Pasasalamat Sa Ina Tula の小説・ストーリー

nakangiti niyang sabi tsaka ako nito niyakap "Hindi mo kailoangan magpasalamat sakin. Magpasalamat ka sa sarili mo dahil kahit nilalamon ka ng takot dahil sa banta ng asawa mo ay naglakas loob ka paring humingi ng tulong. And i'm so proud of you" saad ko dahilan para mag tuloy tuloy ang pagtulo ng luha sa mga mata ni Clara. Nagpaalam na ito sakin, at ako naman ay nakangiting nakatingin lang sakaniya habang papasakay sa sasakyan niya.

“Basta huwag ka titingin or pumikit ka - At dapat nga magpasalamat ka sa akin.” “At bakit naman dapat kita pasalamatan? Hindi porket may nangyari satin paninindigan kita!” “Huwag ka ngang assumero, walang nangyari satin at hindi iyon mangyayari dahil ayoko sa matanda!” “Anong matanda? Makakatikim ka talaga sa akin?” “Basta magpasalamat kana lang dahil inalagaan kita! Puro ka suka kahit tignan mo pa sa labahin mo!”

Hinawakan ko ang dalawa n'yang kamay. “Oh bakit naman namumula ang mata mo?” natatawa siya hinaplos ang pisngi ko. Tumingin pa siya sa Inay tila sinusumbong ako. Si Inay tila maiiyak din habang tumatango. “Ate thank you,” saad ko niyakap siya. “Walang anuman masaya ako magaling na ng tuluyan ang Inay mo.” “Dahil sa iyo ate kaya nagawa ko ng possible ang impossible na mangyari.”

Mas masakit ang katahimikan ng ina ni Tamara dahil kung siya ang masusunod, mas gusto niyang matanggap nang sampal at masasakit na salita mula sa Ginang. “Patawarin niyo po ako, patawad. . .”

Paalam ko sa kanya. Puntahan ko din sila manang Tasya para magpa-alam. " Mauna na po ako, manang Tasya. Maraming salamat po sa pagluto ng hapunan. Nabusog po ako ng subra." Paalam ko din dito.

Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko. "Salamat sa biyayang, biyayang hindi matutumbasa, Ang magkaroon ng asawa at mga anak, Na lubos kong ikinagagalak, Sana'y hindi ito mawasak." Napansin kong papasok na si Youtan kaya napahinto ako sa pagtutula. Pumasok ang hangin sa bintana dahilan na bigla akong nakaramdam ng lamig.

Lumapit s'ya rito at sinugod ito ng yakap. "Thank you ma, thank you for being strong for us. Ikaw ang naging ehemplo namin para maging matatag sa pagharap sa lahat ng hamon sa buhay ma," naiiyak na pasasalamat n'ya sa ina. Totoo na ang ina nila ang humubog sa kanila para maging matatag.

“Ina’y, hindi ako napapagod, bawal mapagod sa katulad natin. At saka, huwag mo po isipin na napipilitan lang ako dahil kusang loob kong ginagawa ito para sa atin.” Hinaplos nito ang pisngi niya at napansin niyang may tumulong luha sa mga mata nito na kaagad naman pinunasan ng kanyang Nanay. “Inay, wala kang dapat ipag-alala kasi kaya ko naman kayong buhayin. Patahimikin na natin si Ita’y sa langit. Nabubulabog siya dahil malungkot kayo palagi. Matulog na kayo Ina’y, masama ang napupuyat sa inyo.”

"Masyado kang maliit para pasanin ang mundo." “Hindi ako mag-iisa, Ina. Magiging bahagi ako ng bawat panaginip mo. Bawat patak ng ulan na dadampi sa iyong balat, ako iyon. Bawat alaala na magpapangiti sa iyo sa gitna ng hirap, ako iyon. Hindi ako mawawala. Lalawak lamang ako.”

"Tita, pasensya na po, hindi ko po sinasadya na masunog. Magsasaing na lang po ulit ako ng bago." "Hindi na. Ako na. Baka sayangin mo lang ulit. Kita naman sa 'yo na wala kang kaalam alam sa buhay. Halatang hindi ka naturuan ng ina mo. Kung bakit nyo kasi inuna-una ang landian. Pati tuloy itong na nanahimik kong anak nadamay sa kaanuhan mo..."