Quotes About Walking Alone Novels & Stories

Sunod-sunod niyang tanong na mababakasan ng pag-aalala. Hindi ko rin namalayan na lumuluha na pala ako. Ni hindi ko nga naramdaman ang basa sa pisngi ko. Bilog nga talaga ang mundo, hindi mo malalaman kung kailan iikot 'to at mapupunta ka sa ilalim na mas nanaisin mo na lang na mawala sa mundo. I'm tired of being alone. Facing those problems alone. Kinakaya ko naman, pero minsan hindi ko maiwasang bumigay tulad ngayon.

Ngayon, parang hindi niya kilala ang salitang pahinga. Tumayo ako at naglakad papunta sa kusina, kailangan ko ng tubig. Habang nagbubukas ako ng ref, naramdaman ko ang presensya niya sa likod ko. Hindi ko siya narinig dumating, pero alam kong siya iyon. “You shouldn’t wander alone,” sabi niya. Hindi ako lumingon agad. “I was just getting water.” “You could have asked,” sagot niya.

“We were talking.” “Mm-hmm,” she hummed. Luke chuckled. “We were discussing existential loneliness.” Seohyun blinked. “That’s even more romantic.” “It’s not romantic,” I insisted. Luke leaned slightly closer to me and whispered, “Apparently, we’re very convincing.” I swallowed. Later that night, as the party thinned out, Luke offered to walk me to my car. “You don’t have to,” I said. “I know.” We walked side by side in the quiet parking area.

putol ko at naglakad na palabas ng kwarto. Pinunasan ko ang mga luhang tumutulo sa mata ko. Siguro nga ay kailangan ko munang magbakasyon at mapag-isa. Mabigat na ang mga nararamdaman na dinadala ko, at ito na ang pagkakataon kong magpahinga muna. "Call me if you feel alone," si Ejay, nung nasa sakayan na kami ng barko. "Hindi mo din naman sasagutin."

“Everytime I see you alone I’m happy because I want you to be alone. I don’t want to see someone with you because I’m jealous!” “Pero Ansel, hindi mo ba alam kung gaano kasakit sa akin ‘yon? Ang hirap mag-isa, ang hirap dahil wala akong kaibigan, lahat sila takot..takot na madamay sa galit mo sa akin,”

Pero kahit anong gawin ko hindi ko kayang kalimutan. I live my life alone. Without anyone that I can cry on. Without someone comforting me. No thing at all. Just living with my own sadness. (TO BE CONTINUED...)

Madaldal kaya nahuhulog ang mga babae? “I think people should stop putting a lonely word to people who wants to live alone. Para bang sobrang lungkot pag-mag-isa?” Ngumisi siya.“Hindi naman sa ganoon. Living alone means ikaw lang mag-isa. What if magkakasakit ka? Sino ang katuwang mo? Paano pag may brown out tas takot ka? Paano pag nasa school kana tas nakalimutang patayin ang aircon or yung tubig?”

Sinimangutan ko siya, kahit na hawak ko pa rin ang kamay niya. "Bakit? Bida ka ba?" Dumiretso bigla ang mga kilay ko sa sinabi niya. "Bida-bida, p'wede pa," dagdag niya na mas lalo kong ikinagigil. "Don't read too much novels. It'll ruin you. Someone who will carry you on his back when you couldn't walk, there's no such thing in real life. You have to walk on your own," he stated.

hindi ko napigilang magtaka. “I just realized that it's better to walk alone than there is someone at your back, tailing you like a dog. It feels awkward everytime you pee, poop, etcetera, they are there waiting for you.” Pangungunot-noo niya na lihim kong ikinatawa. Hindi ko alam na iyon ang magiging konklusyon niya tungkol sa pagbubuntot at pagpo-protekta sa kaniya ng kaniyang mga tauhan. He hired them to protect him for pity sake.

Kailangan ko ng kontakin si Yica para gumawa na ulit ng panibagong plano kasama niya. "I'm sorry but you can't.It'll be dangerous to go alone"are you guys thinking that i might not do good being alone?But i am so good at being alone.Kinagat ko ang labi ko at ipipilit pa sana ang gusto kong mangyari pero hindi na lang din ginawa.I don't want yo push this harder because i might break some thing that will lead me to the wrong path. "Then can you just tell him to stop grabbing me wherever he needs to go.It hurt so much that it left a mark on my wrist"at least right?