Quotes About Walking Alone Novels & Stories

Nawala yata bigla ang sakit ng katawan ko sa nangyari sa amin. The best feeling ever. “By the way, Rome, why are you so alone? Where are your other friends?” Inikot niya ang paningin niya para manghanap kung may ligaw na kasama ba ako o wala. “I was just thinking for something so I want to be alone for a moment.” I was referring for the proposal. “How about you? You haven’t eaten yet.” Kanina pa kasi siya sa labas at nagbababad sa tubig.

Biglang bumangon ang galit sa puso ko. " You deserve to be alone. Me too. W- we both deserve to be alone without any happiness in life. " Sabi ko sabay takbo pa taas habang parang gripo ang luha na kumakawala sa akin. isang desisyon ang marapat na gawin para muling makapag-simula.

“Bakit ka nagbubukas ng butones? Maganda ba ang nasa loob niyan?” Halata ang gulat sa mukha ni Alden at mabilis na hinila ang maleta papunta sa kwarto nito. “Liyah, hindi naman pwede na ganyan ka na lang lagi. Wala kang magiging kaibigan niyan, apo,” paalala ng kanyang lolo. “Wala naman akong kaibigan talaga, lo. At saka kaya ko naman ang sarili ko kahit wala ang mga kaibigan na iyan. They would just betray me and I’d rather be alone.”

"Ay, wow. Grabe kung makautos, ah?" Nginisian ko na lang siya at hindi pinansin. I scrolled through my playlist and chose a song. Nakita kong naglakad na papuntang counter si Sol kaya naman ay komportableng sinandal ko ang likod ko sa upuan. I hummed silently as I watched people walking outside the cafe through the glass wall. "I know you love her but it's over, mate. It doesn't matter put the phone away. It's never easy to walk away, let her go..." pagsasabay ko sa kanta.

sabi niya. Napailing ako. “Sanay na ako,” sagot ko. “Stop saying that,” mariin niyang sabi. “Hindi ka sanay. You just learned how to survive.” Natigilan ako. Hindi ko alam kung bakit jpero tumama yun. “Same difference,” mahina kong sagot. Umiling siya. “It’s not,” sabi niya. “Because surviving alone doesn’t mean you have to stay alone.”

nahihiyang sambit ko. For a moment… tahimik kaming dalawa. Then he asked casually, “You’re alone today?” Tumango ako. “Opo.” “Jacob Aldeguire let you wander around alone?” bahagya niyang komento. Napakurap ako. “He didn’t exactly let me,” sagot ko. “I just came out for a bit.” He studied my face again. And something in his expression softened. "Dapat ay samahan kana niya sa susunod. It's really not a good thing for a woman like you to go somewhere.. especially when you're alone," paalala niya, ramdam ko ang bahagyang inis sa kanyang tono.

I just walk 'til my feet gets tired. May mangilan-ngilang mga tao sa parke. Kadalasan ay isang pamilya o dikayay magkasintahan na lumalatag ng picnic blanket lilim ng pines. Siguro ay ako lang ang mag isang walang kasama sa parke. I dont mind, I like being alone, Im used to it. I walked for almost an hour. Pagkatapos maglibot libot ay nakaramdam na ng pagod ang mga paa ko.

Hindi ko naman ginagawa iyon para sa atensyon ng ibang tao. Besides, there’s really peace in being alone. Hindi ka rin madaling ma-disappoint dahil okay ka na sa sarili mo. You don’t need anyone to please you. You’re happy and content with yourself. Kaya bakit niya sasabihin na masiyado kong iniisip ang opinyon ng iba? I only care about it if it's affecting me in a negative way at lalo na kung wala namang katotohanan! Kung hindi naman gano'n ay wala akong pakialam!

Ginawang katatawanan, sinumpa, binash at iba-ibang mga malalaswang salita ang nagkalat. I suffer alone. Mas pinili kong mag suffer na ako lang mag-isa. Mas pinili kong tiisin na ako lang mag-isa. Ako ang nadawit. Then I must solve this alone. Naalala ko pa nga, sa ilang sigundo na nagka-ganon ako, ako lang mismo ang bumangon sa sarili ko. Ilang minuto pa akong nabugbog bago natulungan ng iba. At hindi lang iyon, may lagnat pa akong nararamdaman no'n.

Nakakalungkot pala talaga kung hindi nagkaroon ng pamilya, I feel bad for her, pero iyon ang desisyon n`ya. Lumayo ako at nanakbo papasok sa gubat, may mga kasamahan ako na naglalakad na at team ang halos lahat sa kanila, ako lang ang nag-iisa, wala ako naging kaibigan dahil ayoko na makisama sa tao. Masaya ako na solo ako, walang kailangan na pakisamahan sa kanila, that is what Marshall said, madami itong bilin noong bago ako umalis sa piling n`ya.