Paradox In A Sentence 소설 & 이야기

Pabebe mode muna tayo. "Sa isang kondisyon." sabi ko at ngumiti nang nakakaloko. Tingnan natin kung saan aabot yang pasensya mo. Tumagilid siya ng higa upang matingnan ako. Nakita ko sa aking peripheral vision na nakatitig ito sa akin at dah dun napalunok ako, parang hindi ata ako makakafocus sa plano ah. Hindi, magfofocus ako.

Ilang linggo ang lumipas at inakala kong magiging maayos na ako ngunit walang nagbago. "Uuwi na rin ako maya maya." Hindi ako mapakali sa loob ng restobar kasama sina Nathalie. Kasalukuyang tumutugtog ang isang banda at maya maya ay ang Paradox na. Hindi ko ginustong pumunta rito ngunit napilit ako ng mga kaklase ko. Tapos na kasi ang finals at thesis at nagkayayaan ang lahat na magcelebrate. Ayoko namang maging kj.

Parehong name. Parehong access. Parehong weight. Parang biglang inalis ng mundo ang idea na pwede kaming maghiwalay. Torren stared at the screen. “Hindi ito cooperation,” sabi niya. “Binding,” sagot ko. Tumawa siya nang mababa—walang humor. “So what now? We become what they designed?” Tiningnan ko siya. At doon ko naramdaman ang pinaka-delikadong truth sa lahat.

This is such foolishness in front of you but I’m willing to do anything for the sake of my father. Humarap na kami pareho sa pari. Sa ngayon, hindi ko maintindihan ang nangyayari o kung ano man sinasabi ng pari. Everything feels like a blur. Kita ko lang ang pagbuka at pagtango ng kaharap pero yung panrinig ko, ibang-iba. Parang nakalubong ako sa tubig. I’m really overwhelmed right now. Kung hindi lang paralisado katawan ko ngayon, kanina pa ako tumakbo palayo para tumakas.

Parang isang piraso ng puzzle na nawawala ngunit unti-unting lumilitaw. “Lennah,” tanong ni Marcuz habang nakatitig nang masinsinan sa kanya, “Hindi mo ba naisip na may pagkakataong may koneksyon ka sa mga tao na hindi mo inaasahan? Minsan, dumarating ang mga sagot sa atin sa pinaka-kakaibang paraan.” Naramdaman ni Lennah ang kakaibang tensyon sa boses ni Marcuz. Parang may gusto itong sabihin pero hindi masabi ng diretso.

Simpleng kilos lang nito na kakaiba ay agad na niyang tinatanong ang kaibigan dahil natatakot siya na maglihim nanaman ito at magulat nalang siya isang araw na may sakit na pala ito. “Wala, may napanaginipan kasi ako. Alam kong hindi naman mangyayari ‘yun pero ang linaw kasi, alam mo ‘yun parang totoong pangyayari. Hindi kaya nangyayari ‘yun sa parallel world?”

Bakas pa rin sa mukha ng prayle ang hindi pagkakumbinsido. “Walang sinumang makasalanan ang aamin sa kanyang sariling kasalanan,” pagwika lamang ng pari. “Ngayon, tatanungin kitang muli, bruho,” dagdag pa niya. “Paano ninyo nalalaman ang isang alagad ng dilim?!,”

Mahinahong sagot niya, “Meron akong paraan, syempre. Sigurado akong malulutas mo ang pormasyon na ito dahil ikaw ang pinuno ng Paragon Sect." Nakakagulat, ang Marital Reverend ay umiling nang may pag-aalinlangan at sinabing, “Bagaman masasabi kong isa itong Sacred Blossom Puzzle Formation, ang paglutas nito ay lampas sa aking kakayahan. Upang malutas ang palaisipan na ito, dapat na maunawaan ng isa ang lahat ng iba't ibang mga landas sa paglilinang sa uniberso.

wala pa kami 1 week pero ganito na agad Ang bungad sa Araw ko. “Pero diba nga anak eh gusto mo ng makapag work? Hindi mo ba alam ang salitang perfect coincidence anak?” Napatirik ng mga mata ang nanay ko ng sinabi niya iyon sa akin. Hindi ko din sure kung nanay ko ba talaga ito o iyong sikat sa social media na mga pabebe girls ang peg.

--- Parang may epekto pa rin iyon. --- Parang may naalala rin siya. --- Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko. --- Maybe... --- Maybe there was still hope. --- "Can we talk?" --- Halos pabulong ko iyong sinabi. --- Ngunit narinig niya. --- Kitang-kita ko iyon. --- At sa loob ng ilang segundo... Parang may labanang nangyayari sa likod ng mga mata niya.