Predicament Novels & Stories

Hindi kayang harapin ng maayos ang sitwasyon kung ang mga Caden lang ang kikilos. “James, kahit na malakas ang mga Caden, sa tingin ko ay hindi natin kayang ayusin ang sitwasyon. Kailangan nating makipagtulungan sa mga conglomerate na may malinis na background. Kung hindi, at may nangyari habang nagaganap ang implementation, magkakaroon ng malaking gulo. Maraming mga tao ang mawawalan ng trabaho at mababaon sa malalim na utang. Sa tingin ko ay dapat nating pag isipan ng mabuti ang sitwasyon at ‘wag tayong kumilos ng basta basta.”

Kung saan 'yung bida, magkakaroon ng problema in the middle or the end of the competition. Bakit ako nag-alala in advance? Dapat lang naman siguro 'yon dahil ako ang bida ng buhay ko, di'ba? Alam naman natin na ang problema, papasok ng walang paalam. Aalis kung kailan solved na. Okay na ang maging wa-is at advance, kaysa tanga. Madalas pa naman ako pumapalpak. Napabuntong hininga na lamang ako sa katotohanang iyon. Kaya sana Lord, kung nakikinig ka man... Tulongan niyo sana akong huwag pumalpak.

“Gusto kong may counter-strategy bago matapos ang araw. Ayusin niyo ang narrative. I-contain niyo ang issue. At siguraduhin niyong, wala nang susunod.” Walang umimik. Pero lahat sila, malinaw na nakinig. Nahilot ko ang aking sentido, pilit pinapakalma ang sarili. Ito talaga ang klase ng problema na pinaka-ayaw na ayaw ko. Yung hindi mo kayang resolbahin gamit lang ang utak o pera. I’d rather deal with a financial crisis. O kahit malalang product issues.

Parang isang problemang kailangang alisin. Napapikit siya habang pinupunasan ang luha sa kanyang mga mata. Hindi niya alam kung alin ang mas masakit. Ang katotohanang niloko siya ni Adrian o ang katotohanang matagal na pala itong nangyayari. Dahil hindi isang gabing pagkakamali ang nababasa niya. Hindi isang aksidenteng desisyon. Hindi isang impulsive na pagkakamali.

Hindi nito kailanman maibabalik ang sitwasyon. Samakatuwid, anuman ang una o pangalawang pagpipilian, ang parehong mga pagpipilian ay deadlock, at si Thomas ay na-back sa isang sulok. Kung siya ay sumulong, magkakaroon ng kalaliman; kung siya ay umatras, magkakaroon ng impiyerno. Isang salita lamang ang naghihintay kay Thomas, na "kabiguan"!

Sa pangangailangan nila sa isa’t isa. Pero habang nakapikit ako sa dibdib niya— may isang realization na tuluyang bumagsak sa akin. At iyon ang pinaka-nakakatakot na katotohanan sa lahat. The system failed. Hindi dahil mahina ito. Hindi dahil may mali sa plano. Kundi dahil may isang bagay itong hindi na-predict. Violence? Predictable. Power? Predictable. Survival instinct?

She didn't respond, but Mark could see the anger and hurt slowly giving way to a mix of sadness and disappointment. "I-i felt like I'm lost. I don't know myself anymore." He admitted, then looked around the campsite, wondering what tomorrow might bring them. The potential dangers and uncertainty of their situation is indefinite at walang makapagsasabi kung makakaalis pa ba sila o habangbuhay na silang mananatili sa islang ito. If that happens, Mark Anthonio is already a history. Ngayon pa nga lang, hindi na niya kilala ang sarili. Paano pa kaya kung magtatagal pa sila dito ng ilang linggo... buwan... taon?

Mabuti pa ang mga ito at may mauuwian pa, siya ay wala na talaga. Wala siyang ibang choice kundi ay pakisamahan ang kung ano man ang kaniyang kinakaharap na sitwasyon ngayon. Labag man sa kaniyang kalooban ay humanap siya ng puwesto na puwedeng mapagtulugan ngayong gabi. She's homeless. Kahit kailan ay hindi sumagi sa kaniyang isipan na darating ang panahon na ito, na mararanasan niya rin ang ganitong klase ng paghihirap.

Sandaling katahimikan. Pero iba na ang pakiramdam. Hindi na ako basta target. Hindi na ako basta asset. Naging problema na ako. At sa larong ito— Ang unang hindi makasolve ng problema— Siya ang matatalo. Paglabas niya, hindi ko agad isinara ang pinto. Hinayaan ko itong bukas ng ilang segundo pa. Hindi bilang pagkakamali. Kundi bilang paalala.

Bakit kasi ang hirap hindi magustuhan ng kagaya niya? “It’s just if we hurry into marriage then they would think there’s something wrong. Aaron and Candice are also getting married. Nakikipagsabayan nga sila sa atin, e…” ani ko. “It’s just for two months…” “But you’re starting to show.” “Doesn’t matter. I’m petite, so they wouldn’t think I am pregnant.” “Yeah, so I should feed you a lot of food.” He smirked. I smiled a little, trying not to be affected by his joke.