Pokémon Professors Novels & Stories

tanong niya, parang laging may energy kahit hapon na. Napangiwi ako at agad kong hinanap ang phone ko sa bag. “Mmm… Precalculus with…” napahinto ako, tiningnan ang schedule, at napa-angat ang kilay. “Um, walang nakalagay na pangalan ng professor eh,” sabi ko, sabay pakita ng screen kay Kai. “Oh, baka ‘yan ‘yung bagong prof na sinasabi nila. Room 213, tama?” tanong niya. Tumango lang ako.

naiinis na asik ko. Hindi na rin ako nag abalang balingan pa ng pansin ang lalaking bagong dating. "Narinig niyo iyon? Sige na po, upo na po kayo, Prof.” Prof? Awtomatikong napatingin ako sa bagong dating na lalaking tinawag ni Yella na "Prof". Ganoon na lang ang gulat at panlalaki ng mga mata ko nang makita ko si Professor Takahashi.

“If we keep wishing him that, won’t he turn into a monster?” “I don’t mind being a monster.” Umismid naman si Professor Castillo. “Sasabay ka namang maging matandang halimaw sa akin.” Dr. Jack Lopez laughed. “Sir, hindi pa nga kami kumakain, busog na kami sa PDA niyo.” Mrs. Jinglan smiled warmly. “Your teacher just enjoys showing off his love.” Napangiti rin siya dahil doon.

Natawa naman ito sa sinabi ko. Hindi naman kami nahirapan kung anong number ng room namin. Naupo agad kami sa unahan, dahil dito na lang ang may bakante na upuan. Hindi nagtagal ay dumating ang magiging professor namin. Nagpakilala ito sa amin. Siya si Professor John Lloyf Anderson ang Ang English Prof. namin

Ayeka’s Pov Napukaw ang atensyon ko dahil sa lalaking nasa harapanan ko. Pakiramdam kong matagal ko na siyang kilala. Ngunit hindi ko ma intidihan ang dibdib ko dahil sa bilis ng tibok nito. Bumalik ako sa reyalidad ng biglang tinanong ito ni Professor Carmelia. “And you are?” Pagtatanong ni Professor Carmelia sa kanya. Binaling niya ang tingin dito sabay ngumiti kay Professor Carmelia At nagsabi.

Walang pagkilala. “Maliya!” pag-aalala ni Tita Shelly nang mapansin ang pamumutla ko. “Tita, ayos lang ako. Uwi na tayo,” pilit kong ngiti. Paghakbang ko ay eksaktong tumunog ang cellphone ko. Si Professor Adrian. “Professor Adrian?” “Are you available later?” tanong niya. “Professor Michael from Stanford is here. He will be your teacher and mentor while you are studying there. Kung free ka, gagawa ako ng appointment para maipakilala kita sa kanya.”

Habang ginagawa niya ‘yon, pasimple siyang tumingin kay Ivan na ilang hakbang lang ang layo, tapos ibinalik ang tingin na parang wala lang. Si Ivan naman, nakatitig habang papalayo ang dalawa. Hallucination lang ba niya ‘yon? Bakit parang may strong “this is mine” vibe ang huling tingin ni Professor Darien sa kanya? Wait… ano?! Ngayon ba, sobrang approachable na ang mga professor? Pati pagbitbit ng libro ng estudyante, ginagawa na nila? Si Ivan na sanay na inuutusan lang ng professors, parang hindi makapaniwala sa eksena.

kilala nyo na yun. Maya-maya pa ay dumating na ang professor pero wala pa rin ang dalawang mokong.Nasan naman yun? Baka nagdate. Habang nagsasagot ng test paper(yes po, opo exam namin ngayon.) Ay biglang bumukas ang pinto.Niluwa nito ang dalawang mokong na nakapoker face lang. Walang pakialam sa teacher? Ganun?

“Everyone relies on their own skills.” Sa sandaling iyon, may kaguluhang narinig mula sa entrance ng venue. Lahat napalingon. Isang matandang lalaki na may puting buhok ang pumasok, napapalibutan ng ilang tao. Naka-press na Zhongshan suit, matalim at steady ang tingin. Si Professor Joey iyon, isang legendary figure sa pharmaceutical field. Agad na natahimik ang hall. Kahit ang mga kanina pang confident na executives ay napapigil, at may halong respeto ang tingin sa kanya.

Maski ako na nanghihina pa ay pinilit pa rin lumingon sa pinanggalingan ng boses na iyon. He was standing there with his usual boastful and playful stance, his lips tugging a bashful smirk and his hands on his pockets. Unti-unti siyang lumapit sa direksyon ko at hinalad ang kaniyang kamay. “Drake Raquin?” gulat na turan ng professor. “Good afternoon po,” magalang niyang tugon, ngunit malamig na ang tono. “I couldn’t help but overhear. I think there’s been a misunderstanding.”