Question For Friends Novels & Stories

Tumikhim ako. "Oo, pero bago ko sabihin ang totoong sadya ko. Gusto kong itanong kung sino ang lalaki na nasa picture frame na kasama mo?" —ani ko, sabay turo sa picture frame na nasa ibabaw ng speaker.—" Kaibigan, ex-boyfriend o baka pinsan na hindi ko kilala?" tanong ko.

Sinulyapan niya ang lalaki at nagtaas ng kilay. "Hmm?" "I just thought about this. I'll ask you something about me then you should guess about the answer. If your guess is wrong, then you'll choose truth or dare. Pagkatapos ko, ikaw naman. Ganoon din." Bumaling siya ng tingin sa lalaki. Nakakunot noo na ngayon sa naisip nito. "A friend should know his friend." He added. She stared for a moment and shrugged.

"Are you guys happy?" Kumunot ang noo ko sa tanong niya. Lahat kami ay nakatingin lang sa kaniya. It's an out of the blue question coming from her kaya parang na-caught off guard kami. Nagpalinga linga siya saming apat siguro dahil napansin niyang walang sumagot. Awkward siyang tumawa. "Guys, natanong ko lang. I was just curious kung anong klaseng happiness ba yung meron kayo as partners. You know?"

Kunot noo niyang tanong. "I just want to. I haven't seen you this close for many hours." Parang nais niyang matawa. Nabuhay naman sila sa mahabang taon na hindi magkasama. What's the difference if they're away for hours? "How was your day with your best friend? Did you enjoy her company?" Masuyo nitong tanong habang inaayos ang mga hibla ng kanyang buhok na tumabing sa kanyang mukha dahil sa pagkakadapa niya sa ibabaw nito.

Napatingin siya sa akin. "Define fun." Napasinghap ako. "Diyos ko." "What?" "Normal ka ba?" "Mostly." "Mostly?!" Bumalik ulit siya sa tablet. At gusto ko siyang sapakin. "Do you have friends?" "Yes." "Sure?" "Yes." "Real friends?" Bahagya siyang tumingin sa akin. "Do you?" Natigilan ako. At hindi ko alam kung bakit... Pero parang may ibang ibig sabihin ang tanong niya.

Reklamo ni Lester. “Ang dami mong babaeng kaibigan, wala ba kayong maipakilala sa kaibigan ko?" tanong ni Lucian sa dalaga. "Actually, I have a friend who—" "What does she do for a living?" mabilis na tanong ni Lester, halatang interesado na agad. Agad na kinuha ni Sabby ang kanyang phone para ibigay ang contact details ng kanyang kaibigan.

Hinaplos ko ang braso niya, pero ang tingin ko ay nanatiling mapanuri. "Did you enjoy the company of your friends?" may diin na tanong ko. Umiwas siya ng tingin, pero ang ngiti ay hindi pa rin tuluyang mabura. "Of course, iho. It has been so long nung huling makasama ko sila nang ganito." Nanliit ang mata ko sa narinig. "By the way, Mom, hindi ko pala natanong... are they college friends? High school? Workmates?"

Hindi pa rin maalis ang ngiti ko sa labi. “Aaaiii, ang taray. Ang haba ng hair, BFF. Umamin ka nga, anong real score sa inyo ni E? I-chikka mo na iyan. Promise, confidential,” tanong ni Hannah habang taas baba pa ang kilay. “Friends.” “Gaga! Hay naku, Lorryce. Huwag ako, ah. Friends talaga?” “Oo naman, ano. Ano bang akala mo?”

Lumingon ako sa kaniya at pahapyaw na ngumiti. "Hmm, magandang tanghali," simpleng sagot ko. "Gusto ka nilang makilala, labas ka muna?" Napahawak ako sa bangko ng kabisera at muling tumingin sa kaniya. "Sino ba sila?" "My friends." "Okay."

Dahan-dahan niyang inangat ang tingin, mas naging seryoso ang ekspresyon. “What kind of person is that friend of yours?” tanong niya, may bahid ng pag-iingat sa boses.