Paying It Forward Novels & Stories

bulalas ko, “akala ko partial payment lang? Bakit binayaran mo na lahat?” Nakangiti lang siya, parang wala lang. “Naisip ko, gano’n din naman. After operation, babayaran din ’yung balance. Why not pay it in full para wala nang hassle pagkatapos at para asikasuhin agad nila si Mama.” “Mama ka diyan,” natatawa kong sabi, kahit may bigat sa lalamunan ko. “Pero… salamat. Hindi ko akalain na buo mo nang babayaran ngayon.”

“At kung sa paanuman ay makakakuha ka ng mas magaan na pangungusap, pagkatapos ay ipapangalaga ko sa iyo ang aking sarili. “Pagbabayaran mo ang iyong ginawa, at walang pakialam kung mamatay ang isang tulad mo. Dapat talaga pinag-isipan mo muna ang mga bagay-bagay bago mo sinaksak ang isang tao. Bibigyan kita ng pagkakataong tumalikod at tumakbo ngayon, pero pagkatapos nito, mag-isa ka na.”

For now, at least. Minsan na rin akong nawalan ng mapupuntahan. And maybe, just maybe, now is my time to pay forward. Sa pamamagitan ni Lewis.

Iyon ba ang ikinakagalit nang malala ni Piper? Pwede naman niyang ipabalik sa dati. Saka, siya rin naman ang nagbayad noon at hindi niya mismong hiningi sa kanya. Inutusan lang niya itong bayaran iyon. “Piper, hindi naman ikaw ang pinapagastos ko doon. Inutusan lang kitang i-settle iyon dahil nga may meeting—”

A payment for leaving me behind. Sorry in advance Kuya.

Ang pagtulong sa kapwa, lalo na sa oras ng pangangailangan ay palagi kong ginagawa. Hindi ako napapagod na tumulong dahil alam ko, at naranasan ko ang hirap ng buhay. Kahit gipit ako o nagmamadali, hindi ako nagdadalawang isip na tumulong. Ano lang naman ba ang pagaanin ang sitwasyon ng nangangailangan? Lahat naman tayo ay may hinaharap sa buhay, at ang isang paraan upang mapagaan iyon kahit kaunti ay ang pagtulong. Nagiging masaya ako at lumuluwag sa kalooban kong makita ang pagngiti nila sa akin at pasasalamat. Hindi ko kailangan ng kahit anong material na bagay bilang kabayaran. Makita ko lang na masaya sila sa aking ginawa ay kuntento na ako.

Pagkatapos, magpapadala siya ng ilang pera sa PayPal niya para mapagaan niya ang mahirap at gutom na buhay niya. Nasa linya ito ng prinsipyo niya bilang isang tao. Dapat palaging bayaran ang kabaitan ng isang tao nang sampung beses. Maraming taon siyang kinamuhian at minaliit ni Wendy. Kaya, kailanman ay hindi naramdaman ni Charlie na kailangan niyang maging mapagbigay at mabait sa kanya dati.

That I have made someone happy today. "No, I have to pay you. For that wish of mine to come true. I must give you something back. You know, I'm quite superstitious, and I really believed that If I wished for something there must be a payment, a token of appreciation or anything I can give back. We filipinos called it, utang na loob," wika ko sa kaniya at ibinulsa ko nga muna ang bulaklak at ang cookie at agad na naghanap ng ATM machine sa paglingun-lingon.

saad ko pag balik ko sa table nito upang ibigay ang inorder nito kanina. “Here's my payment.” saad nito pag tapos ibigay ang bayad nito na tatlong libo sa inorder nito. “Keep the Change” dugtong nito. Ngumiti nalang ako bago mag salita. “maraming salamat po!”

Sa likod ng mga ngiti, ng mga tulong na tila walang hinihinging kapalit, laging may nakatagong halaga na kailangang bayaran sa tamang oras, sa tamang paraan, at sa tamang taong magbabayad. Sa mundong pinapasok ni Francesca at Severino, walang libreng pagkalinga, walang inosenteng pabor. Kapag may nagbukas ng pinto para sa’yo, asahan mong may isa ring nakahandang isara. Kapag may nagligtas sa’yo, may isa ring buhay na kailangang ialay bilang kabayaran. At kapag may nagmahal sa’yo sa gitna ng gulo, may kapalit itong kapayapaang hindi na kailanman magiging buo. Dito, ang bawat “salamat” ay may katumbas na utang. At ang bawat utang… ay hindi nalilimutan.