Piece Of Cake Mga Nobela at Kwento

Matatanggap kaya nito ang tungkol sa totoo nitong pagkatao . ''tikman niyo na ang cake na gawa ko '' agad na kumuha ng maliit na plato at tinidor ang dalawa saka kumuha ng slice cake na nasa harapan nila .Parang inaabangan ng tatlo ang bawat subo ng dalawa . Pero hindi na ang kutsara ang kanilang kukunin kundi ang buhok ng dalawa na pasimpleng ginagawa na ni Elizabeth sa dalawa .

It is a red velvet cake which is my favorite. Since I woke up earlier, I had a throbbing head and nausea. I didn't take proper breakfast since I was preoccupied by my own negativity. Pinilit ko lang na ubusin 'yong isang slice ng wheat bread at uminom ng gatas para hindi magutom ang anak ko. "Damn! Kelly, please get that food away from me!" mabilis na utos ko at nasigawan pa siya. I didn't mean to shout at her. Talagang hindi ko lang matagalan ang amoy ng cake.

palusot na agad naman na bumenta sa kaniya. Dahan-dahan siyang tumango while slowly putting the piece of cake in her mouth. Kita ko sa mukha niya ang saya after tasting the cake. Alam kong gusto niya ang lasa kapag ganoon. Siya is picky when it comes to dessert. She doesn't like it too sweet. Kaya binabalikan niya rin ang lugar na ito because she likes the desserts here.

Tipid na ngumiti si Royce at tinaas ang bitbit na cake. "Ayaw niya. Diet daw siya," natatawang kwento nito. Napangisi rin siya, "Yaan mo na. Bigyan mo lang ng oras, kakausapin ka rin niya ulit." Kumibit balikat ito at agad na binuksan ang cake. Kumulat ang amoy ng mocha ma siyang nagpakulo sa kanyang tiyan. Bigla, ginutom siya at naglaway sa cake.

Napakabilis ng pangyayari. Nang magkamalay si Lianna, nakalubog na ang mukha niya sa cake. Ang cake na iyon ay espesyal, gawa sa pinakamagandang ingredients, at halos kasing taas ng tao. Sa itaas nito ay may maliit na dalawang babae, sumisimbolo sa "sisterhood" nina Lianna at Lizzy.

Bumagsak ang balikat ko at saka tumago, naiiyak na. “O-Okay, sige,” sabi ko at halos tumulo na ang aking luha. Nakatitig sa akin si Jeanne habang nakatitig ako sa cake. Tumulo ang aking luha at pinunasan iyon. “Hay, sige na nga! I'll get you a slice... huwag ka nang umiyak,” aniya at kumha ng platito. I clapped my hands at nagpapadyak pa ang aking paa habang pinapanood siyang hiwain ang cake at ibigay iyon sa akin. The cake was with a lettering kaya't nangunot ang aking noo at tumayo para tingnan ang nakasulat.

Dahil doon, halos wala siyang alaala ng pagkain ng cake noong bata siya. Ngunit ngayon, habang tinitingnan ang maliit na cake na palihim na dinala ni Louise, bigla siyang nakaramdam ng kaunting interes. Kasinglaki lamang ng palad ang cake, pino at mukhang malambot, may maliit na cream dog na nakaupo sa ibabaw. Hindi ito marangya, hindi engrande, at hindi rin bagay sa karaniwang panlasa ng party ng pamilya Montenegro.