So Close Yet So Far Novels & Stories

Ngumiti ako at dahan-dahang itinaas ang kamay ko na parang inaabot ko ang mga bituin sa taas. “Ang layo-layo, hindi maaabot basta-basta,” nakangising sambit ko habang nakatingala pa rin. Habang patuloy ako sa pag-abot sa mga bituin na hindi ko naman maaabot ay sumagi sa isipan ko si Ignacio. He is like the stars, so near to the naked eye, but so far to reach using my arms. Sobrang lapit pero sobrang layo pala talaga kung aabutin ng isang hamak na katulad ko.

malambing kong tanong sa kaniya. I caressed her hand and eventually entertwined it. I just realized how our hands fits perfectly. How my large fingers fill in the gaps of her smaller ones. How she have warmer hands. I felt a squeeze in my heart when I felt her squeeze my hand. It comforted me so much but at the same time, it hurts. It hurts because I know that this would be the last time I’ll be this close to her. It hurts so much because I know that this is the last time I’ll be this close to the woman I love. Totoo pala ang sinasabi nilang, she’s so close yet so far away. Iyan mismo ang nararamdaman ko ngayon. She’s literally this close to me but I know that

Napahinga ako nang malalim at napangiti nang mag-isa. I guess this isn’t over yet. T o b e c o n t i n u e d...

Makikigamit na muna ako ng cellphone ni Ash. Marahan akong naglakad papunta sa aking destinasyon na hindi alintana ang ulan at bitbit ang aking heels. Nakakasalubong ko naman ang mga tao na nagmamadali sa kanilang paglakad at pagtakbo dahil sa nagraragasang ulan. Samantalang ako ay tila nilalasap ang mga patak nito at ang malamig na simoy ng hangin na para bang ito na ang huling lakad ko sa lugar na ito. I want to go far away, far away from here, far away from him.

Kahit technically mag-asawa na sila, nakatayo silang parang dalawang sundalo sa pintuan, straight posture, sobrang stiff. Parang may nakasulat sa mukha nila, “We’re not that close.”

“Every time you’re near… every time you look at me… it’s like I can’t breathe.” Lumapit siya nang bahagya, maingat na hindi lalampasan ang hangganan pero sapat na para magkadikit nang mahina ang tuhod namin. “Me too,” pag-amin niya. “I’ve buried it for so long. But being here, sharing this… proximity… it’s unbearable.”

Umupo naman siya sa tabi ko. She sighed and looked up before speaking, "There are things that really can't work, like they say, brought together but not destined. Loving each other, but at the end of the day, you'll still go your separate ways. Mismatched. Grammatically incorrect. Repelled. Syntax error. Many things happen like that." Indeed, there really is no forever. Or maybe it's just us who don't have it.

O pintig ng sarili niyang puso ang naririnig niya? Langhap na langhap din niya ang hininga nito. Nakapagtatakang nangingibabaw pa rin ang mabangong amoy niyon kaysa sa amoy ng Chivas Regal na ininom nito. The warm scent of him wafter through her;his now familiar cologne enveloped her in something akin to a physical embrace. Napakasarap palang maging ganoon kalapit dito. Bigla niyang inasam na sana ay tumigil muna sa pagtakbo ang oras. It felt wonderful to be that close to the man.

Naalala ko pa kung paano kami manlagkit dalawa, dahil sa siksikang mga tao na pinipilit lang din sumilong. Napangiti ako sa naisip. Wala namang bago sa sitwasyon namin ngayon, bukod sa mahal ko pa rin siya ngayon. Ganito pa rin naman kaming dalawa, ang lapit lang pero parang hindi pa rin namin abot ang isa't isa. More like, hindi ko siya maabot. Too close yet too far.

sabi nya kasabay nito ang pagbuhos ng malakas na ulan kaya nagtakbuhan na ang ilang mga nakikisali. Tanging kaming walo na lang ang nandito. He is so close to me yet I feel like he is really way farther than ever before. Bakit ba tayo humantong sa ganito?