Quotes About A Job Novels & Stories

katuwiran ko sana pero agad naman niyang pinutol ang sasabihin ko. "Then you’re mistaken! Listen, kung sa tingin mo’y hindi mo matatagalan ang gano’ng klaseng trabaho, then I would like to offer you another job." Pansamantala akong natigilan. Another trabaho? Mukha naman siyang hindi nagbibiro. Pero baka ikapapamahamak ko na naman iyang sinasabi niyang— "Wala kang dapat na ipag-alala dahil mas marangal ito kesa sa iniisip mo," aniya na para bang nababasa niya ang tumatakbo sa utak ko.

“But I’m not going to force you. I was just really interested in you. You were so funny and you have a lot of funny stories to tell. I love hanging out with you. And I just hope this won’t be the last.” “You’re not mad at me?” wala sa sarili niyang tanong dito. “I mean, you’re not offended? I just said something negative about your job. Your dream. And you’re just cool with it?” Mahina itong natawa at tumango. “The moment I accepted this job, the moment I choose this path, I already know the cons this might cause me. And yes, one of them is not finding a wife who’ll truly cherish me. Because someone who doesn’t care about me only wants my money. And someone who wants me, wants my time and sa

“Nalaman kong baon ka sa utang at kailangan mo ng malaking pera.” T-nginang walang b@yag! “I’ll give you a job, but I need to see first your résumé.” Gusto kong matawa o ngumisi man lang nang sarkastiko. Nabalitaan niyang lubog ako sa utang pero dalawang taon siyang hindi nagpakita. How ironic. “I’ll even pay off your debts as your advance salary,” dagdag pa niya, parang may iniabot na biyaya.

“Eh, ‘di tanggalin mo ang mga bully.” “Listen, while working under pressure, you’re unable to spend time working for your own company. Gusto mo bang madismaya ang lolo mo? He expected you to focus on his company one day. May usapan pala kayo na kukuha ka lang job experience na related sa tinapos mong kurso.” “Oo, pero wala pa naman akong kalahating taon na nagtatrabaho sa ZT.”

Pagkatapos marinig ang payo sa kanya ni Lilian, napangiti nalang siya at napatango ng paulit-ulit. Sa tabi nila, tumango din ang lalaki. Pagkatapos ay sinabi niya, “Tama ang sinabi mo. Mahirap talaga makahanap ng trabaho ngayong panahon ang mga estudyante ng unibersidad. Yung mga maliit na kumpanya walang magandang kinabukasan. Yung mga malalaking kumpanya naman ang gusto lang ay yung mga talentado. Tignan mo nalang yung Mayberry University, tanging ang mga pinakamagagaling lang ang makakahanap ng magandang trabaho. Pero pano yung iba? Aasa nalang sila sa kanilang koneksyon o sa kanilang pamilya para magkaroon ng magandang kinabukasan.”

Sadyang gusto niya ang trabaho kaya nang sinabi ng boss niya na nagbibiro lang ito ay pinaniwalaan niya agad. “Cat got your tongue?” “B-Bakit mo sinasabi sa akin ang bagay na ito?” “What do you mean by that? Mas pipiliin mo na magmaang-maangan na walang alam at tuloy ang pananatili mo sa tabi ni Jensen? What’s so good in that d amn job anyway?” Halos hindi bumuka ang labi ni Zacharias sa pagkagigil. “Ang trabahong ito ang bumuhay sa amin ni Kai.”

Kaagad namang napataas ang kilay ko. "Eh, ano nga? Ang dami mong pasakalye eh. Pwede mo naman sabihin sa akin ng diretsahan kung anong career ba iyang tinutukoy mo." nakaingos kong sagot. "BAsta,isang karera na alam kong mabibigyan ka ng magandang buhay kasama ng anak natin. Ayaw ko munang sabihin ngayun lalo na at buntis ka. Ayaw kong ma stress ka pero isa lang ang tandaan mo, Jen, hindi ako unemployed. May trabaho at sarili akong negosyo at hindi ko na kailangan pang ipagsisiksikan ang sarili ko sa kayamanan ng mga magulang ko para mabigyan kita ng magandang buhay." nakangiting sagot nito sa akin.

Giit pa niya. I don't know but I feel insulted. He may not said it directly but it was a low-key insult to my job. Para bang ang liit kong tao dahil sa trabaho ko. Ano ba'ng mali sa pagiging interior designer ko. It's a decent job. Pinapakain ako ng trabaho ko tatlong beses sa isang araw. Nabibili ko ang kailangan at gusto ko. Higit sa lahat, masaya ako. What's so wrong with that? Kailangan ba'ng kapantay ang trabaho ko sa trabaho nila para maging masaya?

Napabuntong-hininga na lang ang assistant ng lolo niya. “Hindi. Jacob will work in the office.” Kaagad na nanlaki ang mga mata ng magkasintahan sa narinig. “H-how could that be?” hindi makapaniwalang tanong ni Veronica nang makabawi. “Well… he passed our qualifications, and he looks promising for the job.”

"Alam mo ba, nabo-bored na ako." "Really?" he inquired. "Gusto ko na ulit magtrabaho." "What do you miss about your job?" "Is that question for real?" she asked surprised. "Yes. I mean, I always wondered why people chose to be in a leadership position. I can barely make it to an entire day of managing all these businesses, but there you are. You make it look so easy." "Ano'ng easy? Hindi kaya." "So what is it? What do you miss about it?"