Quotes About Walking Alone Novels & Stories

“Gusto ko munang mapag-isa, Leon. I want to be alone. No worries, wala naman sigurong mangyayaring masama sa 'kin dahil mataas na ang sikat ng araw. Nagmatigas pa ito at pilit akong kinukumbinsi na magpahatid sa kanya ngunit ayaw ko. I need sometime alone. I can walk. I can travel. I can ride a taxi home. Ayoko munang dumipende sa iba ngayon. I want to let everything sink inside my head first before I entertain anyone. “Are you sure? Susundan kita.” Bakas ang pag-aalala sa mga mata nito.

"Ayoko... Hindi ko magagawa ang sinasabi mo." "Pero Bell." Hahawakan pa sana n'a ako pero iniwasan ko na agad ito. "Lilinisin ko ang pangalan ko sa sarili kong paraan," pa mamatigas ko. Tinitigan ko pa s'ya at saka ako mag-isang umalis. Even though my knees are trembling, I chose to walk and go alone. I could not hold back my tears as I walked. My chest is aching because there is no one else who can defend me.

"Oo, Ma'am. Nasa parking lot na 'yong isa, si Professor Hugh." Biglang binundol ng kaba ang puso ko. We can't possibly meet, right? Nasa parking lot naman na raw siya so paalis na siya. Naglakad na palayo ang security guard. I also went outside the campus. While walking near the lighted waiting shed, I gripped the handle of my bag and my workbooks. Wala na ring tao sa kahabaaan ng highway ngunit nilakasan ko ang loob ko. Kung kaya ng iba mag-commute, makakayanan ko rin. Angelo always told me that I should practice traveling alone, and now is the time.

“Maybe they’re the same thing.” His jaw flexed, something sharp flickering behind his composure. “You think standing alone makes you stronger?” Those words—it makes the flame in me into a fire. I stepped closer to him. “I don’t think strength is about standing alone. I just don’t want to spend my life hiding behind your shadow.” Silence.

Someone like me, would rather live alone than be with the person I can't love with. Again, there is another question that bothers me. Why do I hear many creepy sounds at night, or even If I'm alone? Wala nga akong maalala na, may nagawan ako ng mali o kahit pa ang makasakit ng kapwa ay hindi ko kailan man ginawa.

"Saan ka na naman pupunta? Hindi ka na naman ba magpaparamdam? P-Pwede bang dito ka na l--" "I want to be alone," putol niya sa'kin. Naglabas ako ng malalim na buntong hininga bago nilabanan ang titig niya. "I-I know. Pero Yael nandirito kami. Nandirito ako. Pwede mo kaming pagsabihan. Pwede kang umiyak sa harap namin. K-Kase 'di ba mas gagaan ang pakiramdam 'pag may pinagsasabihan? B-Being alone sometimes feels lonely, Yael. I know you need someone that you--"

Anito pa na mas lalong ikinaasar ko. Diri- diretso kong nilagok ang alak at hindi na ito pinansin. "Are you alone? Can I join you? Hindi pa kasi dumating yung kaibigan ko eh." Anito pa at mas idinikit ang sarili sa 'kin. Kinunotan ko lang ito ng noo bago tinanggihan. "I'm good being alone Krista. Stay away from me." Mariing sambit ko bago ito tinalikuran.

tanong niya. "Tsee! Kong ayaw mo ako na lang mag-isa. Bahala ka dyan sa buhay mo." inis na wika ko sabay walk-out ko. Sa daan panay bulong bulong ko. "Hmmm! Pasabi sabing sasamahan ako tapos nga nga lang pala. Kainis!

Normal na kasi sa amin ang puro siya kalokohan sa katawan. “I’d rather go alone than go with you,” I said. “Grabe ka naman. Malay mo, makahanap tayo sa daan ng maiuuwi.” “Anong iuuwi sinasabi mo?” Tumayo ako at nagsimulang mag-empake ng mga dadalhin ko. Pupunta ako sa isang falls called Solong that is half an hour away from here. Tamang tama para self-meditation ang lugar.

patuloy niya. Nagkibit balikat ito at tumingin sa makulay na kalangitan dahil sa papalunog na araw. "Because I always believed death has never been the answer to end our suffering. Believe me you can still do great things." tila siguradong sambit nito. "And if ever you feel alone remember me. Remember this one stranger that still believes in you." At that time for some reason… for the first time, I cried. I cried with my soul.