Novel & Cerita Quotation On Reality Of Life

“Reality does not function on ideals.” ‎ ‎“Neither does reality function on cruelty,” sagot ni Althea. ‎ ‎Bahagyang gumalaw ang sulok ng kanyang labi ngunit hindi iyon ngiti. Isa lamang itong halos hindi mapansing reaksiyon. ‎ ‎“I have no intention of knowing you,” sabi niya. “This is a contract. You will live in my house. You will follow my rules. I will be the one who will end the contract, you don't need to repay me for paying your debts just act like you need to.”

Ginawa niyang panungkod ang kulay gintong bastong hawak. "You see, too much money didn't entertain me anymore. Living a life full of bullshits and darkness made me dance with the cruelties of reality. Kung ayaw mong paglaruan ka ng buhay, why not challenge it, right? Paglaruan mo rin ang buhay ng iba," kibit-balikat na dugtong niya. "Fuck your principle, old man!" singit ko dahilan kung bakit niya ako nilingon nang may nagbabagang mga mata.

Natatawa niyang sabi. Matalim na matalim ang tingin nito sa kanya. "Kung may na-realize man ako sa nangyari ay 'yung maikli lang ang buhay. Sa isang iglap ay pwedeng mawala. At hindi ko pala kakayanin kung mawawala ka sa buhay ko." "Napakadrama mo naman ngayon, bespren," hindi makapaniwala niyang sabi pero sobra pa rin siyang nasisiyahan.

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

Kung saan mayroon sa pagkabata na namumukadkad at lumalago; na tulad ng paruparo na gumagawa ng bagong simula na humuhubog sa makabagong sitwasyon na magtuturo ng tamang kaalaman na magagamit sa buhay na ito. Masakit ang realidad ng buhay pero mas masakit na mamatay na walang nalalaman at hindi man lang nakita ang tunay na kahulugan kung bakit nabubuhay tayo sa mundo. Na sa bawat araw na nagigising tayo sa mundo dapat natin makita ang nakatagong lihim ng buhay ng tao sa mundo. Masaklap at mapait pero bawat pahina ay may kaalaman na dapat natin matutunan para sa hinaharap.

Hindi na ako papayag na pa-ikutin nang iba dahil iba na ako. Iniba nila ako, minulat sa katotohanan na hindi lahat nang tinuturing mong kaibigan ay tunay. At hindi lahat nang tao sa paligid mo ay walang masasabi sa’yo pati na rin sa mga bagay na ginagawa ko. That’s the reality of life. Kailangan natin mabuhay sa realidad, kesa sa mga bagay na gagawin tayong bulag.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

-Accept the fact na wala na kayo at masaya na siya sa iba. Ouch. Nasaktan ako dun. Pero atleast alam ko na wala ako sa pantasya at nasa realidad ako ng buhay at dapat ko itong tanggapin. 2nd -Live your life to the fullest. You only live once. Maganda ka, matalino, sexy:), you deserve the best out of your life. Teka, parang kilala ko kung kanino nanggaling ang idea na yon. Napangiti ako.

Pinunasan ko ang mga luha na muling lumabas mula sa mga mata ko. Wala na. Ito na talaga ang realidad na meron ako. Ito ang realidad na kailangan kong lunukin kahit pa labag sa kalooban ko. Ganon naman ang buhay eh. Mapipilitan kang tanggapin ang buhay na meron ka dahil iyon ang naibigay sa ‘yo. Lalo na kung hindi sapat kung ano ang meron ka para magawa mong mabuhay sa klase ng realidad na gusto mo.

Medyo malakas ang boses niya, sapat para marinig ni Ivy, pero ramdam ang pait sa tono. “Buong buhay ko may pinangarap ako… pero hindi naman nangyari,” sabi niya habang dahan-dahang pumapatak ang luha sa pisngi. “Siguro darating talaga yung moment na biglang magigising ka sa katotohanan. At minsan, sobrang sakit n’on. Doon mo maiintindihan na walang fairy tale sa totoong buhay. Ang meron lang ay realidad at ang mga desisyon natin.”