Quotes About Walking Alone Mga Nobela at Kwento

Biglang bumangon ang galit sa puso ko. " You deserve to be alone. Me too. W- we both deserve to be alone without any happiness in life. " Sabi ko sabay takbo pa taas habang parang gripo ang luha na kumakawala sa akin. isang desisyon ang marapat na gawin para muling makapag-simula.

“Bakit ka nagbubukas ng butones? Maganda ba ang nasa loob niyan?” Halata ang gulat sa mukha ni Alden at mabilis na hinila ang maleta papunta sa kwarto nito. “Liyah, hindi naman pwede na ganyan ka na lang lagi. Wala kang magiging kaibigan niyan, apo,” paalala ng kanyang lolo. “Wala naman akong kaibigan talaga, lo. At saka kaya ko naman ang sarili ko kahit wala ang mga kaibigan na iyan. They would just betray me and I’d rather be alone.”

"Ay, wow. Grabe kung makautos, ah?" Nginisian ko na lang siya at hindi pinansin. I scrolled through my playlist and chose a song. Nakita kong naglakad na papuntang counter si Sol kaya naman ay komportableng sinandal ko ang likod ko sa upuan. I hummed silently as I watched people walking outside the cafe through the glass wall. "I know you love her but it's over, mate. It doesn't matter put the phone away. It's never easy to walk away, let her go..." pagsasabay ko sa kanta.

sabi niya. Napailing ako. “Sanay na ako,” sagot ko. “Stop saying that,” mariin niyang sabi. “Hindi ka sanay. You just learned how to survive.” Natigilan ako. Hindi ko alam kung bakit jpero tumama yun. “Same difference,” mahina kong sagot. Umiling siya. “It’s not,” sabi niya. “Because surviving alone doesn’t mean you have to stay alone.”

I just walk 'til my feet gets tired. May mangilan-ngilang mga tao sa parke. Kadalasan ay isang pamilya o dikayay magkasintahan na lumalatag ng picnic blanket lilim ng pines. Siguro ay ako lang ang mag isang walang kasama sa parke. I dont mind, I like being alone, Im used to it. I walked for almost an hour. Pagkatapos maglibot libot ay nakaramdam na ng pagod ang mga paa ko.

Ginawang katatawanan, sinumpa, binash at iba-ibang mga malalaswang salita ang nagkalat. I suffer alone. Mas pinili kong mag suffer na ako lang mag-isa. Mas pinili kong tiisin na ako lang mag-isa. Ako ang nadawit. Then I must solve this alone. Naalala ko pa nga, sa ilang sigundo na nagka-ganon ako, ako lang mismo ang bumangon sa sarili ko. Ilang minuto pa akong nabugbog bago natulungan ng iba. At hindi lang iyon, may lagnat pa akong nararamdaman no'n.

Nakakalungkot pala talaga kung hindi nagkaroon ng pamilya, I feel bad for her, pero iyon ang desisyon n`ya. Lumayo ako at nanakbo papasok sa gubat, may mga kasamahan ako na naglalakad na at team ang halos lahat sa kanila, ako lang ang nag-iisa, wala ako naging kaibigan dahil ayoko na makisama sa tao. Masaya ako na solo ako, walang kailangan na pakisamahan sa kanila, that is what Marshall said, madami itong bilin noong bago ako umalis sa piling n`ya.

Pero dahil magkaiba kami ng department ay iba ang way niya sa akin. I walked into the corridor, alone. It's not new to me. I always walked in the corridor with myself. I heard someone say that if you walk alone in the school corridor means you are lonely. But people should realize that being alone doesn't make you lonely. It just means that you are strong enough to savor the serenity of solitude. Being alone doesn't make you less of a human.

“Kahit hindi natin aminin, hindi natin kayang gawin ang lahat ng tayo lang. We need someone to encourage us. We need someone who will stick with us through thick and thin. For me, life is empty when you are alone.” Klea Francine's POV

Hinampas niya ako at agad naman akong ngumiwi para pigilan ang ngiti na gusto na namang kumawala. “Kahit ang ganda ngang magpunta sa mga lugar na mapayapa, wala naman akong kasama. That’s depressing. I already felt so alone and yet I have no one when I’m in a place where my mind is running freely. I have a lot of things in mind when I go to different places and it sucks I have no one to say those things to.”