One Step Backward Two Steps Forward Novels & Stories

Naramdaman naman nang binata ang marahang pagtango neto, mukhang kalmado na sya. Pero, hindi parin bumibitaw ang dalaga sa pagkakayakap. Paano sya makakalakad nyan? He needs to end this hug and give a distance para maayos silang makalakad papalabas. "Astria, we can't walk like this" kalmadong saad nang binata at hinawakan ang balikat ni Astria. Hindi naman nagpatinag si Astria sa binata at sinabing "Kaya ko" matapos non ay naglakad sya nang isang maliit na hakbang patagilid "See, we can walk sideways"

nilibot niya paningin upang humanap ng bakanteng lamesa. Hindi ata epektibo ang pag-iwas niya rito. The more she take a step away, the more he easily catch her. Ito na nga siguro ang tinawag na reverse psychology. At hindi niya ito nagugustuhan!

Tumigil siya sa paglalakad sandali bago maglakad ulit. “Watch out!” I barked again, when there’s a glass bottle on his way. Tumigil uli siya sa paglalakad. Tumakbo ako palapit sa kanya at itinulak ang bote sa gilid gamit ang nguso ko, dahilan upang makagawa iyon ng tunog. “It’s okay now!” I barked again pero in-ignore niya lang ako ulit. I barked and barked para magpapansin sa kanya but he never looked back. For a brief moment, I thought I have found a new companion. I had no idea that a person's back could look very depressing.

Inilibot ko ang aking mata upang makahanap ng sisilungan pero wala. Napapadyak pa ako sa daan habang nagmumura ng malulutong bago ako muling naglakad. Ngunit nakakailang hakbang pa lamang ako ay isang malakas na busina mula sa aking likod. Natigilan ako't mabilis na nilingon 'yon.

Hindi ko mapigilang isipin na parang nananadya ang pagkakataon. Gusto ko tuloy magmura nang sobrang lutong. Nag-umpisa na akong maglakad at pasimple itong tiningnan nang malapit na ako sa puwesto nito. Nakita ko na kumunot ang noo nito at tiim ang bagang na tiningnan ako kaya mabilis na iniiwas ko ang mata ko rito. "Pakibilisan ang paglakad kung lalabas ka man, nakakairita ang tunog ng paglakad mo."

umalingawngaw ang sigaw ni Rebecca mula sa itinaas ng hagdan kaya wala akong choice kun'di umayos ng tayo at maghanda para muling humakbang paakyat. "One step at a time..." bulong ko gaya ng itinuro niya at marahang inihawak ang mga daliri sa handrail habang diretso ang tingin ko. Pero habang pataas na nang pataas ay nanginginig na ang hita ko at hindi ko mapigilang yumuko para tignan ang hagdan. Ikinapit ko na rin ang buong kamay sa handrail dahil sa takot na malaglag. Sanay na ako sa heels pero mataas ang ipinasuot niya sa akin at nakakalula ang taas ng grand staircase.

I tried to smile. "You're mad." napapangiwi kong sambit. Kumabog ng husto ang dibdib ko. "No." His jaw ticked. "I'm trying very hard not to be." Napalunok ako. Halos hindi na humihinga sa kaba. "That's basically the same thing." He took one step toward me. I took one step back. "D-Don't." nauutal ko pang sambit. He raised a brow.

Wala akong ibang aasahan ngayon kundi ang sarili. The man took steps forward, I took steps back. Hinintay kong sumugod ito. Nang sa wakas ay gawin niya'y mabilis akong yumuko, maiwasan lang ang kanyang kamao. Kapagkuwa'y hinarang ang paa para masamid siya, kasunod ang malakas na suntok sa kanyang tagiliran. Hindi ito tuluyang natumba. Isang mura lang ang pinakawalan bago muling sumugod. Napapikit ako, hinintay ang pagtama ng kamao nito. But nothing happened...

Hinawakan ko ang kanyang braso at pinilipit ito, dahilan upang mawalan siya ng balanse. Ngunit mabilis siyang naka-recover at bumalik sa pakikipaglaban. Ang bawat galaw namin ay parang isang sayaw ng kamatayan, bawat hakbang ay may layunin at bawat paghinga ay mahalaga.

I step forward pero sa bawat paghakbang ko, mas lalo siyang bumibigat. "Hindi ka ba makalakad ng maayos? Lumakad ka naman oh?! Bigat mo naman." pagbibiro ko na may halong katotohanan. Narinig niya yata iyon kaya lumakad siya ng siya lang pero nakahawak pa rin ako kung sakaling matumba siya. Malapit na kami sa mesa niya when the tip of my heel got broken causing me to almost fall. Buti na lang ay nahawakan niya ako kaagad sa likod at sinampid sa lamesa. The tip of my butt was touching the table.