Step Backwards Novels & Stories

Hindi mo matatagpuan ang tamang tao kung ipipilit mo ang maling tao na maging tama para sayo. Once you’ve made the decision to move on, don’t look back. You will never find your future in the rear view mirror. The only thing a person can ever really do is keep moving forward. Take that big leap forward without hesitation, without once looking back. Simply forget the past and forge toward the future. Wag nang ipilit ang mga bagay na hindi na pwede. Kasama sa pagmamahal ang salitang PAGPAPALAYA.

Para naman siyang natigilan at kaagad na ipinasa kay Stephen. Stephen catch the ball, but to my surprise, he smiled, let the ball fall's down, and after that... "My back hurts so bad Mom, I-i think... I-" Hindi niya na naituloy pa ang sasabihin niya dahil bigla na lang siyang bumagsak. Hindi ako kaagad nakagalaw sa kinatatayuan ko habang si Steve naman ay mabilis na tumakbo papunta kay, Stephen.

Her lips remained there for a long moment, warm and reassuring, a silent promise that she was stepping back only out of respect for Elle's boundaries, not because her devotion had wavered. Reluctantly, Allyna’s hands slid from Elle’s waist, her fingers brushing against the fabric of Elle's top in a slow, tracing motion before she finally took a full step backward. The sudden distance let the cool air of the office rush between them, making them both acutely aware of the academic setting they were still trapped in. Allyna reached up, running a hand through her hair and smoothing down the lapels of her sharp blazer, methodically piece by piece putting the formidable armor of Professor Di Silve

I don’t like where it is going! My legs trembled while I was walking towards her! Paano kung ako ang pagbitbitin niya nitong kape patungo kay Hunter? Agad niyang ibinigay sa akin ang baso ng nangingitim na kape. Nasa labas na kami ng pintong gawa sa salamin at nakikita na kami ni Hunter sa labas. Tinapunan niya ako ng malamig na tingin pero agad rin namang lumipat sa inhinyera.

Binilisan ko ang paghakbang para maabutan ko siya. "Bahala ka sa buhay mo. Don't try me." "Luh, parang daig pa may dalaw." Hindi ko napigilan ang sarili ko na maging sarcastic. Imbes na manahimik nalang, nagsalita pa talaga ako. Pero hindi na siya umimik at mas binilisan pa ang paglalakad. Halos nasa 400 steps palang ako pero ramdam ko na ang pagod kakahabol sa kaniya.

Ang tanging nararamdaman nila ay ang pagkatalo, ang kabiguan na hindi na nila kayang iwasan. Ang oras ay mabilis na lumilipas, at sa bawat minuto, ang bigat ng kanilang mga kasalanan ay bumabagsak sa kanilang mga balikat. Ngunit hindi nila kayang baguhin ang mga nangyari. Wala nang ibang magagawa kundi ang magtago at maghintay sa magiging resulta ng kanilang mga aksyon. "Siguro nga, wala na tayong magagawa," sagot ni Stephan, habang hinihimas ang kanyang noo, nag-iisip. "Ang lahat ng ito, siguro, ay isang malaking pagkakamali."

apela naman ni Crayola na tinggin ko ay kay Chuckie. "Nape-pressure ako saglit lang" "Zurich?" I called him out dahil mukhang wala syang balak na magsalita habang nagkakagulo na ang iba. "Hmm... Honey four steps forward" As what he said, I made fours steps forward with hesitation. Nangangapa ako sa hangin dahil baka may mabangga ako or what. "Turn to your left--- Two steps forward--- Another three"

nilibot niya paningin upang humanap ng bakanteng lamesa. Hindi ata epektibo ang pag-iwas niya rito. The more she take a step away, the more he easily catch her. Ito na nga siguro ang tinawag na reverse psychology. At hindi niya ito nagugustuhan!

Maagap ko naman itong nasalo. Nagsimula na kaming maglakad. Nang matapat kami sa direksyon ng kamera, umakto agad ako na natataranta. Balik si Terry sa pagkakahawak sa akin since ihahatid niya pa ako sa palapag kung saan si Stephanie. Kailangan muna naming makita sa kamera bago mapuntahan ang elevator. Sa kalagitnaan ng paglalakad, hindi ko mapigilang mapangisi ng patago dahil sa isiping ang layo na ng narating namin.

Hindi ko na tuloy alam kung ano pang mukha ang maihaharap ko sa kanya. Nang makabalik sa tamang pag-iisip ay mabilis akong tumakbo palayo sa binata. Hindi ko na alam kung hinabol niya ba ako o ano. Basta ako takbo lang ako ng takbo. Makalipas ang ilang segundong pagtakbo, akala ko ay hindi ako hinabol ng binata, binagalan ko na ang paglalakad at akma pa sana akong magpapahinga sa gilid nang marinig ko ang boses ng taong hindi ko gugustuhing makita o marinig ngayon. "Shella please let's talk,"