Novel & Cerita Quotation On Reality Of Life

Ang positive ng pasok ng araw at galaw ng buhay isa ito sa mga natutunan ko for the past days of my life. Each day of my life with her tunay na marami akong nadidikubre sa buhay ko at sa sarili ko na kaya ko pala na gawin at i-appreciate. Maraming hiwaga ang buhay na kung sisipatin mo lang ay sadyang di mo makikita o maintindihan. Ngunit kung iyong damdamhin, o isapuso ay malalaman mo ang sagot at ipapakita pa sayo ang tunay na mukha ng reyalidad ng buhay sa totoong mundo.

Dahil sa ngiti at halakhak ng mga anak niya ay pansamantala siyang nakalimot. "Isa lang ang napatunayan ko. Hindi lang si Shawn ang lalaki sa mundo. Hindi ko dapat siya iniiyakan. Hindi ko dapat sinasayang ang oras ko sa pagmumukmok. Dapat pag tuonan ko ng pansin kung paano sumaya. Sumaya kasama ng aking mga anak." seryosong sambit ni Harah. Naalala ni Harah ang isang quotes na nabasa niya. Sabi roon: "Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all: This, too, shall pass." –Ann Landers

"Well, I'm sorry if, unlike you, I can't take bullshit, and I was simply telling the truth. I don't even know why you're letting your mother treat you like this after everything you've done for her and your sisters. Tell me, do you have any plans to be a saint? Because I haven't met anyone who is thinking clearly enough to do everything you did." "Clearly, you haven't meet people that are living an ordinary life like me. Palibhasa kasi, puro mga katulad lang ng pamilya ninyo na nakatira sa mataas na antas ng pamumuhay ang mga sinasalamuha mo kaya wala kang alam tungkol sa mga kagaya naming ordinaryo lang ang pamumuhay. And just because you haven't met anyone like me doesn't mean there aren't

Palibhasa guwapo at mayaman kaya baka siguro takot mapikot. Hindi naman ako ganu'n at malabong gawin ko yon. Tama na sa akin na nagkaroon ako ng isang masarap na karanasan. Ngayon ay kailangan ko nang harapin ang realidad. Ang realidad na mag-isa na lang ako sa buhay ay wala nang pamilyang uuwian. Kailangan kong patunayan na kaya kong magtagumpay sa buhay. Na may talento ako at ito ang gagamitin ko para mabayaran ang mga utang ng itay ng sa gayon ay ipagmalaki niya ako at ituring na parang tunay na anak. Na hindi na niya kailangang ipakasal ako sa matandang intsik.

"Pero dahil na rin sa hirap ng buhay, kailangan niyang matuto sa murang edad. Para pagdating ng araw ay hindi siya mahirapan lalo na kapag namulat na siya sa reyalidad dito sa mundo." Tumango ako rito, sumasang-ayon sa sinabi ni Ate Raven. Hindi nga naman talaga pantay pantay ang buhay ng tao. Mayroong sobrang hirap, mahirap, 'yung sakto lang, mayaman at sobrang yaman.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"