Priceless In Tagalog Novels & Stories

"Huwag ka nang ma guilty. Hindi ko hahayaang ganitohin ka nila dahil lamang ayaw sa iyo ng asawa ko." Naluha si Lily habang nakangiti. "Thank you so much, buong buhay ko ay ngayon lang may nagmalasakit na isang lalaki." "Alam mong parang kapatid na rin ang turing ko sa iyo at ang mama no ang nag alaga sa akin noon."

nanghihinang tugon niya. "All this money can't buy me a time machine, no Can't replace you with a million rings, no I should'a told you what you meant to me, whoa Cause now I pay the price" Niyakap ko na lamang siya para mabawasan ang sakit sa dibdib. Hinalikan ko ang noo niya. Ramdam ko ang paglalim ng hininga niya. Sobrang sakit ng makita ko siyang ganitaala akong magawa para alisin ang sakit nro ayoko rin siyang nakikitang ganon. Ayokong nakikitang nahihirapan siya.

hindi ko na napigilang mapa-ungol. I heard him groaned and kiss me more. He suck my lips like a sweet candy. I then got drowned by his kisses. Hindi ko na napigilan ang pag-ungol at pag-d***g sa bawat halik na binibigay niya sa akin. "Fuck! You're moan so hot," he cursed but his voice was husky.

“Baka naman inakit lang niya. Alam mo na, mahina raw si Mr. Valente sa mga simpleng mukha. Tsk. Nakakatawa. Akala mo, inosente.” Parang biglang nanlamig ang buong paligid. Ang mga salitang ‘yon—pera lang habol, kunwaring mahinhin—paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatayo lang doon, nakatingin sa salamin habang unti-unting namumuo ang luha sa mga mata ko. Hindi ko naman ginusto ‘to.

Napa sobra ata ako sa alak at lasing na lasing ako. Bigla naman akong napapikit dahil kumirot naman ang ulo ko sa sakit. At biglang may pumasok sa isip ko na salitang "I love you mahal ko. At patawad." "Huh?" Bigla ko nalang sabi saakin sarili. Bakit naman nya sasabihin saakin yun? Bakit wala na akong maalala masyado?!

Bahagya n'yang sinilip si Nalie at nakita n'yang nakatunghay ito sa kan'ya habang kagat-kagat ang pang-ibabang labi at namumula ang mukha na mas lalo pang nagpadagdag sa kagandahan nito. "You are beautiful baby and I love you so much," puno ng pagmamahal na sabi n'ya rito. Mas lalo pang namula ang pisngi nito habang nakatingin sa kan'ya. Alam n'yang nahihiya ito sa kan'ya kaya naman para mawala ang hiya nito ay sinimulan n'ya na ang kan'yang pakay.

I remember how simple and happy my life with my Mom, I am not expecting this would happen to us. Nangilid ang aking luha sa isiping gagawa ako ng masama sa walang kamalay malay na lalaki, but for my mother's freedom... gagawin ko. Hindi ko alam paano ako makikipagsapalaran sa mga mayayaman, panigurado rin ay kailangan kong magsalita ng Ingles sakanila. Napatingin ako sa ganda ng paligid, it looks peaceful and relaxing. Makikita mo ang lupain ng De Marquez at ang dagat na malapit sa maraming puno na pagmamay-ari rin nila. Laking pasasalamat ko na mayroon paring magandang tambayan sa Mansion at dito nga sa terrace ng kuwarto.

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

sabi niya. "Pa'no kung lalaki? Saka bakit Amariah?" "Amariah means gift from God." Yumuko siya at hinalikan ang umbok ng tyan ni Angela. Totoo ang sinabi niya, pakiramdam niya ay regalo ng Maykapal ang baby nila dahil alam niyang may bahagi ni Angela na kinonsidera ang baby nila kaya ito nagpasyang manatili sa kanya.

Sinundan ko agad ang sagot ko. "4 million." Sige akala mo, ha. Mas matalino ako sayo. Graduate kaya ako ng Valedictorian noong high school ako. "No stop—" Hindi na siya magkaintindihan kung anong dapat isagot. "5 million," I said "Okay deal. 5 million, with cars, expensive clothes, delicious foods, tuition fee, lahat ng gusto mo. Basta 5 million, the conversation is over," kunot noong wika niya habang madiin na magkalapat ang mga ngipin.