Quotation On Reality Of Life Novels & Stories

umaasang sambit nito. Napailing-iling ako. "Sadly, sa movie at mga istorya lang sa libro nangyayari iyon. Hindi lahat ng kuwento ay gano'n sa napanuod natin ang nagiging ending. We're living in the real world, Miranda. Ibang-iba ang mga pangyayari kapag totoong buhay na. Sa totoong buhay, madaming tao na hindi na nabibigyan ng second chance para itama ang lahat ng pagkakamaling nagawa nila. Minsan, habang-buhay na lang na pagsisisi at sakit ang kapalit niyon. Maybe law of karma? Kailangan mong pagbayaran ang lahat ng nagawa mo. Kung ano ang itinanim mo ay siya mo ring aanihin. Kapag nakapanakit ka o gumawa ka ng masama sa iba. In the end, o kahit hindi pa sa dulo. Babalik sa iyo ang lahat na

“Dalasan mo! Tapos ihalintulad mo siya sa totoong buhay. Siguradong mas gusto mo nalang mabuhay sa mundong imahinasyon keysa sa tunay na mundo.” I sadly smiled at that because she's right. Fictional world is too perfect, you can manipulate everything.. your life. Pero sa realidad hindi mo mababago ang buhay mo. Kahit magsisi ka, hindi pa rin babalik sa dati ang lahat. Kaya kailangan mag-ingat sa desisyon na gagawin mo.

Ilang segundo pa ay sumeryoso na ang expression nito at sinundan ng tingin ang pinagmamasdan ko. "Reality...." huminto siya at bumuntong hininga bago nagpatuloy. "Na mamamatay lang din tayo at the end. But still, He gave us this little hope to fight. Na sa laki ng mundo, may bahaging kayang tanawin na parang atin." He looked drunk from his deep thoughts. Lalo na, nang itinuloy nito ang sinabi niya, na ngayon gets ko na.

"I learn it from you." He shrugged his head. "Kung ako ang magtuturo sayo alam ko na hindi iyan ang matutunan ko." "I became strong kasi ayaw ko na hamakin lang nila ako. Society shows me that I should not always be good to the people that's treating me bad." "Reality is a mess, everytime you want to be happy, you will face the reality. Nakakatakot na maging masaya dahil baka mas mabigat na lungkot ang kapalit."

Mula rito ay kita ko ang nagtataasang mga gusali at ang kahabaan ng national highway na napupuno ng mga abalang sasakyan. Malungkot na ngiti ang kumawala sa mga labi ko habang pinagmamasdan ang tanawin sa baba. A realization hit me. Na walang may pakialam kahit pa magmukmok ako sa gilid o kahit pa itigil ko ang buhay ko. People will continue living never minding how miserable you are. Hindi hindi titigil ang oras dahil lang nahihirapan ka sa buhay mo. And that’s the saddest reality… You have to continue living no matter how messed up your life is.

Tumingin ang matanda sa malayo at nagsalita, “Ang buhay ay tungkol sa mga desisyon na ginagawa natin. Siguradong marami kang kakaharapin na desisyon. Kung pipiliin mo ang tama, magiging maayos ang buhay. Kung pipiliin mo naman ang mali, maaaring mapuno ang buhay mo ng problema at hirap. Isa itong bagay na hindi kita matutulungan at hindi rin kita mabibigyan ng payo.” Mukhang relihiyoso ang matanda sapagkat nasa mga salita niya ang universal truth. Napaisip si James. Matapos ang ilang sandali, bumuntong hininga siya. “Sir…” Itinaas niya ang ulo niya, pero wala ng tao sa paligid. “Saan siya nagpunta?” Naguluhan si James. Nakatayo lang ang matandang ito sa harapan niya kanina lamang. Paano siya

Tumawa ito nang malakas sa sinabi niya, “Fuck. Of course.” Natatawa rin siya. Ruth knows that life doesn't rely on money or how wealthy a person is. Ang buhay ay may hangganan lang talaga at kung talagang oras na, oras na. Walang pera ang pwedeng makapagsalba sa buhay ng tao. Sa kaso ng ina niya, rason lang ang kawalan nila ng pera para sa pribadong doktor magpa-checkup.

“Pero hindi ko rin ililigtas kung ayaw mong bumalik.” Nanlaki ang mata ni Lea. “Ginagamit mo ‘yon laban sa akin.” “Hindi,” sagot niya. “Pinapakita ko lang sa’yo ang realidad.” Lumapit siya nang isang hakbang. “Sa mundo ko, walang pahinga. Walang paglayo. Kung gusto mong manatiling nasa itaas—kailangan mong lumaban.” “Hindi sa ganitong paraan,” sagot ni Lea.

Ang kanyang buhay ay hindi na lamang tungkol sa kanya. "Ang isang buhay na walang pinaglalaban ay isang buhay na walang halaga," sabi ni Winston. Dinampot niya ang lotto ticket, ang simbolo ng kanyang mahirap ngunit makabuluhang tadhana. "Pinipili ko ang aking mga peklat. Pinipili ko ang aking mga responsibilidad. Pinipili ko ang landas na ito."

“I believe that’s what authenticity is. Authenticity starts when you stop pretending… not for the world, but for yourself.” Naalala ko bigla si Uncle Easton na halos pagurin ako sa kama ngunit hindi naman ako magawan tignan kinabukasan. “In a world full of filters, it’s easy to forget that real life doesn’t come with the option to smooth your skin or fix your mistakes in one tap.” Napangiti ako nang bahagya. “Pero ang totoo, doon tayo natututo. Doon tayo nagiging totoo.”