Priceless In Tagalog 소설 & 이야기

I made her cry over and over again. "hushhh baby stop crying please.,it hurts seeing you cry, i won't leave you again hmm? mahal kita baby mahal na mahal kita at masakit para sa akin na makita kang nasasaktan ng ganito ng dahil sa akin" nakikisabay narin ang mga luha ko. I could feel how my heart aches because of its abnormal beating. It was beating too fast and i'm having a hard time because of it.

"Ayaw po ba sa akin ng tunay kong ina kaya iniwan niya ako?" Naawang niyakap ng donya ang bata at pinunasan ang luhang dumaloy sa pisngi nito. " Hindi totoo iyan, apo. Mahal ka ng iyong tunay na ina tulad sa pagmamahal niya sa kapatid mo. May mga bagay lang talaga minsan na kailangan i-sakripisyo para sa kabutihan ng lahat." Kahit hindi gaanong naintindihan ni Daniela ang ibang sinabi ng abuela ay napanatag ang kaniyang kalooban kahit papaano.

madiin na wika ko Sapo sapo niya naman ang kanyang pisngi dahil sa lakas ng pagkakasampal ko sa kanya at mykhang hindi niya nagustuhan kung paano ko siya sagutin. "Don't forget that you are working in my aunt resturant woman! I'm a VIP here you should respect me!" madilim ang mukha nito "If you want someone's respect then give it to them first! Kung ayaw mong mabastos huwag ka ding bastos." kako

naipamukha sa'kin ng mga sinabi n'yang 'yun na para bang isa akong mababang uri ng babae. "I'm sorry, kahit anong masasakit na salita pa ang marinig ko sa inyo tatanggapin ko iyon pero isang bagay lang ang hindi ko matatanggap sa inyo iyon ay ang pera niyo, hindi ko kailangan ng pera niyo para lang layuan si prof. Walang katumbas na pera ang pagmamahal Mrs. Lim." diretsong sabi ko. "Oh really, naniniwala ka sa ganoong kasabihan haha. Kalukuhan walang kwenta ang ganoon dahil hindi ka pa rin mabubuhay ng walang pera."

hindi pwede, ano siya sinuswerte? "Yeah, why I forgot that you are rich?" sarkastikong wika ko. "It means I am rich too!" ani naman ni Antalia na malaki ang ngiti. "Yeah, because you are the only heir," sagot ko dito. Sana all nag-iisang tagapagmana. Siya na swerte.

Bukod sa ayokong makulong si Mama ay ayoko din namang lumala ang sakit niya. Inilapag nila ang apat na suitcase sa sahig. "Ten million ang halaga ng lahat ng iyan. At heto pa, binibigyan ko din kayo ng bahay at lupa na matitirhan"sabi ni Vleen at may iniabot na susi at envelope kay Mama. "Ten Million Pesos?! Tapos may Kasama pang bahay at lupa?! Nagsasayang ka ata ng pera Vleen!"

Tanong ni Hime. "Game!". Sabay-sabay na wika naming lahat. Pinaikot na ni Raquel ang bote at mabilis naman itong tumigil Kay Prince. "Wow ha? Impossibleng may masayang nangyari sa buhay mo e parang pinaglihi ka nga sa sama nang loob e,alam niyo? Papaikotin ko nalang ulit".bulyaw ni Raquel.

Hindi ko naman hiniling ito ngunit kusa itong ibinigay ng parents ko kahit na manlulumo sa sobrang mahal ng halaga ng kwentas na 'to. Alam ko talaga na mahal na mahal nila ako. Gayon din at mahal na mahal ko rin sila higit pa sa aking buhay. "No sweetie walang halaga kung magkano ang halaga ng kwentas na iyan. Ang mahalaga sa amin ng Mommy mo ay ang makita kang masaya at maliagaya," wika pa ni Dad sabay hinawakan ako sa aking balikat.

Iniabot nito ang isang biscuit sa akin. Kumuha naman ako ng pera sa bulsa ko. Mayroon pa akong six pesos kaya iniabot ko iyon sa matanda ngunit hindi niya iyon tinanggap. "Huwag na bigay ko na iyon sa anak mo. Limang piso lang naman ang puhunan dyan at dalawang piso lang ang patong ko dyan. Kumpara dito sa tubig na kinse pesos ang puhunan. Malaki-laking makakaltas sa akin at wala na rin akong maibibili ng pagkain kapag nangyari yun.

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”