Question To Ask Novels & Stories

“Hindi mo na ba ako mahal?” “Tang ina Divina! Ano bang klaseng tanong ‘yan? Basehan ba ng pagmamahal ang pagp@tay ng kapwa? Ikaw nga, iniputan mo ako sa ulo eh. Tinanong ba kita ng gan’yan?” inis na turan ni Denver. Divina crossed her arms. “Then, what are we going to do?”

Namula ako at nahiya sa paraan ng titig niya. "Can I ask you a question?" bigla niyang ika. Lumingon akong muli sa kaniya. "If I can answer," sabi ko. Pinilit ngumiti kahit nakaramdam ako ng asiwa sa titig na ginagawa niya sa akin. "Where's the father of your child?" Napaawang ang bibig ko. Hindi ko akalain na iyon ang itatanong niya. Masyadong personal. Hindi agad ako nakasagot.

taka niyang tanong. "Okay lang ba kung doon tayo sa kwarto mo? Para maging mas komportable ka sa lahat ng gusto kong gawin sa'yo?" tanong ng binata nang marahil mahulaan nito ang tanong na tumatakbo sa kaniyang isipan.

muling tanong niya kay Cally. “Yeah, unless your friend wants a different answer from him. So, she should ask him directly. That’s my advice.” Walang kamalay-malay ito na napupunto nito ang mga katanungan niya sa kanyang isip kung ano ang dapat sgawin sa hindi niya mapakaling damdamin. (Should I ask Daniel?) Jamila couldn’t help but to ask herself…

“But what on earth do you care about who I am visiting here?” Natameme siya sa sinabi nito. Hindi niya ito napaghandaan, lalo na ang tanong na iyon. ‘I am just asking. Is there any problem with asking you anyways?” She looked at me with a mocking smile. “You’re pedantic huh? Well, there is nothing wrong about asking, the wrong is when you dare ask without telling yourself why you need to do that.”

“Nakatira ka ba noon sa Switzerland? Buhay pa ba ang mga magulang mo? May mga kapatid ka ba? Kailan ka nagsimulang makilala si Mr. Mendoza? May mga hilig ka ba o talentong natatangi?” Sunod-sunod ang tanong ni Nolan, parang hindi niya kayang palampasin ang pagkakataon. Parang sinasakal siya ng katanungan, at hindi siya titigil hangga’t hindi niya naririnig ang kasagutan.

"Mahirap nang sagutin kapag 'Sino?' ang tanong." Ngumisi ito, hindi nagpatinag. "Sige, palitan natin. Ano ang gusto mo?" Tumitig sa kanya ang nangingislap nitong mga mata. "Matangkad ba? Guwapo? Mabait? Anak ng CEO ng TAP? Mahilig sa adidas?" Saglit itong napakagat sa pang-ibabang labi. "Ash Santillan ba ang kanyang pangalan?"

"I mean, can we play something like question and answer? I am bored." "S-su— ahm... Sure!" Bakit nabubulol 'to? "Ako unang magtatanong then ikaw. Ganon lang. You can ask everything and I can ask everything too. Pero kapag ayaw mong sagutin, pwedeng sabihin na 'next question' but you need to tell me the reason why don't you want to answer it. Got it?" "Clear." "Isa pa pala, isang beses ka lang pwedeng mag-pass."

Pinindot ko agad ang send bago pa ako magbago ng isip. Pagkatapos noon, sinubukan kong mag-focus sa trabaho pero halos kada fifteen minutes chine-check ko ang phone ko. Bandang alas singko ng hapon, dumating ang reply. “Brilliant idea! Ten questions are enough to get to know the essentials without ruining the surprise. Can I go first?” “Sure. Go ahead.” Naghintay ako ng typical na tanong. Yung usual na tinatanong ng mga lalaki sa apps. Edad. Trabaho. Kung mag-isa ba akong nakatira.

Ano ng mangyayari sa akin? Ang daming tanong sa isip ko pero hindi ko pa alam kung anong magiging sagot. “May masakit ba sa’yo?” Tanong ko sa kanya “Nothing, I’m just tired” tipid nitong sabi. Kailan kaya kami mag kakausap na hindi question and answer portion? Kailangan pang tantyahin kung mag Sasalita ako o hindi. Ang tipid tipid niyang mag salita.