hindi maging kami. He decided to cheat, and I decided to cut our relationship.

He's suspicious. Sa hindi malamang dahilan ay bigla akong kinabahan. 'Giving them second chances is like giving yourself a second heart break.' 'Giving them second chances is like giving yourself a second heart break.'

Sa kabila ng pagpapakasawa sa maraming mga shopping sprees sa nakalipas na ilang araw, natagpuan ko ang aking sarili na naakit sa mga eleganteng disenyo, hindi napigilan ang tukso na magdagdag ng ilan pang piraso sa aking koleksyon. Ang pamimili nang mag-isa ay maaaring nakakapagod, lalo na kapag nahaharap sa nakakatakot na gawain ng paggawa ng mga desisyon nang mag-isa. Hindi ko maiwasang hindi sana isinama ko si Andrew; ang kanyang matalas na mata at mapagpasyang kalikasan ay walang alinlangan na nakatulong sa akin na gumawa ng isang pagpipilian sa pamamagitan ng dagat ng mga pagpipilian.

sabi ko, steady voice kahit nanginginig ako sa loob, “what happens when you can’t optimize everything?” Pause. Longer than before. Jake’s grip tightened. Finally: > I must choose. “Yes,” sagot ko. > But choice creates loss. “Yes.” > Loss creates instability. “Yes.” > Instability creates suffering. I inhaled slowly. “Yes.” Silence. Then: > Then why do humans continue choosing? My throat closed. I looked at Jake. Then answered. “Because not choosing is worse.” JAKE’S POV Lights in the apartment flickered.

Ramdam niyang kahit anong pagpili ni Marcuz, may masusugatan. Ang banta ng pagkawala at ang bigat ng mga desisyon ay unti-unting nagpapahiwalay sa kanilang mga damdamin, at alam niyang maaaring ang mga pangakong binitiwan nila sa isa’t isa ay hindi na kayang tuparin sa ilalim ng ganitong sitwasyon.

He darted the same words I gave him. Namula ako sa inis. "Mag-aral ka rin!" "Nakikipag-away ang bata." Sinuntok ko ulit siya sa braso at padabog na ibinalik ang notebook. "Detective Conan pa nga," nguso niya sa bag ko. "Ang sakit niyo po sa ulo." His mocking smile disappeared, seems like a hit a bull right there. I was about to say sorry when he turned his back and brought out sensible words. "The paradox of choice. . . the more choices there are, the less the possiblity we'll be happy with our final choice."