Novel & Cerita Pay It Forward

Ngumisi ito sa kaniya, dahilan para mapakuyom ang mga kamao niya. “Pinaglaruan niyo ‘ko…” mariing usal niya, pero mas ngumisi lang si Ezra sa kaniya habang umiiling. “And we're sorry, ako na ang humihingi ng tawad para sa ginawang kalokohan ng asawa ko, I can pay you for the damage, just give me a price.” Napamaang siya dahil sa sinabi nito. Ganito ba talaga ang mga katulad nitong angat sa buhay? Akala ba nito matutumbasan ng salapi ang sakit na nararamdaman niya ngayon?!

“Maraming salamat po. Mababayaran ko rin po ito sa abot ng aking makakaya.” Ngunit umiling si Diego at ngumiti. “Hindi mo kailangang magbayad. Ang pagtulong ay hindi ginagawa upang may kapalit, kundi dahil ito ang tama. Kapag nasa maayos na kalagayan na ang iyong pamilya, ang pinakamagandang ganti ay ang pagtulong din sa iba kung mayroon kang kakayahan.”

Pagkatapos, magpapadala siya ng ilang pera sa PayPal niya para mapagaan niya ang mahirap at gutom na buhay niya. Nasa linya ito ng prinsipyo niya bilang isang tao. Dapat palaging bayaran ang kabaitan ng isang tao nang sampung beses. Maraming taon siyang kinamuhian at minaliit ni Wendy. Kaya, kailanman ay hindi naramdaman ni Charlie na kailangan niyang maging mapagbigay at mabait sa kanya dati.

That I have made someone happy today. "No, I have to pay you. For that wish of mine to come true. I must give you something back. You know, I'm quite superstitious, and I really believed that If I wished for something there must be a payment, a token of appreciation or anything I can give back. We filipinos called it, utang na loob," wika ko sa kaniya at ibinulsa ko nga muna ang bulaklak at ang cookie at agad na naghanap ng ATM machine sa paglingun-lingon.

bulalas ko, “akala ko partial payment lang? Bakit binayaran mo na lahat?” Nakangiti lang siya, parang wala lang. “Naisip ko, gano’n din naman. After operation, babayaran din ’yung balance. Why not pay it in full para wala nang hassle pagkatapos at para asikasuhin agad nila si Mama.” “Mama ka diyan,” natatawa kong sabi, kahit may bigat sa lalamunan ko. “Pero… salamat. Hindi ko akalain na buo mo nang babayaran ngayon.”

For now, at least. Minsan na rin akong nawalan ng mapupuntahan. And maybe, just maybe, now is my time to pay forward. Sa pamamagitan ni Lewis.

Ang pangungutya ng kanyang mga kaklase ay nagpasigla lamang sa kanyang determinasyon. Naantig ang ilang manonood. "Ang sinumang makatiis ng gayong paghihirap ay makakamit ng mga dakilang bagay pagkatapos." "Hinahangaan ko ang kanyang focus. Wala siyang pakialam sa opinyon ng iba at patuloy siyang nagsusumikap para sa kanyang mga layunin. Kung magtagumpay siya, gagantimpalaan ko siya ng sampung libong dolyar na donasyon."

A payment for leaving me behind. Sorry in advance Kuya.

saad ko pag balik ko sa table nito upang ibigay ang inorder nito kanina. “Here's my payment.” saad nito pag tapos ibigay ang bayad nito na tatlong libo sa inorder nito. “Keep the Change” dugtong nito. Ngumiti nalang ako bago mag salita. “maraming salamat po!”

“At kung sa paanuman ay makakakuha ka ng mas magaan na pangungusap, pagkatapos ay ipapangalaga ko sa iyo ang aking sarili. “Pagbabayaran mo ang iyong ginawa, at walang pakialam kung mamatay ang isang tulad mo. Dapat talaga pinag-isipan mo muna ang mga bagay-bagay bago mo sinaksak ang isang tao. Bibigyan kita ng pagkakataong tumalikod at tumakbo ngayon, pero pagkatapos nito, mag-isa ka na.”