Choice Of Words の小説・ストーリー

Animo'y sinasabi ng tono niya na malas siya para maging isang myembro ng Mafia. "You seemed to not like become one." Komento ko. "Honestly, you're correct. I don't like this role. But I've got no choice." Makapakla akong napangisi, "Every situation has a choice to make, it doesn't mean that you don't have other choice when you can choose the other one." Lahat naman talaga may pagpipilan, siguro malas lang natin dahil kadalasan, yung choices na pinili natin ay hindi maganda ang dulot sa buhay natin.

Like we're on this lies together unlike kung ide-deny ko, sya lang ang mag mumukhang sinungaling... Oh, fuck.... I have no choice. Wala akong ibang maisip. So I end up deciding not to choice among the options and play safe. "A-ayokong pag usapan..." I said and they all respected my response.

He darted the same words I gave him. Namula ako sa inis. "Mag-aral ka rin!" "Nakikipag-away ang bata." Sinuntok ko ulit siya sa braso at padabog na ibinalik ang notebook. "Detective Conan pa nga," nguso niya sa bag ko. "Ang sakit niyo po sa ulo." His mocking smile disappeared, seems like a hit a bull right there. I was about to say sorry when he turned his back and brought out sensible words. "The paradox of choice. . . the more choices there are, the less the possiblity we'll be happy with our final choice."

patuloy na wika ko pa. Totoo naman, hindi ko maaring sabihin na wala akong pagpipilian sa mga desisyon na ginagawa ko ngayon dahil ang totoo ay meron naman talaga akong choice. Pero ang desisyon na ginawa ko kagabi ay ang desisyon na sa tingin makakabuti sa aming lahat. Desisyon na alam ko sa bawat umaga na uuwi ako, meron akong anak at ina na uuwian. After all, wala na namang mawawala sa akin, gasino ba naman na muli kong gamitin ang katawan ko para sa magandang buhay ng anak at Mama ko. Hindi naman siguro habang-buhay ganito ang sitwasyon namin diba? Dahil naniniwala pa rin ako, gaya ng paglitaw ng mga bahaghari sa langit tuwing natatapos ang ulan ay mararanasan din namin nila Mama ang mas

Nais niyang lumayo, magtago sa sarili, ngunit sa isang iglap ay pinili niyang hindi magpatalo. "Kung wala akong choice, ibig sabihin, wala ka ring choice kung gusto kong paglutuin ka ng healthy meals araw-araw," balik niya, sabay akbay sa braso ni Lewis at marahang itinulak papalayo. Tumawa si Lewis, halatang hindi na-offend. "Fine. Pero may isang kondisyon." Napataas ang kilay niya. "Ano?"

--- --- Ipinakita ko sa kanya ang bracelet. --- --- "Something I found." --- --- Binasa niya ang nakaukit na salita. --- --- "Choice." --- --- Tumango ako. --- --- "That's what everything was about." --- --- Tahimik siya. --- --- "Not power." --- "Not legacy." --- "Not destiny." --- --- Huminga ako. --- --- "Choice." --- --- Hinawakan niya ang kamay ko. --- --- "And you chose well." --- --- Napangiti ako.

muli nitong wika Hindi ko naman mapigilan ang mapaismid. Ang lagay ba eh, lugi pa ito sa akin? Sa ganda kong ito, choosy pa ba siya? Kapag marami na akong pera, magpapaganda ako noh. Pupunta ako sa mga salon, magpapa rebond ako at magpapalagay din ako ng parang bakal sa ngipin. Tsaka, bakit ba ang dami pang sinasabi ng taong ito? Kung wala talagang choice, dapat hindi na nito ipinamukha sa akin na hindi kami bagay. Nakaka hurt kaya iyun sa ego ko.

sigaw ko. Dumilim ang mga mata niya. “Dahil minsan, wala kang choice.” Napatigil ako. Wala kang choice. Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon. “Meron kang choice, Pa,” mababa kong sabi. “Palagi.” Tahimik kami pareho. Sa pagitan naming dalawa, parang may lumalaking bangin.

She looks pale, shocked an helpless, and he's enjoying it. Choice... do that shit can be called a choices!? kahit anong piliin nya wala syang magagawa, lahat may masamang mangyayari... Naiiyak sya. Napalingon sya sa ama ng makarinig ng malalakas na halakhak.

The simplicity destabilizes me more than board oversight. “If I come,” I say slowly, “they’ll read unity.” “If you don’t, they’ll read fracture.” “And what do you want them to read?” Silence. Then: “I want them to read choice.” That word again. Choice. Not an obligation. Not a strategy. Choice. “I’ll be there,” I say. Another pause. “Gabriel.” “Yes.” “Don’t come to defend me.” “Why would I?” “Come because you want to stand next to me.”